Postanowiłem zrobić kompleksową renowację wiertarki Boley z lat 1920-1980 gdzie ten konkretny model po ustaleniach z elektrykiem który robił przegląd silnika oszacował na lata 40 - 50.
Trochę suchych danych na temat tego urządzenia.
Waga całkowita około 17 KG z podstawą
Wysokość całkowita 490 mm
Wysokość podnoszenia stolika roboczego 30 mm
Średnica stolika roboczego 100 mm
Wysokość podnoszenia kolumny mocującej silnik i wrzeciono 170 mm
Silnik trójfazowy niemieckiej firmy Kobold o mocy 37 W i 2820 obr/min
Koło pasowe montowane na silniku za pomocą tulejki stożkowej eliminujące drgania przy wysokich obrotach (wysoka precyzja)
Możliwość regulacji obrotów za pomocą 3 przełożeń paska na kołach pasowych a dodatkowo można było dokupić dodatkowe trzy koła pozwalające na uzyskanie dodatkowych wyższych obrotów do nawet 9000 obr/min
Zakres wiercenia w stali 2,5mm w mosiądzu 4 mm
Zaadaptowano system mocowania wrzeciona i łożysk z tokarek zegarkowych z regulacją luzu na podkładkach stożkowych.
To chyba tyle jeśli chodzi o suche dane katalogowe.
Wiertarkę nabyłem od osoby z Krakowa, która zajmuje się renowacją samochodów, ponoć dostał ją od potomków Andrzeja Wajdy z kuźni i warsztatu na Salwatorze w Krakowie. Ile w tym prawdy nie wiem, ale nie mam podstaw by nie wierzyć i dopytywać się u źródła. Przyjąłem to jako ciekawostkę i informuję zgodnie z otrzymaną informacją.
Wiertarka przeszłą kompleksową renowację polegającą na rozebraniu jej na części pierwsze , umyciu z starych zeschniętych smarów, przesmarowaniu na nowo. Usunięciu starych powłok lakierniczych zmęczonych czasem do gołego metalu, naniesieniu nowych powłok. Naprawieniu silnika i zrobieniu przeglądu elektrycznego, wymianie kabla i wtyczki na współczesne standardy (stary włącznik, wtyczka i kabel zachowane jak by ktoś chciał mieć oryginał w 100% ) Wyczyszczeniu systemu smarowania. Montażu nowego paska bezkońcowego.
Podczas czyszczenia odkryłem nr seryjny 11604 wybity na korpusie wiertarki , ale czy to fabryczny numer ? Jeśli tak to jednak wskazywał na początkowe lata produkcji a to kłuci się z zamontowanym silnikiem kobolda. Jak silnik zawoziłem do elektryka który już dorabia sobie fuchami na emeryturze to stwierdził że w środku silnik wygląda na lata 40
Poniżej zdjęcia stanu przed renowacją z uszkodzeniami:
Jak widać na załączonym zdjęciu kolor tej wiertarki wyglądał jak by nie była malowana tylko pokryte patyną gołe żelazo.
Na silniku to nawet delikatne wżery korozji i chyba jakaś farba emulsyjna .
Bałem się ją uruchamiać po sprawdzeniu jaki brud siedzi w systemach naolejania panewkowego wrzeciona.
Klasyczne niszczenie stolika roboczego poprzez wiercenie na wylot bez podstawek drewnianych.
A to drugi powód nie uruchamiania jej, włącznik był już kiedyś przez kogoś naprawiany i miał dwie fazy z mostkowane pod sprawny stycznik a upalony w 3 fazie
Mieszek ochronny mechanizm podnoszenia w stanie opłakanym , podarty i obsmarowany smarami.
CDN
Aby dobrać się do tego mieszka sprężynowego musiałem zaopatrzyć się w ściągacz bezwładnościowy do łożysk w celu wyjęcia elementu z zębatka do podnoszenia stolika z korpusu gdzie pasowanie jest na poziomie H7/m6
Łatwo nie było ale przy pomocy tego ściągacza i taśmy malarskiej udało się zablokować na rączce tak by nic nie uszkodzić i wyciągnąć ten sworzeń.
Kolejnym elementem było wykręcenie kalamitek do smarowania wrzeciona. Tu obawiałem się że brud widoczny na 3 zdjęciu utrudni wykręcenie ich. Pomocny okazał się preparat do zapieczonych śrub który dodatkowo pod ciśnieniem przedmuchał resztki brudu. Po namoczeniu ich w benzynie ekstrakcyjnej odzyskały swoja funkcje obracania sie kołnierza ochronnego zasłaniającego otwór do podawania oleju maszynowego.
Kolejnym etapem było odkręcenie dwóch pierścieni na wrzecionie służących do niwelowania luzu wrzeciona. Tutaj pomógł klucz rowerowy hakowy i z delikatnym oporem udało sie odkręcić.
Aby zdemontować wrzeciono trzeba było jeszcze odkręcić koło pasowe od wrzeciona mocowane za pomocą dwóch śrub. Tego bałem się najbardziej bo te śruby podobne do blokowania klamek w drzwiach (takie baryłkowe ) ale zamiast opcji imbusa miały nacięcie na śrubokręt płaski. Na szczęście odkręciły się stawiając delikatny tylko opór. Az sam byłem pod wrażeniem że każda śrubka odkręca się bez problemu po mimo tylu lat nie ruszania.
Po zdemontowaniu wrzeciona i koła pasowego ukazały się podkładki trzymające wrzeciono w korpusie wiertarki sztywno by nie latało na boki (podkładki stożkowe) oraz specjalistyczny system smarowania wrzeciona i podkładek by nie uległy zatarciu podczas pracy wiertarki nawet do 9000 obrotów / min
W korpusie wiertarki wydrążony kanał łączący kalamitki z tym skomplikowanym systemem smarowania 😁
Zaskoczyło mnie mocowanie koła pasowego na silniku. Większość wiertarek ma koło mocowane bezpośrednio na wale , a tutaj jest inaczej. na wale mocowana jest tulejka stożkowa i dopiero na nią koło pasowe które przy dokręcaniu tej tulejki jest centrowane w osi wałka i niwelowany luz. Tak mocowane koło pasowe ma wyeleminowane bicie przez co nie przenosi drgań na wrzeciono. Drugim aspektem tak montowanego koła jest szybka możliwość wymiany jego na inne zwiększające prędkość. W standardzie sprzedawana była z jednym kołem pasowym ale za dopłata można było dokupić dwa inne zwiększające prędkość do nawet wspomnianych 9000 obr/min
Kolejnym etapem było przywrócenie silnika do sprawności , jak widać na załączonym zdjęciu nr 5 włącznik był upalony i dwie fazy zmostkowane przez poprzedniego właściciela wiertarki. Jak pełna regeneracja to pełna razem z silnikiem. Szukanie tego włącznika nie dawało mi spać po nocach. Przekopałem cały internet i nic. Nawet myślałem nad naprawą jego ale po rozebraniu go na części pierwsze stwierdziłem że to mnie przerasta. Zawiozłem do znajomego elektryka będącego już na emeryturze i sobie dorabiającego fuchami do emeryturki. Po sprawdzeniu tego włącznika też stwierdził że nie ma sensu go reanimować. Zajął się przeglądem silnika a mi zlecił szukanie nowego i przerobienie pokrywy dolnej gdzie był przykręcany stary włącznik. Udało się znaleźć włącznik 3 pozycyjny dedykowany do silników 3 fazowych o małych gabarytach by zmieścił się w środku silnika. Jedynie trzeba było delikatnie dekielek pod frezować by mocowanie włącznika przeszło prze obudowę i dało się zablokować nakrętką by nie latał luźno w obudowie.
CDN