Proweniencji (mi) nieznanej ślązak z Czarnolasu

[Wojtek796 70]

Dzień dobry!

 

Żeby nie zamulać technicznego wątku, tu ciąg dalszy tego.

 

W skrócie.

Zaciekawił mnie ten zegar, chociaż interesuję się raczej techniką niż meblarstwem. Coś w sobie ma. Czasem, po rozpakowaniu, okazuje się, że sprzedawca to zdolny fotograf, ale w tym przypadku nie czuję (do tej pory) rozczarowania).

Zegar, jaki jest każdy widzi:

 

(więcej zdjęć w podlinkowanym wątku).

Uratowany przed denazyfikacją - przyszedł 24.02.br z Ukrainy - opisany jako pochodzący z carskiej rosji.

 

Na razie się przy nim powolutku robi, co opisałem w podlinkowanym wpisie. Pytałem tam o intarsje, których w dużej części brakuje. Jak jeden z forowiczów, ja także podejrzewałem jakieś tworzywo, oprócz widocznych gołym okiem elementów mosiężnych, Okazało się jednak, że te pozostałości to pomalowana, chyba cynkowa, cienka blaszka.

Inne moje wątpliwości (ładnie nazwane dziury w wiedzy, a właściwie jej brak) nie dotyczą już jednak renowacji skrzyni.

Jak widać na załączonym obrazku, brak jest wag i wahadła. Wiem, że ciężko tu wróżyć z fusów, bo to robota rzemieślnicza i powtarzalności może nie być. Wagi jakoś dobiorę, a co do wahadła, to jak ma wyglądać mniej więcej wiem, co nie zmienia faktu, że trudno je znaleźć i z tej przyczyny na wstępie postanowiłem określić jego długość.

Rozebrałem mechanizm

 

Policzyłem zęby...

i wyszło mi, że winno mieć (wahadło) 2700 okresów na godzinę, co, przyjmując jako model wahadło matematyczne, daje jego długość (modelu) wynoszącą 477 mm.

I moje pytanie: czy tak może być także w rzeczywistości?

 

Edycja 17.05.22.

Kto to potem złoży?

 

 

Zauważyłem, jedno z kół było u dentysty ...

 

 

Kiedyś od tych spraw we wsi był kowal. Ale... to już chyba nie te czasy.

Ślady czyszczenia w miejscu naprawy nie moje - nie przeze mnie zrobione. A więc naprawiane było już mocno przykurzone.

 

Lut? (Widok tego samego miejsca z drugiej strony)

 

Czyszczenie tulejek-łożysk. Struganie wykałaczek, nafta i godzinka relaksu.

 

 

 

 

 

Przepraszam, w tym miejscu powrócę do kwestii, której nadal nie pojmuję, tzn. sensu produkcji tych mechanizmów z drewnianymi płytami. Strasznie to musiało byś skomplikowane, na przykład: samo wbijanie tych tulejek. Oszczędność? ale to nie jest też topola, a przez brak precyzji (chyba) łożyskowania, koła masywne jak diabli - sporo to waży, biorąc jeszcze wskazówki, tarczę i łańcuszki wag.

Miałem kiedyś lub mam - nie pamiętam - wagi zrobione z czegoś byleczegoś i owinięte cienkim mosiężnym pozłotkiem - jak cukierek, albo wielkanocny zając z czekolady. Tam widzę oszczędność, ale tu ...

Jakiś, nie wiem, swoisty upór mylony czasem z tradycją, dogmatyzm, kopiowanie? Że uczeń miał tylko jednego nauczyciela i sam tak uczył następców?

Nie znalazłem odpowiedzi, ale, przyznaję, wiem mało.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że praca była kiedyś tania, a dzieci nie kosztowały prawie nic - w sensie ich zatrudnianie. Dziś jesteśmy nieco skrzywieni współczesnymi zasadami - chodzi o pojmowanie przeszłości. Przecież, na przykład, wysyłania bobasów pocztą zakazano w 1920, a to nie było znów tak dawno. Ten zegar już chyba wtedy tykał (lub zajmował miejsce na ścianie).

 

 

Sądząc po minach listonosza i przesyłki, sprawa urzędowo poważna.

USA, okres I WŚ.

Ale, przy okazji, - praktyczne - przesyłka automatycznie rozpoznaje odbiorcę, po facjacie. Nie trzeba legitymować.

 

Edycja 06.06.2022.

 

Trochę było przerwy, ale coś się dzieje. Mechanizm czeka na czyszczenie - na szczęście wygląda na zupełnie kompletny i całkowicie niezużyty, więc tym na razie nie muszę się martwić. Wróciłem do tych intarsji.

Ten, kto je wykonał, miał lepiej - wyciął sobie detale, odrysował na okleinie, albo wycinał razem. Ja mam jedno wycięte i trudno to odrysować na drugim. W dodatku co to ma być to drugie? - nadal się waham. A więc postanowiłem przycwaniaczyć:

 

 

 

Negatyw - nawet kołatkowa dziurka się ładnie uwieczniła w silikonie.

 

 

I pozytyw:

 

 

Pozytyw z poliuretanu, bo się nie skleja z silikonem (tym różowym).

 

A to dlatego, bo ...

 

... w jednym miejscu zachowało się chyba wypełnienie - żywiczne coś, co wygląda na klej (listki pod pąkiem), ale to jest zlicowane z powierzchnią okleiny i nie rozpuszcza się ani w gorącej wodzie, ani w jagodziance na kościach.

 

 

No i poliuretanowa foremka posłuży do odlania intarsji z żywicy.

 

A, jakby coś, to widoczny na zdjęciu odłupany kawałek okleiny w środku pączka dokleiłem. I jeszcze jakby coś, to te rysy na politurze to były.

 

 

Edytowane 6 Czerwca 2022 przez Wojtek796