-
Postów
485 -
Dołączył
-
Ostatnia wizyta
-
Wygrane w rankingu
1
Ostatnia wygrana Vintage_Watches_Collector w dniu 4 Lipca 2019
Użytkownicy przyznają Vintage_Watches_Collector punkty reputacji!
Kontakt
-
Strona WWW
https://horologium.com.pl/
Informacje o profilu
-
Płeć
Mężczyzna
-
Hobby
Literatura piękna, Lekkoatletyka, Zegarki
Ostatnie wizyty
1597 wyświetleń profilu
Osiągnięcia Vintage_Watches_Collector
262
Reputacja
-
A ja się pochwalę drugim tomem mojej książki, która w tym tygodniu wreszcie dotarła z drukarni. Nawet na mnie zrobiła wrażenie Zdj. Autorstwa niezawodnego Mariusza Stetyńskiego.
-
Koledzy "poczyniłem" na forum głównym wpis nt. chronografów marki Junghans. Zapraszam
-
Chronografy marki Junghans
Vintage_Watches_Collector opublikował(a) temat w ZEGARKI SZWAJCARSKIE i NIEMIECKIE
Chronografy kojarzone są przede wszystkim ze Szwajcarią. Jednak silne ośrodki produkujące skomplikowane mechanizmy powstawały również nad Łabą i Renem. Niemiecką manufakturą bardzo zasłużoną w produkcji chronografów jest bez wątpienia Junghans. Firma została założona w 1861 r. pod nazwą Junghans und Tobler przez Erharda Junghansa i jego szwagra Jakoba Zeller-Toblera w mieście Schramberg w Badenii-Wirtembergii. Pierwsze zegarki marki Junghans datuje się na 1866 r. Najbardziej dynamiczny wzrost zakładów nastąpił w trzech ostatnich dekadach XIX stulecia, kiedy firmą zarządzali synowie Junghansa: Erhard Junior i Arthur. Ten drugi przez kilka lat praktykował w Stanach Zjednoczonych, gdzie poznał amerykański system produkcji zegarków, który wkrótce wdrożono w fabryce w Schrambergu. Dało to spektakularny efekt: w 1903 r. zatrudniający 3 tys. pracowników i wytwarzający ponad 3 mln zegarów i zegarków rocznie Junghans uznawany był za największego na świecie producenta w branży. Około 1927 r. Junghans rozpoczął produkcję zegarków naręcznych. W pierwszych latach stosowano mechanizmy Ruhla i ZentRa, ale od 1930 r. zakłady w Schrambergu produkowały już własne napędy z rodziny J, takie jak kal. J180 i J80/2, który zasilił kolekcję zegarków Meister. Dysponujący takimi mechanizmami, jak J82 i J83 z naciągiem automatycznym, Junghans był na początku lat 50. trzecim na świecie producentem zegarków z certyfikatem chronometru. Od wczesnych latach 30. Junghans dostarczał sprzęt dla niemieckiej armii, szczególnie marynarki Kriegsmarine. Były to wyposażone w mechanizmy kal. 29A stopery torpedowe i służące do pomiaru czasu eksplozji bomb głębinowych. Junghans był również producentem pokładowych chronografów typu Bo-UK 1 kal. J30 z 30-minutowym licznikiem, które były stosowane m.in. w myśliwcach Me Bf -110 i Ju 87 Stuka. Zdobyte wówczas doświadczenie i rozwinięte zaplecze technologiczne miało zaprocentować tuż po zakończeniu II wojny światowej. Junghans J88 Prace projektowe nad mechanizmem naręcznego chronografu zainicjowano w Schrambergu już w 1943 r. Prototypy były gotowe pod koniec lat 40. a w 1950 r. Junghans zaprezentował pierwsze chronografy kal. J88. Mechanizm oznaczony jako kal. J88 to klasyczny manualny chronograf z 6-kolumnowym kołem zmianowym. Napęd o średnicy 14 linii paryskich (32 mm) był łożyskowany na 19 kamieniach i wyposażony w braquetowską sprężynę włosową marki Nivarox. Balans pracował z częstotliwością 18 000 A/h. Kaliber J88 zapewniał klasyczny układ tarczy zegarka z centralnym sekundnikiem chronografu, subtarczą sekundnika zegarka na godzinie 9 i 30-minutowym licznikiem chronografu na godzinie 6. Najbardziej znanymi zegarkami wyposażonymi w ten napęd były lotnicze chronografy, które fabryka w Schrambergu dostarczyła utworzonej w 1955 r. Bundeswehrze, szczególnie do reaktywowanych w 1956 r. sił powietrznych. Oficjalnym producentem chronografów dla niemieckiej armii był wówczas Hanhart, ale duże zapotrzebowanie na zegarki tego typu i bezpieczeństwo strategiczne wymagały drugiego dostawcy. Junghans rozpoczął współpracę z niemieckim Ministerstwem Obrony w 1957 r., proponując kilka prototypów zegarka, m.in. model wyposażony w kopertę o średnicy 43 mm oraz wersję mechanizmu z funkcją flyback. Armia zdecydowała się na model z 38-milimetrową kopertą i bez funkcji flyback. Pierwsza partia chronografów J88 Bundeswehr, oznaczona jako Typ 88/0110 z karbowaną lunetą, trafiła na wyposażenie jednostek jeszcze w tym samym roku. Lepiej znany jest jednak Typ 88/0111 dostarczany do armii od 1959 r. Jest to jeden z bardziej rozpoznawalnych chronografów lat 50, a to za sprawą charakterystycznego, 12-bocznego, obrotowego pierścienia z podziałką 60-minutową. Mosiężna, chromowana koperta również mierzyła 38 mm średnicy. Zegarek miał typową dla wojskowych modeli czarną, matową tarczę, kontrastowe wskazówki typu syrigne oraz masywne przyciski. Chronografy Junghans stosowane były w niemieckim lotnictwie wojskowym co najmniej do lat 70., ale od roku 1967 stopniowo zastępowały je zegarki Heuer-Leonidas 1550SG. Poza przeznaczeniem wojskowym Junghans produkował chronografy kal. J88 w kilku wersjach również na rynek cywilny. Co ciekawe trafiły one do sprzedaży już około 1950 r., czyli na kilka lat przed „wejściem na służbę” w niemieckiej armii. Produkcja mechanizmu J88 trwała w latach 1950–1964. Junghans Olympic W kolejnych dekadach fi rma ze Schrambergu rozwijała ofertę swoich chronografów przeznaczonych na wolny rynek. Junghans otrzymał funkcję ofi cjalnego chronometrażysty Letnich Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 r. Było to ogromne wyróżnienie dla niemieckiego producenta, zważywszy, że dotychczas monopol miały w tym zakresie marki szwajcarskie, czyli Heuer, Longines i Omega, oraz japońskie Seiko w 1964 r. Junghans, poza sprzętem pomiarowym przygotowanym stricte pod zmagania na arenach olimpijskich, przygotował całą kolekcję nowych modeli Olimpic, zawierającą zegarki sportowe, divery i oczywiście chronografy. Spośród tych ostatnich jednym z najbardziej wyrazistych modeli jest Junghans Olympic ref. 688.10 „Bullhead”. Wyróżniała go owalna koperta, a cechą charakterystyczną było obrócenie mechanizmu o 90 stopni wokół własnej osi, co skutkowało przesunięciem koronki i przycisków na górny wieniec koperty oraz determinowało układ registrów na godzinach 6 i 12. Chociaż ta forma chronografów jest najbardziej kojarzona z japońskimi firmami Citizen i Seiko, to była wykorzystywana również w Niemczech i Szwajcarii. W tamtym czasie Junghans stosował już mechanizmy od zewnętrznych producentów. Serce modelu Olympic ref. 688.10 stanowił szwajcarski Valjoux kal. 7734. Junghans w 1976 r. wprowadził do oferty również chronografy z naciągiem automatycznym. Było to możliwe dzięki zakupowi mechanizmów Büren/Chronomatic (Junghans oznaczał go jako kal. 688.13). Przykładem takiego zegarka jest Junghans Olympic ref. 88/3983 Chronomatic kal. 12. W 1976 r. Junghans zaprzestał produkcji zegarków mechanicznych, skupiając się na rozwoju własnej technologii kwarcowej. Już w roku 1978 zakłady w Schrambergu rozpoczęły produkcję mechanizmu kal. 616.10, który stanowił napęd chronografów z wyświetlaczem LCD o numerze referencyjnym 11/4022. Dwa lata później opracowany został kal. 633.86 z analogowym pomiarem czasu i cyfrowym wyświetlaczem chronografu oraz kalendarza. Współczesne chronografy Junghans Junghans, podobnie jak inni niemieccy producenci, chętnie odnosi się do swojego militarno-lotniczego dziedzictwa. Już w 1998 r. na rynek trafi ła reedycja ich kultowego chronografu kal. J88, oznaczona numerem referencyjnym 027/3850.00. Wizualnie była to niemal wierna kopia modelu z lat 50. Widoczne różnice to koperta wykonana ze stali, która jednak zachowała średnicę 38 mm, oraz szwajcarski mechanizm ETA-Valjoux kal. 7760. W 2000 r. kierowanie firmą przejął Heinz W. Pfeifer, który obrał za cel przywrócenie w ofercie Junghansa należytego miejsca zegarkom mechanicznym i odtworzenie własnej produkcji w tym kierunku, a to wszystko pod hasłem „Od tradycji do przyszłości”. W 2005 r. Junghans wprowadził na rynek chronograf lotniczy Pilot Chronoscope ref. 027/4522 o bardziej współczesnej estetyce. Stalowa, 43-milimetrowa koperta mieściła mechanizm kal. J880, którego bazą był ETA-Valjoux kal. 7750. Nie można również zapomnieć o kolekcji Junghans Meister Telemeter, oferującej bardziej „cywilne” modele. W 2006 r. Junghans zaprezentował na targach w Bazylei nowy mechanizm chronografu. Oznaczony jako kal. J890 jest napędem z naciągiem automatycznym, kołem kolumnowym, sprzęgłem poziomym, wskaźnikiem rezerwy chodu oraz regulatorem pracującym z częstotliwością 28 800 A/h. Pomimo oznaczeń był to de facto mechanizm Seiko kal. 6S37, przygotowany w Japonii na zlecenie niemieckiego producenta. Junghans, który od lat 60. był jednym z liderów segmentu zegarów i zegarków elektrycznych oraz kwarcowych, ma również w ofercie chronografy wyposażone w takie mechanizmy, a ciekawym przykładem jest Junghans 1972 Chronoscope Solar ref. 014/4200.00, luźno nawiązujący wzornictwem do „olimpijskich” chronografów z lat 70. Siedziba firmy nadal mieści się w Schrambergu. Powyższy fragment pochodzi z pierwszego tomu książki Chronografy – ukryte piękno, do którego lektury serdecznie Was zapraszam. Pozdrawiam Mateusz Piechnik -
Zegarek Klubowy 2026 Favre Leuba
Vintage_Watches_Collector odpowiedział(a) na Krzysztof Skórka temat w FORUM GŁÓWNE
Brawo Pawle za pomoc w ożywieniu tak ciekawego projektu. Pozdrawiam -
Panowie, drugi tom "Chronografów" wychodzi z drukarni za około 10-14 dni, wiec kolejna zapowiedz treści - Rodania Geometer z 1954 r. Tom II - „Chronografy – ukryte piękno”. Tom II – horologium
-
Citizen Crystron LC Pierwszy kwarcowy chronograf tej marki, który miał premierę w 1978 r. Miłego dnia 😃
-
A tu jeden z modeli, które trafią do II tomu, który jest już w druku 😃 Panerai Radiomir Mare Nostrum z 1955 r. Marka: Officine Panerai, Florencja, Włochy Model: Radiomir Mare Nostrum Rok produkcji: około 1955 Mechanizm: manualny Angelus kal. SF215 Wymiary: średnica około 52 mm Panerai z dawnych lat jest znany przede wszystkim jako dostawca okazałych zegarków wodoszczelnych dla włoskiej marynarki wojennej Regia Marina. Model Radiomir, w którym zastosowano wodoszczelną obudowę Rolexa oraz mechanizm Cortebert kal. 618, zyskał status legendy dzięki służbie na nadgarstkach włoskich i niemieckich nurków bojowych podczas II wojny światowej. Chronograf Mare Nostrum to zegarek dziwny, tajemniczy i budzący dużo wątpliwości. Jego nazwa, tłumaczona jako Nasze Morze, odnosi się do rzymskiego określenia Morza Śródziemnego. Termin ten przywrócili włoscy faszyści, napędzani swoją imperialistyczną ambicją, która jednak legła w gruzach już w 1943 r. w zderzeniu z realiami wojny. Przez wiele lat jedynym dowodem na istnienie takiego chronografu była płyta fotograficzna z archiwum Paneraia z lat 50. Na tej podstawie przedstawiciele Grupy Richemont, właściciela marki Panerai, wysnuli teorię, że był to jeden z kilku prototypów przygotowanych dla oficerów włoskiej marynarki wojennej. W 1993 r., z okazji rzekomej 50. rocznicy zaprezentowania modelu Mare Nostrum, wyprodukowano nawet Panerai Mare Nostrum ref. 5218-301A. Nawiązywał on estetyką do pierwowzoru, ale mierzył bardziej praktyczne 42 mm średnicy, a wyposażono go w mechanizm ETA 2801-2 z modułem chronografu firmy Dubois-Depraz. Problem w tym, że historia prototypu Mare Nostrum ma wiele znaków zapytania, które w swoim opracowaniu wylicza Jose Pereztroika. Przede wszystkim projekt zegarka wskazuje na to, że powstał on nie wcześniej, niż w połowie lat 50. Linia koperty jest niemal identyczna, jak w dostarczanych wówczas przez Paneraia kompasach i głębokościomierzach. Zagadkowe jest również podobieństwo dekla prototypu do modelu z 1993 r. W 2005 roku na aukcję Christie's w Genewie trafił zabytkowy prototyp Mare Nostrum, który został uznany za oryginał. Uczestnicy aukcji ujrzeli ogromny, 52 mm chronograf o charakterystycznej formie. Dwustopniowa tarcza typu bi-compax w kolorze czarnym miała specyficzne dla Paneraia wycinane indeksy. Jego mechanizm stanowił bardzo udany napęd Angelus kal. SF215 z kołem kolumnowym. Zegarek został sprzedany za 132 tys. franków szwajcarskich i zasilił zbiory muzeum Panerai. Stanowi on nie tylko zagadkę dla miłośników zegarków vintage, ale także wyraz mocarstwowych aspiracji Włochów, chociaż powstał już w czasach pokoju. I tradycyjnie już zapraszam do zainteresowania moją skromną (jedynie ~770 stron) publikacją Adres sklepu poniżej „Chronografy – ukryte piękno”. Tom I/II – horologium Zdjęcie tytułowe: Panerai Mare Nostrum ref. 5218-301A z 1993 r. Źródło: ineichen
-
Ostatni z moich zakupionych chronografów (Precimax na Valjoux) i efekt ostatnich dwóch lat pracy nad publikacją nt. chronografów na jednym zdjęciu Słyszeliście o tej książce, czy algorytmy Wam tego oszczędziły
-
Vintage_Watches_Collector obserwuje zawartość Książka "Chronografy - ukryte piękno". Jak się Wam podoba?
-
Książka "Chronografy - ukryte piękno". Jak się Wam podoba?
Vintage_Watches_Collector opublikował(a) temat w FORUM GŁÓWNE
Cześć Pierwszy tom "Chronografów" jest już na runku od trzech miesięcy. Mieliście okazję się zapoznać? Jak wrażenia (poza tym, że książka jest treściwa i swoje waży - to słyszę często ) Jestem ciekaw Waszych opinii. Ps. Jeśli ktoś o niej myśli, to znajdzie ją tutaj: „Chronografy – ukryte piękno”. Tom I – horologium Pozdrawiam Mateusz-
2
-
Cześć Pierwszy tom "Chronografów" jest już na runku od trzech miesięcy. Mieliście okazję się zapoznać? Jak wrażenia (poza tym, że książka jest treściwa i swoje waży - to słyszę często ) Jestem ciekaw Waszych opinii. Ps. Jeśli ktoś o niej myśli, to znajdzie ją tutaj: „Chronografy – ukryte piękno”. Tom I – horologium Pozdrawiam Mateusz
-
Książka "Chronografu - ukryte piękno" - Skład
Vintage_Watches_Collector opublikował(a) temat w Podręczniki i porady
Dobry wieczór Nowa publikacja na temat chronografów już niedługo trafi na rynek. Zachęcam do obejrzenia efektów pracy grafika. Poniżej fragmenty V rozdziału. Pozdrawiam Mateusz Piechnik autor-
3
-
Przedsprzedaż książki Chronografy - ukryte piękno
Vintage_Watches_Collector opublikował(a) temat w FORUM GŁÓWNE
Szanowni Państwo Wchodzimy na ostatnią prostą przedsprzedaży 2 tomowej książki Chronografy - ukryte piękno. Od 1 lutego ten tytuł wchodzi w nowy próg cenowy. Jednocześnie zakup na etapie przedsprzedaży jest gwarancją otrzymania książki - nakład będzie limitowany. To dobre powody, aby nie odkładać tego na przyszły miesiąc Ofertę zakupu znajdziecie tutaj: Chronografy - ukryte piękno Pozdrawiam Mateusz Piechnik-
1
-
Chronograf z naciągiem automatycznym był marzeniem wielu konstruktorów i producentów już od lat 50. Szybko okazało się jednak, że skonstruowanie praktycznego mechanizmu o takiej specyfice jest zadaniem dużo trudniejszym, niż ktokolwiek mógł początkowo przypuszczać. Jak doszło do przełamania tej kolejnej zegarmistrzowskiej granicy? Zapraszam do lektury Opracowanie chronografu z naciągiem automatycznym. Lata 60. Tło społeczno-technologiczne Od połowy lat 50., a szczególnie w latach 60. mechanizmy chronografów z przełącznikiem krzywkowym projektu Marcela Dépraza i produkcji zakładów Hahn & Cie z Landeron oraz zbliżone do niego konstrukcje stały się dominującym na rynku typem. Wielu producentów mechanizmów zaczęło odchodzić od droższej i wymagającej większego nakładu pracy konstrukcji z kołem kolumnowym. Doskonałym tego przykładem jest fabryka Vénus z Moutier. Szwajcarzy na początku lat 60. zdecydowali się sprzedać technologię, linie produkcyjne oraz dokumentację swoich podstawowych mechanizmów z kołem kolumnowym najpierw Rosjanom, a następnie Chińskiej Republice Ludowej, skupiając się na rozwoju mechanizmów z rodziny kal. 188 z przełącznikiem krzywkowym. Na produkcję chronografów wpływ miały również osiągnięcia zegarmistrzostwa na innych polach. Opracowanie przez Johna Harwooda w latach 20. naręcznego zegarka z naciągiem automatycznym otworzyło wiele nowych ścieżek rozwoju. Pomimo swojej użyteczności i intensywnej promocji ze strony firmy Rolex napędy tego typu nie podbiły rynku z dnia na dzień. Wczesne mechanizmy odbojowe innych producentów, czyli tzw. bumpery, były dość głośne w użytkowaniu, dlatego cieszyły się umiarkowaną sympatią klientów, a Rolex nie miał wówczas pozycji pozwalającej samodzielnie kształtować rynek. Co więcej, mechanizm z obrotowym rotorem zwiększał grubość zegarek, co w czasach mody na bardzo cienkie koperty było postrzegane jako wada. Sytuacja uległa zmianie w latach 40. W tym czasie nowoczesne mechanizmy z naciągiem automatycznym wprowadziły na rynek firmy Felsa i Eterna, a alternatywne konstrukcje z tzw. rotorem planetarnym, inaczej określanym jako mikrorotor, rozwijały firmy Büren oraz Universal Genève. Wkrótce w ich ślady poszły kolejne firmy, m.in. Martel. Szczególnie zaprojektowany przez Heinricha Stamma napęd Eterna-Matic kal. 1466U miał ogromny wpływ na dalszy rozwój mechanizmów z naciągiem automatycznym ze względu na swoją nowatorską konstrukcję – wyznaczył pewien standard ich architektury. Automatyczne mechanizmy z lat 50., poza tym, że były praktyczne i coraz bardziej dostępne, były również dużo cieńsze niż ich przedwojenni poprzednicy. To pozwoliło na projektowanie smuklejszych zegarków, które idealnie wkomponowywały się w ówczesną modę. Była to jedna z przyczyn wzrostu popularności zegarków z naciągiem automatycznym w tamtym czasie, która w pewnym stopniu uderzyła w rynek chronografów. Jak się jednak miało wkrótce okazać, ich producenci nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa. Wyścig z czasem Określenie wyścig z czasem ma w tym przypadku wydźwięk kilkupłaszczyznowy. W latach 50. a szczególnie w 60. można dostrzec wśród wielu producentów jeszcze wyraźniejsze promowanie chronografów jako zegarków typowo sportowych, szczególnie związanych ze sportami motorowymi. W tych działaniach prym wiodła marka Heuer, której zegary i zegarki związane były z motoryzacją od początku XX w. Poczynając od zegarów ze stoperem montowanych w deskach rozdzielczych samochodów, takich jak Time of Trip i późniejsza Autavia, Heuer już w latach 50. zaoferował kierowcom naręczny chronograf pod nazwą Auto-Graph. Jednak prawdziwy rozkwit sektora „chronografów wyścigowych” nastąpił w latach 60. i związany był z osobą Jacka Heuera, zadeklarowanego entuzjasty rajdów samochodowych. W roku 1962 na rynek weszła naręczna wersja modelu Autavia, a dwa lata później zadebiutował Heuer Carrera. W tym samym czasie Breitling wprowadził chronografy z kolekcji Top Time, które wyróżniał odważny design, kolory tarczy oraz niestandardowe wówczas czworoboczne koperty. Kampanie reklamowe promujące nową kolekcję były skierowane do aktywnych klientów młodego pokolenia. Koncepcja stworzenia chronografu z naciągiem automatycznym wpisywała się idealnie w ówczesną modę i potrzeby użytkowników zegarków. Był to również dowód trwającej wewnątrz branży rywalizacji i możliwości uzyskania przewagi nad konkurencją. Czołowi producenci chronografów dostrzegali zagrożenie, jakie dla ich interesów stanowiły silne marki z dużym zapleczem finansowym, takie jak Omega i Rolex, które sukcesywnie wprowadzały do swojej oferty zegarki tego typu. Na początku lat 60. Omega z modelem Speedmaster, dysponująca doskonałymi mechanizmami Lemanii, stała się jednym z liderów rynku. Opracowanie automatycznego chronografu przez firmę z Bienne mogłoby wyraźnie zmienić układ sił producentów zegarków z tą funkcją. Poza Szwajcarią swój potencjał w zakresie produkcji sportowych chronografów już w 1964 r. zaprezentowało japońskie Seiko. Szwajcarzy bacznie obserwowali również, jak rozwijał się przemysł zegarkowy w Związku Radzieckim. Ciekawostka: Wspomniane wyżej firmy z grupy SSIH, czyli Omega i Lemania, prawdopodobnie były w stanie produkować seryjnie chronografy z naciągiem automatycznym już pod koniec lat 40. W latach 1947–1948 Lemania na bazie mechanizmu kal. CH27 C12 opracowała kilka funkcjonalnych prototypów automatycznych chronografów. Zastosowano w nich rotor odbojowy, który został zaadaptowany do bazowej konstrukcji chronografu. Eksperymentalny napęd określany jako kal. CH27-C12A trafi na testy do Omegi i według dostępnych źródeł okazał się praktyczną konstrukcją. Jedna z opinii mówi, że mechanizm nie wszedł do seryjnej produkcji tylko dlatego, że głośna i odczuwalna praca rotora wydała się ekspertom z Omegi uciążliwa w użytkowaniu, a zegarki z takim mechanizmem byłyby zbyt masywne. W tym miejscu przyjrzyjmy się bliżej pretendentom w wyścigu o tytuł pierwszego automatycznego chronografu. 1. Zenith i fabryka Martel Watch Co. Współpraca pomiędzy tymi firmami sięgała lat 20. XX w. Prowadzone przez braci Pellatonów zakłady w Les Ponts-de-Martel specjalizowały się w produkcji mechanizmów chronografów, których odbiorcą, za pośrednictwem firmy Universal Genève, był również Zenith, oferujący przede wszystkim kompletne zegarki dla klienta końcowego. W latach 1955–1959 Martel funkcjonował jako niezależna manufaktura, produkując również własne mechanizmy manualne i chronografy. W tym okresie inżynierowie z Les Ponts-de-Martel opracowali nowoczesne, dwukierunkowe mechanizmy z naciągiem automatycznym kal. 1117 i 1118. Pod koniec lat 50. Zenith nabył zakłady Martel Watch Co. z ich know-how, wyspecjalizowaną kadrą i linią produkcyjną. Stanowiły one ogniwo, bez którego Zenith nie byłby w stanie przystąpić do rywalizacji o stworzenie chronografu z naciągiem automatycznym. 2. Projekt 99 – Buren, Heuer, Breitling, Dubois Dépraz i Hamilton Zenith nie był jedynym pretendentem do wprowadzenia na rynek chronografów nowego typu. W tym samym czasie prace nad podobnym projektem wdrażał Jack Heuer, który chwilę wcześniej przejął kierownictwo w rodzinnej firmie. Po konsultacjach z Géraldem Duboisem z Dépraz & Cie. (w 1968 r. nazwę firmy zmieniono na Dubois Dépraz) SA. postanowił skupić prace rozwojowe na chronografie modułowym. Firma Géralda Duboisa specjalizowała się w produkcji modułów chronografów. Koncepcja zakładała połączenie ich modułu z mechanizmem o naciągu automatycznym firmy Buren kal. 1280 Super Slender z mikrorotorem. Taką drogę rozwojową dla chronografu nowego typu rozważał już Charles-Edouard Heuer pod koniec lat 50., ale ówczesne mechanizmy z rotorem planetarnym były zbyt wysokie, aby gotowy zegarek mieścił się w akceptowalnych wówczas proporcjach. Kalkulując wysokie koszty, poziom trudności i czas potrzebny na realizację tego projektu, Jack Heuer zaproponował współpracę Willemu Breitlingowi, co miało zwiększyć możliwości finansowe, produkcyjne i technologiczne producentów. Opracowanie chronografu z naciągiem automatycznym dawało korzyści obu firmom, co tłumaczy, dlaczego bezpośredni rywale w tym sektorze rynku zdecydowali się na partnerstwo. W roku 1966, po przejęciu zakładów Burena przez Hamilton Watch Company, Hamilton został kolejnym partnerem projektu. Prace zostały objęte ścisłą tajemnicą i ukryte pod nazwą Projekt 99. 3. Seiko Prace rozwojowe ruszyły również daleko od ośrodków szwajcarskich, w zakładach Seiko. Chociaż w latach 60. Japończycy skupili się mocno na miniaturyzacji technologii kwarcowej, to nie zrezygnowali z próby wyprodukowania chronografu z naciągiem automatycznym. Pracami kierował Toshihiko Ohki z fabryki Suwa, konstruktor manualnego mechanizmu chronografu kal. 5719A, który w 1964 r. trafił do pierwszych wyprodukowanych w całości w Japonii chronografów. Chociaż specjaliści z Seiko nie mieli tak dużego doświadczenia w produkcji mechanizmów z naciągiem automatycznym oraz zegarków z funkcją stopera, to jak pokazała niedaleka przyszłość, dzięki wysokiej kulturze pracy i ambicji, okazali się groźnym rywalem dla firm ze Szwajcarii. Realizacja Pomimo że w wyścigu o pierwszy automatyczny chronograf ustawiło się kilku liderów tego sektora, droga do celu okazała się wyjątkowo trudna, stroma i wyboista. Pod względem konstrukcyjnym było to prawdopodobnie największe wyzwanie, przed jakim stanęli ówcześni zegarmistrzowie...... .... Ale o tym przeczytacie już w II rozdziale pierwszego tomu książki Chronografy - ukryte piękno, którą jeszcze przez 4 tygodnie możecie kupić w przedsprzedaży na stronie wydawnictwa Horologium Zapraszam. Mateusz Piechnik
-
4
