Zegarek i książka

[AK&AK 50580]

Czy da się zrozumieć Rosję? Pewności nie mam, ale warto próbować.

 

Ewa Thompson, Zrozumieć Rosję. Święte szaleństwo w kulturze rosyjskiej.

 

Warto. 

 

Wydawca: Teologia Polityczna, Warszawa 2019

[AK&AK 50580]

 

Tomasz Sommer, Operacja antypolska NKWD 1937-1938. Geneza i przebieg ludobójstwa popełnionego na Polakach w Związku Sowieckim

 

Wydawca: Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, Gdańsk 2020

Wydanie drugie rozszerzone i uzupełnione

 

Książka wydatnie zmniejsza ilość "białych plam" dotyczących Polaków zamieszkujących (z własnej, bądź nie woli) sowiecki raj. Mordowani tylko ze względu na pochodzenie.

 

W książce Leona Wasilewskiego pt. Bolszewizm, faszyzm i kwestie narodowościowe (wydanej przez OMP) mamy opis zdarzenia z ustalania granicy RP z Rosją bolszewicką po traktacie ryskim. Jednym z przedstawicieli bolszewików był niejaki Pestkowski, który po incydencie z ucieczką na stronę polską szofera sowieckiej delegacji, korespondował z L.Wasilewskim. Napisał, iż uważa się za dobrego komunistę i że bez wahania, gdyby taki był rozkaz partii, wyciąłby w pień polską delegację...

Doszedł do stanowiska m.in. zastępcy ludowego komisarza do spraw narodowości.  Został zamordowany w 1937 w operacji antypolskiej. Wg Stalina "Kto raz był Polakiem, zawsze będzie Polakiem". Jakże często rewolucja zjada własne dzieci...

 

Zainteresowanym tematem polecam zarówno wspomnianą wyżej książkę L.Wasilewskiego, jak i inne pozycje z serii Polskie Studia nad Totalitaryzmami Ośrodka Myśli Politycznej, w tym szczególnie Pisma Sowietologiczne Jerzego Niezbrzyckiego. 

Wydawca: Ośrodek Myśli Politycznej / Wydział Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2023

 

[Lincoln Six Echo 82435]

Są książki, które się czyta i takie..., w których się mieszka. Całymi latami.

„Cień wiatru" przeczytałem pierwszy raz dawno temu i do dziś pamiętam, jak nagle... trafiłem do równoległego świata - miasta, którego już nie ma, pełnego mgły, starych księgarni, tajemnic i ludzi, którzy noszą w sobie historie większe niż oni sami. Cmentarz Zapomnianych Książek - każda czeka, aż ktoś ją odnajdzie...

To jest po prostu cholernie dobra historia. Jest tam przygoda, miłość, tajemnica, jest trochę mroku, trochę humoru i kilka postaci, których się nie zapomina.

A kiedy człowiek zamyka książkę, zostaje z jedną myślą: że książki też mają swoje losy, zupełnie jak ludzie. Jedne żyją długo i głośno. Inne znikają w ciszy.

I czasem tylko ktoś przypadkiem trafia na jedną z nich - wtedy wszystko zaczyna się od nowa.

A jeśli ktoś jeszcze „Cienia wiatru” nie czytał, to powiem, że są książki dobre, bardzo dobre, genialne...

I są takie, które sprawiają, że po ostatniej stronie siedzisz długo w ciszy i myślisz: "Dlaczego takich historii jest tak niewiele..?”

 

Edytowane 15 Marca przez Lincoln Six Echo

[AK&AK 50580]

Autorem dziennika jest osadzony w więzieniu (w izolatce z matową pleksi zamiast okna, w której spędza minimum 23h/dobę), pozbawiony możliwości odprawiania Mszy, kardynał. Dziennik został wydany przez katolickie wydawnictwo i jest "reklamowany" jako rekolekcje więzienne autora... Pierwszy tom kupiłem z ciekawości, zaraz dokupując dwa pozostałe. Co zrozumiałe, dużo miejsca w codziennych wpisach, autor poświęca religii. Ale również sporo sytuacji politycznej i społecznej Australii, systemowi prawnemu tego państwa, czy jego historii. A także wydarzeniom sportowym (w celi jest telewizor), czy akurat aktualnym polityczno-społecznym (umowa dotycząca Brexitu, covid-19, itp.). Nie mało uwagi poświęca też skandalom finansowym w Watykanie.

 

Właśnie to, co kardynał ma do powiedzenia o Australii, jakoby na marginesie wpisów, zainteresowało mnie najbardziej.

 

Pytanie jakie w trakcie lektury możemy sobie postawić, to czy członkowie ławy przysięgłych mogą być bezstronni w czasach kiedy i "informacje" są wszechobecne, a media sprawują władzę nad kształtowaniem osądu, co rodzi pokusę manipulowania informacją do osiągnięcia swoich celów przez ich właścicieli. Jak pokazuje sprawa kard. Pella system anglosaski z tym problemem sobie nie radzi. Dopiero Sąd Najwyższy (w którym, co oczywiste instytucja ławy przysięgłych nie istnieje), wydał wyrok uniewinniający stosunkiem głosów sędziów siedem do zera.

 

Polecam.

 

Georg Pell, Dziennik Więzienny (trzy tomy).

Wydawca: Dom Wydawniczy "Rafael", Kraków 2021-2023

[lysolek007 47448]

Doxa Sub - The Ice Era , Dr. Peter McClean Millar 

 

 

 

 

Edytowane 22 Marca przez lysolek007

[AK&AK 50580]

Książka z 2012 roku. Prolog nosi tytuł Morderstwo w Teheranie. 

 

Można rzec, że pozycja wciąż "na czasie". 

 

Wydawca: Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2018, wydanie pierwsze (dodruk).

[Henizz 453]

Już gdzieś wspominałem.  Twórczość Wojciecha Młynarskiego ma dla mnie wagę Dekalogu, czy niektórych wierszy Miłosza.  Oczywiście nie cała, wszak napisał prawie 3tys. tekstów. Tych ważnych,  najgrubszego kalibru jest aż kilkadziesiąt. Czytając pokazaną tu książkę "jak leci" można się rozczarować po takim anonsie. Ja najbardziej lubię wybrane wiersze od końca lat 70tych, okres stanu wojennego,  późniejszego rozczarowania wolną Polską. Mistrz świetnie część z nich zapowiadał i śpiewał na koncertach.  Są dostępne na CD np. z Ateneum (dwa różne), czy z recitalu w Paryżu. 

O mój wolny czas czytanie konkuruje ze słuchaniem Muzyki.  Jestm melomanem Przewodnik to przebogate  źródło wiedzy.  Niestety ograniczonej do muzyki symfonicznej. Ja słucham przede wszystkim kameralistyki. Gdyby ktoś z Was, znał podobne opracowanie dotyczące tej drugiej Muzyki to proszę o polecenie. 

Jest jeszcze jedna książka,  która wywarła na mnie ogromne wrażenie.  Jak tylko dostanę ją z powrotem to tu zaprezentuję.

Edytowane 29 Marca przez Henizz

[AK&AK 50580]

W 2005 kard. Ratzinger na prośbę Jana Pawła II napisał rozważania Drogi Krzyżowej, odprawionej w Wielki Piątek w Koloseum. Ileż to już lat...

 

Wydawca: Wydawnictwo AA s.c., Kraków 2005

[Lincoln Six Echo 82435]

Jedna z książek, która mnie „wyregulowała” jeszcze jako nastolatka: „Rzeźnia numer pięć” Kurta Vonneguta. Parę razy próbowałem potem "resetu", ale... chyba bez powodzenia.   
Ta książka rozwala wygodną iluzję, że życie to jakaś historia z sensem. Że wszystko się „układa”.
Że jest ciąg przyczynowo-skutkowy, który - jak się dobrze przyjrzysz - da się zrozumieć. No... nie bardzo.
Jest chaos. Jest przypadek. Jest moment, w którym jesteś, a potem już cię nie ma - i nikt nie robi z tego wielkiej narracji. Świat po prostu kręci się dalej...
Billy Pilgrim nie jest bohaterem. Antybohaterem też nie jest. On jest gościem, który jakby przypadkiem znalazł się w swoim własnym życiu i trochę nie ogarnia, o co chodzi. Trochę jakby stał z boku i przyglądał się samemu sobie w charakterze widza. I w tym jest sedno. Bo większość z nas udaje, że "ogólnie ogarnia". Ale to podobno tych, którzy nie udają, najtrudniej złamać…
Budujemy sobie wersje wydarzeń, które mają ręce i nogi, żeby dało się z tym żyć: że coś „miało sens”, że „tak wyszło, ale po coś”, że „to mnie czegoś nauczyło”. A Vonnegut mówi: po prostu się wydarzyło. „So it goes”. Ktoś umiera - „So it goes.” Coś się wali - „So it goes.” Bez patosu.
Bez głębokiej analizy. Suchy komunikat: stało się.
I to… działa. Bo w pewnym momencie przestajesz się z tym wszystkim siłować. Z tym, że życie ma być sensowne, sprawiedliwe, poukładane. Akceptujesz, że... jest, jakie jest.
Dlatego ta książka jest dla mnie ważna - bo nie próbuje „pocieszać”, za to mówi, że świat jest rozproszony i nieprzewidywalny, ludzie są trochę pogubieni, a czas nie działa tak, jakbyśmy chcieli - ale to nie powód, żeby odpuszczać. Tyle.

Resztę ogarnij sobie sam - jeżeli jeszcze nie czytałeś.

So it goes.