Co nam w ....CD (i nie tylko) gra?

[Henizz 1026]

11 godzin temu, McIntosh napisał(-a):

@Henizz Jak tak lubisz płyty CD to polecam Twojej uwadze hybrydowe wydania SACD od Analogue Productions. Nawet jeżeli Twój sprzęt nie odtwarza SACD, to i tak warto sięgnąć po wydania AP ze względu na mastering. Znają się Amerykanie na rzeczy. BTW, L.A. Woman brzmi też świetnie w wydaniu japońskim z 2007 roku - WPCR-12721. Mam to wydanie i jest petarda. 

Z pewnością mastering robi robotę.  Pytanie za jaką cenę.  Te audiofilskie wydania japońskie kosztują krocie.  Oczywiście przyjemnie słuchać nagrań świetnie zrealizowanych, ale szczerze mówiąc więcej we mnie melomana niż audiofila. Przecież za młodu doznawałem uniesień słuchając taśm przegrywanych z taśm, które odtwarzalem na przenośnym Grundigu.

Ale z pewnością z dobrego nagrania można wyciągnąć więcej subtelnych smaczków i detali. Dziękuję za sugestię. 

[floyd 3148]

Przepiękny kawałek progressive house

 

 

[Lincoln Six Echo 83852]

Może być i progressive house, pewnie. 

 

 

[kingcrimson 21325]

Wirtuoz.

 

 

 

[satanic 17723]

Tak średnio bym powiedział.

[kingcrimson 21325]

59 minut temu, satanic napisał(-a):

Tak średnio bym powiedział.

To tylko potwierdza, że nie wychylasz nosa poza metalowe ekstremum.

[satanic 17723]

Może tak, może nie nie wiesz tego. A tu oceniłem sobie technikę i słyszałem lepszych nie walili tak siłowo i wyglądali jakby mieli zejść. 

[Lincoln Six Echo 83852]

Na pewno się ucieszysz, bo wystąpię tu w roli adwokata DIABŁA , a jako taki, zapytałem AI o Mario. Oto odpowiedź:   

 

Dlaczego jest tak wysoko oceniany:

• Jest perkusistą zespołu Gojira, jednego z najważniejszych współczesnych zespołów metalowych.
• Ma świetną technikę – szczególnie w polirytmiach i pracy na stopach.
• Łączy brutalną siłę metalu z „jazzy feel” i kreatywnymi przejściami.
• Regularnie trafia do rankingów najlepszych perkusistów metalowych — bywał nawet numerem 1 w plebiscytach czytelników i magazynów branżowych .

Jak jest postrzegany:

W środowisku perkusistów uchodzi za kogoś więcej niż „technicznego killera” — raczej za muzyka z własnym językiem. Jego gra w utworach typu The Art of Dying to dla wielu benchmark kontroli rytmu.

[satanic 17723]

No to w tym kawałku wyżej to jakiś świetnej pracy na stopach nie zauważyłem😉

 

 

Edytowane Poniedziałek o 20:44 przez satanic

[Lincoln Six Echo 83852]

Bloodhammer - jasne, potwór jeśli chodzi o szybkość i równość. Ale pisanie, że u Mario Duplantiera „nie ma pracy na stopach”, to trochę przestrzelone.   On po prostu nie gra ciągów/blastów, tylko frazuje stopami - akcenty, dynamika, granie pod riff.
Widać to i słychać np. w intro „The Art of Dying” , ale nawet i w tym solo z „Avalanche” - tam nie chodzi o szybkość, tylko o kontrolę. To są dwa różne światy: prędkość/repetycja vs. kontrola/fraza. Jedno nie wyklucza drugiego, ale mierzenie tego jedną miarą trochę mija się z celem, bo Duplantier faktycznie nigdy nie był nastawiony na ciągłe 240 BPM na pełnej "ku...wie". Dobra, starczy, bo wyjdę na jakiegoś fanboya, a wprawdzie Gojira jest dla nie "spoko", ale mega fanem też tak naprawdę nie jestem.  

Edytowane 21 godzin temu przez Lincoln Six Echo

[kingcrimson 21325]

55 minut temu, Lincoln Six Echo napisał(-a):

Bloodhammer - jasne, potwór jeśli chodzi o szybkość i równość. Ale pisanie, że u Mario Duplantiera „nie ma pracy na stopach”, to trochę przestrzelone.   On po prostu nie gra ciągów/blastów, tylko frazuje stopami - akcenty, dynamika, granie pod riff.
Widać to i słychać np. w intro „The Art of Dying” , ale nawet i w tym solo z „Avalanche” - tam nie chodzi o szybkość, tylko o kontrolę. To są dwa różne światy: prędkość/repetycja vs. kontrola/fraza. Jedno nie wyklucza drugiego, ale mierzenie tego jedną miarą trochę mija się z celem, bo Duplantier faktycznie nigdy nie był nastawiony na ciągłe 240 BMP na pełnej "ku...wie". Dobra, starczy, bo wyjdę na jakiegoś fanboya, a wprawdzie Gojira jest dla nie "spoko", ale mega fanem też tak naprawdę nie jestem.  

Tu nawet nie chodzi o to czy jest się fanem czy nie, tylko dotyczy pewnej wiedzy. Każdy rodzaj muzyki czy nawet poszczególny zespół wymaga innego podejścia do gry na bębnach, innego zestawu perkusyjnego, ponadto należy uwzględnić indywidualny styl i umiejętności muzyka. Ale żeby to docenić trzeba być osłuchanym w różnorodnej muzyce. Ja uważam, że gra na bębnach to nie zawody sportowe, gdzie najczęściej liczy się siłą, moc, szybkość.

Są zespoły, w których perkusja brzmi jak młot  pneumatyczny i w tym przypadku wydaje się, że rola perkusisty na scenie jest zbędna.

[satanic 17723]

Oczywiście, każdy ma inny styl pod dany rodzaj muzyki.

Tu jeden z moich ulubionych, a to co się dzieje od 6 min. to kosmos.

 

 

[Lincoln Six Echo 83852]

Ja bardzo lubię Mgłę.  

 

A tu "wuja z zupełnie innej mańki".   

 

 

 

[kingcrimson 21325]

Tu mamy pokaz wszechstronności perkusisty Tool, no ale żeby to prezentować trzeba być wybitnym instrumentalistą.

 

 

[Lincoln Six Echo 83852]

Skoro mamy Dzień Perkusisty w Telewizji Polskiej  to pozwolę sobie jeszcze dorzucić mojego absolutnego faworyta, kogoś, o kim mówi się THE MUSICIANS' MUSICIAN i traktuje jako punkt referencji.  

 

 

 

 

 

 

 

[Lincoln Six Echo 83852]

29 kwietnia 1985 ukazał się singiel DEPECHE MODE pt. "Shake the Disease". To jest jeden z tych utworów, do których mam ultraemocjonalny stosunek. Nie będę się tu rozwodzić nad tym, dlaczego, ale mam. Sam miałem w chwili jego ukazania się niecałe 16 lat i wtedy już "dał mi strzał w gara".   A teraz, kiedy mam lat prawie 57, nie mogę wciąż wyjść ze zdumienia, że tak dojrzały tekst stworzył koleś, który miał wówczas niespełna 23 lata. Pozornie prosta układanka słowna, ale trafia w samo sedno, IMO... Ale nie miałby, naturalnie, aż takiej "siły rażenia", gdyby nie fenomenalna interpretacja Gahana. Ta uwaga zresztą może dotyczyć nie tylko "Shake the Disease", ale i wielu, wielu innych tekstów ich utworów. Pozwolę sobie tu przekleić ten tekst - kto zna angielski, zrozumie sam, a kto nie i będzie ciekaw, skorzysta z nowoczesnych technologii  i się zapozna oraz wyrobi sobie opinię, być może...  

 

I'm not going down on my knees,
Begging you to adore me.
Can't you see it's misery
And torture for me.

When I'm misunderstood try as hard as you can,
I've tried as hard as I could.
To make you see,
How important it is for me.

Here is a plea from my heart to you,
Nobody knows me as well as you do.
You know how hard it is for me to shake the disease,
That takes hold of my tongue in situations like these.

Understand me

Some people have to be,
Permanently together.
Lovers devoted to each,
Other forever.

Now I've got things to do and I've said before,
That I know you have too.
When I'm not there,
In spirit I'll be there.

Here is a plea from my heart to you,
Nobody knows me as well as you do.
You know how hard it is for me to shake the disease,
That takes hold of my tongue in situations like these.

Understand me