Właśnie obejrzałem film...

[Lincoln Six Echo 85166]

Dzisiaj 65 lat kończy George Clooney. Poniżej kilka filmów, w których lubię go chyba najbardziej.   

 

 

 

 

 

 

 

 

[kingcrimson 21883]

Takie polskie kino historyczne to ja rozumiem. Pomysł, dramaturgia, realizm, czarny humor, czerpanie z najlepszych wzorów, doskonałe aktorstwo.

 

 

[Lincoln Six Echo 85166]

Obejrzałem w końcu „Queer” z Danielem Craigiem. O Sodomo i Gomoro!   
Ale serio: niezłe kadry, dużo palenia papierosów, chlania, ćpania, rzygania i patrzenia w dal, ludzie chodzą spoceni po pokoju przez 12 minut, a potem "bunga bunga". Muzyka (bardzo fajna, zarówno oryginalny soundtrack, jak i zestaw wykorzystanych piosenek) mówi widzowi: „UWAGA, TO JEST GŁĘBOKIE”. Tylko, że już w trakcie seansu (a po filmie jeszcze bardziej człowiek się zastanawia, co właściwie jest tu takie "głębokie".   
Craig gra bardzo dobrze. Naprawdę. Momentami wręcz brutalnie naturalnie i bez bondowskiej pozy. Łatwo mu pewnie nie było, ale - kto wie - może liczył na jakieś statuetki. Tylko że sam film jest umiarkowanie przekonujący w samej treści. Bardziej „stan” niż jakaś historia.

W nieco chuligańskim podsumowaniu ktoś napisał: „Film starego pedała o starym pedale zrobiony na podstawie książki ‘Pedał’ starego pedała”. I esencjonalnie jest to sama prawda.  

Luca Guadagnino pewnie liczył na powtórkę z „Tamtych dni, tamtych nocy”. Przy „Call Me by Your Name” ten cały styl jeszcze działał. Była młodość, wakacyjna nostalgia, Włochy, emocjonalne napięcie i poczucie, że pod tym pięknym obrazkiem coś mocniej pulsuje. W „Queer” mam już momentami wrażenie, że zostaje głównie sama estetyka i atmosfera. Jakby reżysera bardziej interesowało światło wpadające przez okno niż to, co dzieje się między ludźmi.
A może po prostu jestem starzejącym się heterykiem i nic nie rozumiem.   

 

 

 

[Edmund Exley 8088]

W dniu 2.05.2015 o 01:26, Edmund Exley napisał(-a):

Wreszcie udało mi się obejrzeć coś, na co długo polowałem - amerykańską "Cenę strachu":

 

I nie rozumiem, dlaczego ten film został tak chłodno przyjęty?! Bo to bardzo dobre kino, dosłownie od pierwszej do ostaniej sekundy (tak! Nie minuty, ale sekundy) trzyma w napięciu, a końcowe napisy wcale go nie wygaszają. Brutalny, dobrze zagrany (Roy Scheider   ), ze świetną muzyką Tangerine Dream, może nie tak "przestrzenną" i zapadającą w pamięć, jak w "Złodzieju", ale i tak na najwyższym poziomie. Wszystko takie, jakie powinno być, łącznie z surowością opowiadania, typową dla lat 70.

 

Francuskiego klasycznego pierwowzoru jeszcze nie widziałem, ciężko dotrzeć do najpełniejszej wersji, więc postaram się obejrzeć chociaż tę dwugodzinną. Ale amerykański film - moim zdaniem jako samoistne dzieło wypada świetnie.

 

Wybaczcie, że cytuję post sprzed 11 lat, w dodatku... swój własny  Ale oto obejrzałem mój film weekendu - czyli oczywiście francuską "Cenę strachu". Trochę czasu mi to więc zajęło, jak widać. Obejrzałem wersję dwuipółgodzinną. I cóż, pierwszych 30 minut rzeczywiście można by skondensować do 7-10 minut. A może nawet w ogóle zacząć od 30 minuty, zwłaszcza, że o bohaterach i tak wiemy znacznie mniej niż w wersji wyreżyserowanej przez Williama Friedkina. Ale to, co zaczyna się od 30. minuty, to istny filmowy taran. Nie dziwię się, że legenda tego filmu jest wciąż żywa i do dziś tak wielu do niego wraca. Ciekawe, czy Camus, a zwłaszcza Malraux wypowiadali się gdzieś na temat tego filmu - bo jest tu wiele z ducha powieści tego drugiego. A do amerykańskiej wersji postaram się za jakiś czas wrócić - 11 lat temu bardzo mi się podobała.

 

Poza tym:

- "Krajobraz po bitwie" - chyba najbardziej ponury film Wajdy. Ciekawy dźwiękowo, muzycznie i wizualnie. Absurd świata tuż po wojennej katastrofie. I chyba jedyny film, jaki widziałem, którego napisy końcowe są... namalowane na wagonach, co ma oczywiście mocne uzasadnienie. To Wajda z najlepszego czasu swej twórczości, więc warto znać.

- "Bez wyjścia" - rzadko oglądam kino koreańskie, i w ogóle azjatyckie. "Służąca" i "Podejrzana" tego reżysera podobały mi się bardziej, tu już jest więcej takiego typowego dziwnego azjatyckiego odjazdu, ale nie żałuję. Bohater nosi Timexa (w "Podejrzanej", jeśli dobrze pamiętam, ważny był Rolex). Co ciekawe, adaptację tej samej powieści zrobił 20 lat temu Costa-Gavras.

[Sławol 2198]

Donald Gibb, 71 lat.

 

[TomcioMiki 75241]

1 godzinę temu, Sławol napisał(-a):

Donald Gibb, 71 lat.

 

 

[Autor1984 13874]

Muszę przyznać, że film w kilku momentach mnie rozbawił.