Nie wiedziałem, że wywołam taką burzliwą dyskusję . Jak już pisałem spotkałem się z dwoma zupełnie skrajnymi opiniami na ten temat. Przeczytałem w książce poniższy fragment i to było przyczyną mojego pytania. "Zegarmistrzostwo", cz. 8, 1967, strona 74, 75 "Błędne jest dość powszechne mniemanie, że palce powinny się obracać w otworach tarcz, w których są osadzone. Jeśli w zębnikach zdarzają się palce ruchome, to widocznie obruszyły sie podczas pracy i przy naprawie należy je umocować na stałe. Można to wykonać ostrym punktakiem lub końcem noża tokarskiego." Sądzę, że najlepszym stanem pracy zegara z zębnikami palcowymi jest, gdy zębniki są ciasno pasowane w oprawie. Podejrzewam, że kręcące się wałki mogą powodować straty energii spowodowane ich osiowym obrotem. W technice, przyrodzie nic nie jest idealne i sądzę, że te straty nie są na tyle duże (by przeszkadzały w ruchu) skoro zegary z obracającymi się wałkami pracują poprawnie i przedwcześnie nie stają. Kolega Odludek bardzo słusznie zauważył, że wszystkie wałki tak samo muszą być pasowane do oprawy. Sądzę, że część wałków ruchomych i stałych mogłaby powodować nierównomierny chód zegara, na skutek zmiany oporu ruchu mechanizmu. Zresztą ten sposób zawalcowywania nie wydaje się "zbyt" pewny. Wygląda tak jakby zawalcowywano tylko po to, by zabezpieczyć wałki przed wypadaniem z pierścienia. Teraz mam jeszcze pytanie: jak wyglądało narzędzie, którym zawalcowywano w fabryce wałki w oprawie i koła na zębniku?