Dla użytkownika jest to atut, pod warunkiem, że to jest w jakiś sposób wyjątkowy własny mechanizm. Te Orienta, to mniej więcej odpowiedniki Seikowego NH35. Czy mechanizmy w Longinesach są własne czy nie, to inna dyskusja, bo po pierwsze ETA to grupa Swatch (a więc własne) a po drugie są dla Longinesa modyfikowane w trochę większym zakresie niż dołożenie wahnika z własnym grawerunkiem 😉. Z pewnością są lepsze niż te w Orientach.
Na tym piramidy luksusu się w dużej mierze opierają. Powyżej pewnej granicy cenowej, to właśnie na marketingu spoczywa ciężar przyciągnięcia klienta. Na umiejętności budowania wizerunku marki, na jej pozycjonowaniu. Na tworzeniu strategii marketingowej, na wyborze docelowego rynku i na umiejętności komunikowania się z tym rynkiem. To jest cała sztuka i kunszt marketingu. Produkt jest ważny, bo żeby sprzedawać produkt luksusowy trzeba posiadać w ofercie produkt luksusowy, ale strategia rynkowa i marketing są jeszcze ważniejsze. Uwierz mi, łatwiej jest zrobić w Chinach zegarek za 50 USD i sprzedać go za 100 USD niż wyprodukować coś za 10 000 USD i sprzedać to potem za 200 000 USD. Szczególnie, że do tych 10 000 USD kosztów produkcji trzeba dodać jeszcze koszt marketingu i reklamy w wysokości powiedzmy 50 000 USD w przeliczeniu na każdą sprzedaną sztukę. Najdroższe zegarki i inne dobra luksusowe nie są tak drogie dlatego, że tyle kosztuje ich wykonanie/wyprodukowanie. One są tak drogie, żeby mogły być cenowo dostępne tylko dla nielicznych, najbogatszych ludzi. Czym droższe, tym bardziej pożądane, bo tylko wtedy mogą podkreślać prestiż właściciela. Prawdziwą sztuką jest się do tej wąskiej grupy producentów dostać.