Zegarek i książka

[AK&AK 49820]

Temat niszowy, ale w mym przekonaniu ciekawy. Książka, niekoniecznie obecnie czytana. Książka, którą warto pokazać, polecić, bądź wręcz przeciwnie, przed którą warto przestrzec. Książka, nie czytnik. 

 

Bardzo lubię tradycyjne (mechaniczne) zegarki, bardzo lubię tradycyjne książki.

 

Tissot napędzany Unitasem oraz Degeneracja praw człowieka. Warto bliżej zapoznać się zarówno z Petite Seconde jak i z Degeneracją...

 

Wydawca: Ośrodek Myśli Politycznej, Kraków 2021

[Anansi 3846]

I Caravaggio...

[AK&AK 49820]

W nawiązaniu do sporu amerykańsko-duńskiego o Grenlandię sięgnąłem kilka dni temu po książkę, którą czytałem przed laty.  Spencer R. Weart, Bez Wojny. Dlaczego państwa demokratyczne nie walczą ze sobą?

 

Wydawca: Bertelsmann Media, Warszawa 2001

 

Przy tej okazji powstało zdjęcie z naszą klubową Vratislavią. 

[Edmund Exley 7571]

Bardzo lubię książki jako dopełnienie kadru dla zegarka. Czytać oczywiście też, choć cóż, w ostatnich latach jednak mniej lektur udało mi się zaliczyć... Ale w 2025 roku nareszcie przeczytałem świetny pierwowzór jednego z moich ulubionych filmów. Niektórzy od razu rozpoznają, a dla pozostałych niech będzie to zagadką

 

 

W 2024 od przyjaciół dostałem piękne wydanie "Chłopów" - kiedyś może obejrzę którąś z filmowych adaptacji, a może przeczytam?... Wydanie piękne, kolorystycznie skomponowało się z tarczą mojego vintage:

 

 

A tu akurat jedna z moich top 3 powieści wszech czasów. Ideologicznie dyskusyjna, prowokująca, a narracyjnie genialna - w stylu kina lat 70., wyprzedzająca je o 40 lat. Kto wie zresztą, czy nie jest to najlepsza spośród niezaadaptowanych nigdy powieści XX wieku. Było kilka prób, najbliżej był Fred Zinnemann, a główną rolę miał dostać Eiji Okada. Mój egzemplarz, znakomite wydanie Biblioteki Narodowej z wnikliwym wstępem, kupiłem sobie w Krakowie w Ossolineum, latem 2006 roku, niedługo po finale Mistrzostw:

 

 

 

[BM6 5310]

Ciekawy temat. 

[lysolek007 46662]

;]

[Lincoln Six Echo 80851]

"Problem trzech ciał" najbardziej uderza mnie nie samymi pomysłami fabularnymi SF (chociaż te są same w sobie fenomenalne), tylko… czasem. Tym prawdziwym, rozciągniętym na stulecia. Czterysta lat do inwazji brzmi jak abstrakcja, dopóki nie dotrze do nas, że to dokładnie ta skala, w której zegarek przestaje być zabawką, a zaczyna być jakąś ideą. Czyli... chyba pasuje do tego wątku.  
Ludzkość się będzie miotać, cywilizacje wstaną i się posypią, mody przyjdą i pójdą, a odliczanie i tak leci dalej. I nagle ten mechanizm w stalowej kopercie na nadgarstku nie wygląda już jak fetysz dla garstki maniaków, tylko jak coś zaskakująco na miejscu. Bo ktoś go zaprojektował z myślą, że ma działać dłużej niż jedna chwila, jeden właściciel i - kto to wie - może nawet epoka.  

 

 

 

[AK&AK 49820]

10 godzin temu, Lincoln Six Echo napisał(-a):

(...)Bo ktoś go zaprojektował z myślą, że ma działać dłużej niż jedna chwila, jeden właściciel i - kto to wie - może nawet epoka.  

Od razu przyszedł mi na myśl Patek, zgodnie z ich hasłem reklamowym "Nigdy tak naprawdę nie posiadasz zegarka Patek Philippe. Opiekujesz się nim jedynie dla przyszłego pokolenia". Idealnie by tu pasował.

Też żadnego nie mam... 

[lysolek007 46662]

Mężczyzna i jego zegarek ;] 

[AK&AK 49820]

Słowo i zegarek na niedzielę ;).

 

Bartosz Jastrzębski, Światło Zachodu.

Zdecydowanie polecam. 

 

Wydawca: Fundacja Augusta Hrabiego Cieszkowskiego, Warszawa 2019

[Sławol 1899]

[AK&AK 49820]

Kromka chleba. 

Wydawca: Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2017 

 

Książka z płytą DVD z relacją z podróży do Rosji Bogusława, który jako dziecko został wraz z rodziną w 1940 deportowany wgłąb Związku Sowieckiego. W 2011 roku wyruszył ponownie... Film dobrze ilustruje jak niewielkie zmiany zaszły na rosyjskiej wsi przez kilkadziesiąt lat. Bieda była, bieda jest. 

 

Książka warta uwagi. 

[Lincoln Six Echo 80851]

Jeśli miałbym wskazać jedną książkę, która nauczyła mnie myśleć, nie ufać bezkrytycznie oficjalnym narracjom i jednocześnie nie zwariować, to właśnie ta. „Paragraf 22” Josepha Hellera to nie jest u mnie „jedna z ważnych książek”. To jest książka, po której już nie da się patrzeć na świat tak samo. Jest śmieszna do bólu, a jednocześnie przerażająco prawdziwa. Ten humor to śmiech człowieka, który zrozumiał, że świat jest konstrukcją z papieru, tylko udającą beton. Yossarian jest jedyną osobą, która zachowuje się racjonalnie w sytuacji, w której racjonalność została uznana za chorobę.

I teraz wątek "zegarkowy".

Zegarek mierzy czas. Heller pokazał czas jako tylko pozornie uporządkowany. Pokazał, że można utknąć w jednym momencie absurdu i kręcić się w nim latami. Może dlatego ta książka tak do mnie trafiła: nauczyła mnie dystansu. Do systemu, władzy, marketingu, politycznych sloganów, przemądrzałych buców porównujących ciągle, kto ma większego. Do samego siebie też, przy okazji.   

 

[AK&AK 49820]

Polecam po tysiąckroć, tak książkę, jak i klubową Vratkę.

 

Wydawca: Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2019. Wydanie drugie rozszerzone.

[Sławol 1899]

[AK&AK 49820]

Książka o zwykłych Niemcach...

 

Wydawca: Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2021

[nav 12123]

57 minut temu, AK&AK napisał(-a):

Książka o zwykłych Niemcach...

Jakże byłem zaskoczony w liceum, gdy odkryłem, że takich zwyrodnialców wcale nie "chodują" od dzieciństwa w specjalnych ośrodkach; urzędnik pocztowy, mleczarz, rolnik... zwykli ludzie, i tak od zarania dziejów.

[Lincoln Six Echo 80851]

Ta książka pokazuje, że wszystko może się rozpaść bez jednego wystrzału. Wystarczy zmęczenie. I obojętność zmiksowana z banalnie prozaicznym konformizmem. W koktajlu relatywizmu i tumiwisizmu.

„Uległość” to nie jest tylko „powieść o islamie”. To jest książka o wewnętrznej pustce. O człowieku, który nie ma już nawet śladu kręgosłupa moralnego - i dlatego może się dopasować do wszystkiego. I w tym jest coś niepokojąco znajomego, prawda..?

Bezlitosny jest ten spokój spojrzenia u M.H. On nie moralizuje. Nie potępia. Po prostu patrzy trochę z boku. A my, czytelnicy, musimy sobie sami odpowiedzieć, czy przypadkiem nie jesteśmy równie „elastyczni”, jak jego bohater… PARENTAL ADVISORY ;): „Może pojawić się lekkie poczucie dyskomfortu i… obawy.”

 

Edytowane 19 Lutego przez Lincoln Six Echo

[AK&AK 49820]

Książka z serii biblioteka myśli współczesnej Państwowego Instytutu Wydawniczego. W mnogości tytułów serii prawie każdy znajdzie coś interesującego dla siebie. 

Od strony doboru tytułów seria jest bardzo dobrze pomyślana, edytorsko już ciut gorzej (marginesy wewnętrzne są za małe, a książki klejone. Aby wygodnie czytać, trzeba je dość mocno rozgiąć. Albo po prostu to moje natręctwo, bo o książki dbam nie mniej niż o zegarki).

 

Przemysł szczęścia polecam.

 

Wydawca: Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2023, dodruk 2024

[AK&AK 49820]

W nawiązaniu do powyższego postu, najnowsza książka z serii Biblioteki Myśli Współczesnej (premiera 10.02.2026). Słowo od wydawcy:

"Nicholas Agar kwestionuje w swojej pracy techno-optymistyczny pogląd, zgodnie z którym od postępu technologicznego oczekujemy wielkich rzeczy dla rozwoju ludzkości. Autor opisuje zjawisko zwane normalizacją hedoniczną, które prowadzi do znacznego przeceniania siły postępu technologicznego dla poprawy naszego samopoczucia. Owa hedoniczna normalizacja wyraża się np. w założeniu, że z faktu, iż w sytuacji trwałego przeniesienia w czasie do średniowiecza bylibyśmy nieszczęśliwi, można wywieść twierdzenie, że ludzie żyjący w tamtych czasach też musieli być nieszczęśliwi. Te same zniekształcenia mają zastosowanie, gdy wyobrażamy sobie przyszłość z lekami na raka i koloniami na Marsie. Postęp technologiczny może uczynić nas szczęśliwszymi, ale nie tak bardzo, jak sobie to wyobrażamy."

 

Moim zdaniem warta uwagi.

 

Wydawca: Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2026

[Lincoln Six Echo 80851]

Są takie książki, które się „czyta”. I już. I tyle. I są takie, które człowieka resetują i ustawiają na resztę życia.
Pierwszy raz czytałem „Okruchy dnia” lata temu. Najpierw, zresztą, obejrzałem film – chociaż za pierwszym razem właściwie go tylko „zaliczyłem”. Potem lektura. Wręcz obowiązkowa – musiałem to przeczytać na studiach. Wtedy wydawała mi się dosyć dziwną historią o perfekcyjnym kamerdynerze, który traktuje swoją pracę z religijną wręcz powagą. Facet żyje etosem służby, mówi o godności zawodu, o wielkości domu, o standardach. Wszystko pod kontrolą, wszystko na swoim miejscu. Angielska herbatka o właściwej temperaturze i emocje w odpowiedniej szufladzie. 
Za drugim razem zobaczyłem w tej książce coś znacznie mniej eleganckiego. Unikanie życia. Nienaganne odgrywanie swojej roli, a jednocześnie nie dopuszczanie do siebie choćby jednej zagrażającej tej roli, naprawdę niewygodnej myśli. 
Ishiguro nie krzyczy. Nie moralizuje. Nie wali pięścią w stół. On pozwala, żeby czytelnik sam zobaczył pęknięcie. I to pęknięcie zostaje w głowie na długo.
Stevens jest jedną z najbardziej tragicznych postaci literackich, jakie znam. Konsekwentnie wybiera „powinienem” zamiast „chcę”. I robi to tak długo, aż zostają mu tylko wspomnienia i bardzo dobrze wyprasowana godność. 
Film z Anthonym Hopkinsem i Emmą Thompson jest znakomitym dopełnieniem książki. Rzadko kiedy adaptacja dorównuje książce, która sama w sobie jest arcydziełem. Tu dorównuje. Hopkins gra tak, jakby połowę emocji trzymał pod skórą, a drugą połowę jeszcze głębiej. Ale… gdzie? Jedno spojrzenie, jeden minimalny gest i człowiek wie, że tam pod spodem jest cały niewypowiedziany świat. 
Dlaczego to jedna z najważniejszych książek mojego życia? Czytałem ją w różnych momentach i za każdym razem widziałem w niej coś innego. Za pierwszym razem uderzył mnie chyba przede wszystkim zimny profesjonalizm. Za drugim widziałem już także koszt. Dziś widzę również ostrzeżenie. Ostrzeżenie przed życiem w trybie „powinienem”, zamiast „chcę”.
Przed odkładaniem spraw najważniejszych „na później”. Przed przekonaniem, że lojalność wobec roli, często tak naprawdę nam narzuconej, której sami wcale nie wybieramy, jest ważniejsza niż lojalność wobec samego siebie.
Ishiguro pisze spokojnie, niemal chłodno, ale efekt jest jak cichy cios. Bez fajerwerków. Bez patosu. A jednak trafia. To nie jest książka, która daje cytaty na Instagram albo FB. Raczej zostawia człowieka z dość niekomfortowym pytaniem: czy na pewno żyjesz swoim życiem, czy tylko bardzo dobrze odgrywasz przydzieloną rolę? Im jestem starszy, tym częściej wraca do mnie to pytanie - na pewno znacznie częściej niż bym chciał.

Ale jest jeszcze Lord Darlington. On jest „rozsądny”. „Umiarkowany”. „Zatroskany o pokój”. I właśnie to jest w tym najbardziej niepokojące. W nim nie ma demonicznego zła. Jest naiwność podszyta próżnością. Jest przekonanie, że „my tu na salonach wiemy lepiej”. Że można zapraszać nazistowskich dygnitarzy na kolację i w ten sposób „wpływać na bieg historii”. A Stevens stoi obok. Dosłownie i metaforycznie. Poleruje srebra, kiedy świat się sypie. I broni swojego pana nawet po wojnie, nawet gdy fakty są już oczywiste. Nie dlatego, że jest ideologiem. Dlatego, że jego tożsamość jest zbudowana na lojalności. Samuraj i jego pan. Lord Darlington to daimyō Stevensa. Tyle, że po upadku Darlingtona główny bohater nie staje się roninem. W jego przypadku to już nie jest nawet lojalność wobec konkretnego człowieka. To jest lojalność wobec samej idei służby. Nawet, jeżeli to idea, która... się rozpadła. 

I niech Was nie zmyli imię i nazwisko brytyjskiego   pisarza: Kazuo Ishiguro. 

 

 

 

 

 

Edytowane 26 Lutego przez Lincoln Six Echo

[Edmund Exley 7571]

16 godzin temu, Lincoln Six Echo napisał(-a):

Są takie książki, które się „czyta”. I już. I tyle. I są takie, które człowieka resetują i ustawiają na resztę życia.
Pierwszy raz czytałem „Okruchy dnia” lata temu. Najpierw, zresztą, obejrzałem film – chociaż za pierwszym razem właściwie go tylko „zaliczyłem”. Potem lektura. Wręcz obowiązkowa – musiałem to przeczytać na studiach. Wtedy wydawała mi się dosyć dziwną historią o perfekcyjnym kamerdynerze, który traktuje swoją pracę z religijną wręcz powagą. Facet żyje etosem służby, mówi o godności zawodu, o wielkości domu, o standardach. Wszystko pod kontrolą, wszystko na swoim miejscu. Angielska herbatka o właściwej temperaturze i emocje w odpowiedniej szufladzie. 
Za drugim razem zobaczyłem w tej książce coś znacznie mniej eleganckiego. Unikanie życia. Nienaganne odgrywanie swojej roli, a jednocześnie nie dopuszczanie do siebie choćby jednej zagrażającej tej roli, naprawdę niewygodnej myśli. 
Ishiguro nie krzyczy. Nie moralizuje. Nie wali pięścią w stół. On pozwala, żeby czytelnik sam zobaczył pęknięcie. I to pęknięcie zostaje w głowie na długo.
Stevens jest jedną z najbardziej tragicznych postaci literackich, jakie znam. Konsekwentnie wybiera „powinienem” zamiast „chcę”. I robi to tak długo, aż zostają mu tylko wspomnienia i bardzo dobrze wyprasowana godność. 
Film z Anthonym Hopkinsem i Emmą Thompson jest znakomitym dopełnieniem książki. Rzadko kiedy adaptacja dorównuje książce, która sama w sobie jest arcydziełem. Tu dorównuje. Hopkins gra tak, jakby połowę emocji trzymał pod skórą, a drugą połowę jeszcze głębiej. Ale… gdzie? Jedno spojrzenie, jeden minimalny gest i człowiek wie, że tam pod spodem jest cały niewypowiedziany świat. 
Dlaczego to jedna z najważniejszych książek mojego życia? Czytałem ją w różnych momentach i za każdym razem widziałem w niej coś innego. Za pierwszym razem uderzył mnie chyba przede wszystkim zimny profesjonalizm. Za drugim widziałem już także koszt. Dziś widzę również ostrzeżenie. Ostrzeżenie przed życiem w trybie „powinienem”, zamiast „chcę”.
Przed odkładaniem spraw najważniejszych „na później”. Przed przekonaniem, że lojalność wobec roli, często tak naprawdę nam narzuconej, której sami wcale nie wybieramy, jest ważniejsza niż lojalność wobec samego siebie.
Ishiguro pisze spokojnie, niemal chłodno, ale efekt jest jak cichy cios. Bez fajerwerków. Bez patosu. A jednak trafia. To nie jest książka, która daje cytaty na Instagram albo FB. Raczej zostawia człowieka z dość niekomfortowym pytaniem: czy na pewno żyjesz swoim życiem, czy tylko bardzo dobrze odgrywasz przydzieloną rolę? Im jestem starszy, tym częściej wraca do mnie to pytanie - na pewno znacznie częściej niż bym chciał.

Ale jest jeszcze Lord Darlington. On jest „rozsądny”. „Umiarkowany”. „Zatroskany o pokój”. I właśnie to jest w tym najbardziej niepokojące. W nim nie ma demonicznego zła. Jest naiwność podszyta próżnością. Jest przekonanie, że „my tu na salonach wiemy lepiej”. Że można zapraszać nazistowskich dygnitarzy na kolację i w ten sposób „wpływać na bieg historii”. A Stevens stoi obok. Dosłownie i metaforycznie. Poleruje srebra, kiedy świat się sypie. I broni swojego pana nawet po wojnie, nawet gdy fakty są już oczywiste. Nie dlatego, że jest ideologiem. Dlatego, że jego tożsamość jest zbudowana na lojalności. Samuraj i jego pan. Lord Darlington to daimyō Stevensa. Tyle, że po upadku Darlingtona główny bohater nie staje się roninem. W jego przypadku to już nie jest nawet lojalność wobec konkretnego człowieka. To jest lojalność wobec samej idei służby. Nawet, jeżeli to idea, która... się rozpadła. 

I niech Was nie zmyli imię i nazwisko brytyjskiego   pisarza: Kazuo Ishiguro. 

 

Znakomicie to ująłeś!

 

A przy okazji warto zauważyć, że "Okruchy dnia" są aktualnie... najpopularniejszą książką w niniejszym temacie [pojawiają się w dwóch postach i w aż trzech wydaniach]

[Lincoln Six Echo 80851]

1 godzinę temu, Edmund Exley napisał(-a):

 

Znakomicie to ująłeś!

 

A przy okazji warto zauważyć, że "Okruchy dnia" są aktualnie... najpopularniejszą książką w niniejszym temacie [pojawiają się w dwóch postach i w aż trzech wydaniach]

 

O, rzeczywiście! Dopiero teraz, po Twojej uwadze, sprawdziłem cały wątek  jeszcze raz i znalazłem.   Musiałem wcześniej jakoś za szybko "przeskrolować"... A, i dzięki za miłe słowa! 

Edytowane 27 Lutego przez Lincoln Six Echo

[AK&AK 49820]

Dziś zdjęcie jednej z książek o tematyce "życie codzienne w sowieckim raju, funkcjonowanie tegoż raju". Autor był człowiekiem wielkiej wiary i równie silnego charakteru. Był też wszechstronnie wykształcony - absolwent prawa i nauk o polityce na UJ (plus oczywiście standardowe dla duchownych katolickich teologia i filozofia).

Wspomnienia spisał na prośbę Karola Wojtyły. Strona 56, trochę na marginesie tematu, charakterystyka społeczeństwa ukraińskiego. Aktualna przynajmniej do roku 2022 w stu procentach...

 

Na zdjęciu Boldr Venture, jeden z moich ulubionych zegarków. Polecam i książkę i tytanowego fielda.

 

Wydawca: Editions Spotkania, Warszawa 2016

[AK&AK 49820]

W nawiązaniu do powyższego postu, wspomnienia innego księdza. Wspomnienia z czasów wojny, banderowskich rzezi, "sowieckiego raju"...

 

Wydawca: Editions Spotkania, Warszawa 2017