Klub Miłośników Zegarków STOWA

[PKS 671]

Prawdopodobnie pasek za gruby i wiele nie zdziałasz  Spróbuj zabezpieczyć czymś pasek (np. jaką twardszą folią), to może zminimalizujesz szkody.

Gdyby tam był teleskop a nie przynitowany pałąk, to nie byłoby problemu.

[siomon 11986]

Szerokość paska jest dobra. Spróbowałem jeszcze raz i się udało  Na pasku jest drobny ślad ale mało widoczny dzięki fakturze skóry.

 

 

 

 

9 godzin temu, PKS napisał(-a):

Prawdopodobnie pasek za gruby i wiele nie zdziałasz  Spróbuj zabezpieczyć czymś pasek (np. jaką twardszą folią), to może zminimalizujesz szkody.

Gdyby tam był teleskop a nie przynitowany pałąk, to nie byłoby problemu.

No dokładnie, trochę nie przemyśleli tego rozwiązania.

Edytowane 14 Grudnia 2025 przez siomon

[Dirty Harry 3270]

Stowa już od 20 lat ma na naszym Forum swój Klub i bardzo mocną reprezentację, więc może kogoś zainteresuje pierwszy-najpierwszy pilot ze współczesnej oferty firmy - nikt dotąd nie pokazywał go w Klubie   

 

Kiedy Jörg Schauer kupował firmę w roku 1996 - Stowa nie produkowała żadnego pilota. Przygotowując coś ekstra na zbliżającą się okrągłą rocznicę istnienia marki, nowy właściciel postawił na odniesienia historyczne: lotnictwo, II wojna światowa i przynależność do grona pięciu "mitycznych" producentów oryginalnych Beobachtungshrów. Sukces wskrzeszonych zegarków lotniczych rozpoczął się w roku 1997, od tego modelu jubileuszowego, przygotowanego w liczbie 70 numerowanych sztuk na 70-lecie firmy. Później ruszyła produkcja różnych nielimitowanych zegarków lotniczych.

 

Koperta jubileuszowego modelu miała średnicę 40 mm, była matowo szczotkowana. Na zwykłej koronce walcowej - nie była to jeszcze "cebulka", która do oferty weszła później - umieszczono logo firmy. Na lotniczej tarczy świeciły pokryte trytem żółto-zielonkawe kreskowe indeksy godzinowe, wszystkie indeksy liczbowe oraz trójkąt z dwoma punktami. Indeksy minutowe pozostały białe, niepodświetlone. Białe było też duże logo firmowe na cyferblacie. Tarcza oczywiście typu A, bo w czasie wojny Stowa oferowała praktycznie tylko zegarki Baumuster A - Beobachtungsuhrów typu B wyprodukowała zaledwie 42 sztuki. Wskazówki, barwione na niebiesko w obróbce cieplno-chemicznej, również pokryto świecącą masą trytową. Dekiel był zakręcany, przeszklony szafirem, a na obwodzie umieszczono informację o tym, że to model jubileuszowy zegarka Stowa o numerze seryjnym xx/70, że pochodzi z Niemiec i że jest ze stali nierdzewnej. Ciekawostka: numerowana była nawet sprzączka paska!

 

W środku cykał Unitas 6300N - pracujący z częstotliwością 18000 bph, ozdobiony pasami genewskimi, szlifem perlistym, niebieskimi śrubami i napisem "Stowa" inkrustowanym złotem. Mechanizm pochodził z rodziny Unitasów 63xx, zwanych "Wehrmachtswerkami". Wbrew zupełnie logicznym skojarzeniom, nazwa nie miała związku z hitlerowską armią, lecz oznaczała "mechanizm do użytku wojskowego" - czyli tak dobry i niezawodny, że nadający się nawet dla armii. Werki te miały mały sekundnik, a zatem rozwiązanie utrudniające dokładny odczyt sekund. Dlatego w roku 1965 powstał zmodyfikowany Unitas 6300 z dodatkowym mostkiem i centralnym sekundnikiem. Później ulepszony, zdobył popularność jako 6300N, a najbardziej znanym zegarkiem, w którym go zastosowano, był Atlantic Worldmaster.

 

Zapakowany w eleganckie, podłużne etui jubileuszowy pilot Stowy kosztował 2990 marek zachodnioniemieckich. Poniższe zdjęcia przedstawiają dwa egzemplarze z limitowanej serii jubileuszowej na 70-lecie marki: nr 47/70 i 04/70.

 

 

[siomon 11986]

Jeszcze fotka z siostrą 

 

[Dirty Harry 3270]

Stowa & Stowa   

[tomee05 3368]

[Dirty Harry 3270]

Dziś pierwszy w tym roku Flieger Friday, a więc dobra okazja, żeby przypomnieć historię kolejnego rocznicowego pilota marki Stowa, którego dotąd tutaj nie przedstawiono  

 

Po latach przerwy B-Uhry Stowa wróciły do produkcji w roku 1997, pierwszy z nich został opisany wyżej. Tymczasem Jörg Schauer realizował kolejne pomysły, z których jeden dotyczył zakupu następnej firmy zegarkowej: Durowe, powiązanej dotąd nierozerwalnie z marką Laco.

 

W roku 1925 Szwajcarka Frieda Lacher i Niemiec Ludwig Hummel założyli w Engelsbrand koło Pforzheim firmę zegarkową Lacher & Co., przemianowaną później na Laco Uhrenfabrik. Produkowali koperty, do których montowali szwajcarskie mechanizmy i sprzedawali gotowe zegarki. W dniu 23 października 1933 roku Ludwig Hummel, wraz z trzema innymi anonimowymi producentami zegarków, założył w Pforzheim Niemiecką Fabrykę Mechanizmów Zegarkowych (Deutsche Uhren Roh Werke - Durowe), uniezależniając się w ten sposób od szwajcarskich dostawców. Współzałożyciele opuścili firmę w następnym roku, pozostawiając Ludwiga Hummela jedynym właścicielem. W fabryce Durowe opracowano kilka własnych mechanizmów i wkładano je do zegarków Laco oraz sprzedawano innym producentom. Obie marki rozwijały się z powodzeniem: w roku 1937 roku zegarek Laco z werkiem Durowe został nagrodzony złotym medalem na Wystawie Światowej w Paryżu, a tuż przed wybuchem II wojny światowej miesięczna produkcja mechanizmów Durowe osiągnęła 30 000 sztuk. W czasie wojny obie firmy - Laco i Durowe - produkowały nie tylko doskonale znane na naszym Forum zegarki dla Luftwaffe i werki do nich, ale przede wszystkim detonatory dla Wehrmachtu. W nalocie 23 lutego 1945 roku budynki fabryczne zostały zniszczone, więc Laco i Durowe odrodziły się w prowizorycznych warunkach na terenie należącej do Ludwiga Hummela Fabryki Wyrobów Metalowych Wolff (Metallwarenfabrik Wolff). W roku 1949 nastąpiła przeprowadzka do nowego, pięciopiętrowego budynku fabrycznego, gdzie Durowe i Laco działały jako oddzielne spółki akcyjne, choć mieściły się w tej samej lokalizacji. Do połowy lat 50. ub. wieku produkcja miesięczna osiągnęła liczbę 80 000 mechanizmów zegarkowych: Laco-Durowe zatrudniało 1400 pracowników i było największym producentem mechanizmów w Pforzheim, a werki były kupowane przez wielu innych producentów zegarków. W roku 1952 powstał mechanizm Duromat - jeden z pierwszych niemieckich werków automatycznych. W roku 1957 Durowe ogłosiło wprowadzenie na rynek elektrycznego zegarka naręcznego Laco Electromat, który został zaprezentowany jako prototyp na targach w Hanowerze w roku 1958 i wszedł do produkcji seryjnej pod koniec tegoż roku. W tamtym czasie Laco było wiodącym światowym producentem elektromechanicznych zegarków naręcznych, ale jednocześnie intensywnie pracowało nad rozwojem mechanizmów mechanicznych. I tak np. Laco Planomat był najcieńszym zegarkiem automatycznym produkowanym w Niemczech. W dniu 1 lutego 1959 roku Ludwig Hummel sprzedał swoje udziały w firmach Laco i Durowe amerykańskiej spółce US Time Corporation, później przemianowanej na Timex Corporation. W momencie przejęcia firma zatrudniała 1200 osób, ale Amerykanie interesowali się jedynie rozwojem elektromechanicznych werków Durowe i wkrótce przerwali produkcję mechanicznych. Od 1 września 1965 roku marki Laco i Durowe przejęła szwajcarska firma Ébauches SA z Neuchâtel - spółka holdingowa, z której po latach wypączkowała doskonale wszystkim nam znana dzisiejsza ETA, największy szwajcarski producent mechanizmów zegarkowych. Po przejęciu przez Szwajcarów, Laco-Durowe wznowiło produkcję mechanicznych werków, które sprzedawano na całym świecie pod starymi markami "Laco" i "Durowe". W ten sposób pod szwajcarskimi rządami Laco-Durowe ponownie stało się ważnym producentem zegarków naręcznych, wytwarzając rocznie około 550 000 mechanizmów (dane z roku 1974). Jednak masowy napływ tanich zegarków kwarcowych z Dalekiego Wschodu szybko sprawił, że produkcja w Laco-Durowe została wstrzymana w 1975 roku. W Pforzheim pozostało jedynie biuro projektowe zegarków kwarcowych, a ich produkcję przeniesiono do Azji. W roku 1983 firmę zamknięto, a pięć lat później - 8 września 1988 roku - prawa do marki Laco nabył Horst Günther, który wskrzesił słynną fabrykę i rozkręcił ją od nowa.

 

Ale kupując Laco Günther nie pomyślał o zakupie Durowe, co po latach zemściło się srodze. Pojawił się bowiem Jörg Schauer, który od roku 1996 był właścicielem Stowy i postanowił nabyć prawa do marki Durowe. Historia zatoczyła więc przedziwne koło i zaśmiała się okrutnie prosto w nos firmie Laco. Bo w roku 1925 założono Laco, dwa lata później powstała Stowa, w roku 1933 Laco zbudowało swoją własną fabrykę mechanizmów w Pforzheim, do którego po kolejnych dwóch latach w roku 1935 przeprowadziła się Stowa (stając się sąsiadem i konkurentem Laco), a w roku 2002 właściciel Stowy kupił sobie Durowe - firmę stworzoną przez Laco dla Laco!

 

Jörg Schauer kupił Durowe z magazynem mechanizmów, które - po serwisie - zaczął oferować w swoich zegarkach Stowa z limitowanych edycji. I tak na przypadający w tymże 2002 roku 75. jubileusz Stowy Schauer przygotował rocznicową serię 75 sztuk zegarków lotniczych z werkiem Durowe 7420. Mechanizm ten miał centralny sekundnik napędzany bezpośrednio, centralnie umieszczone koło minutowe, trójramienny balans osadzony na dwóch systemach antywstrząsowych Rufa-Anti-Shock i ułożyskowanie na 17 kamieniach. Pracował z częstotliwością 21 600 bph, rezerwa chodu wynosiła ok 42 godziny, a produkowano go od roku 1972.

 

Opracowując ten zegarek Jörg Schauer postanowił nie tylko uczcić nim jubileusz Stowy, ale i przypomnieć jedno z największych wydarzeń w historii niemieckiego lotnictwa: pierwszy na świecie przelot nad Północnym Atlantykiem ze wschodu na zachód. Wprawdzie 75. rocznica tego wyczynu przypadała dopiero za rok, ale Schauer bardzo sprytnie to obszedł i odwołał się do samolotu, którym leciano. A ten został zbudowany w roku 1927, więc dokładnie wtedy, kiedy założono Stowę. Zatem i Stowa, i samolot obchodziły w roku 2002 swe 75. urodziny, co szczegółowo opisano na deklu jubileuszowego zegarka.

 

W roku 1919 w zakładach Junkers Flugzeug- und Motorenwerke AG skonstruowano pierwszy samolot komunikacyjny o konstrukcji całkowicie metalowej - jednosilnikowy dolnopłat Junkers F 13. Konstrukcję rozwijano, w efekcie czego w roku 1926 powstał samolot wielozadaniowy Junkers W 33, wyprodukowany w liczbie 199 egzemplarzy. Ponieważ bezpośredniego lotu transatlantyckiego ze wschodu na zachód jeszcze nikt nie wykonał, zaś aerodynamiczny kształt Junkersa W 33 skutkował niskim zużyciem paliwa i dawał szansę na możliwość takiego przelotu, trudniejszego niż dotychczasowe loty z zachodu na wschód - postanowiono spróbować. W zakładach Junkersa przygotowano długodystansową wersję samolotu w dwóch egzemplarzach, nazwanych ku czci parowców transatlantyckich "Bremen" i "Europa". Samoloty wyposażono w szereg dodatkowych zbiorników paliwa w kadłubie i w skrzydłach, co zwiększyło teoretyczny zasięg maszyny z 1000 do aż 7000 km. Masa własna samolotu wzrosła o 150 kg, za to ładowność wzrosła aż o 1450 kilogramów, przeznaczonych na zapas paliwa. Powiększyły się również wymiary zewnętrzne i powierzchnia nośna płatów, zmodyfikowano też silnik - rzędowy, sześciocylindrowy, o pojemności skokowej 22,9 litra: podniesiono stopień sprężania i zwiększono moc z 310 do 360 KM.

 

Dwie pierwsze próby ustanowienia rekordu lotu długodystansowego omal nie zakończyły się katastrofą, ale ostatecznie udało się i nowy rekord trwania lotu Junkersa W 33 wyniósł 52 godziny i 11 minut. Uznano więc, że samoloty są gotowe do wykonania zadania i 14 sierpnia 1927 roku specjalnie przygotowane Junkersy W 33 "Bremen" i "Europa" wystartowały. Próba przelotu nad Atlantykiem nie powiodła się i z powodu złej pogody samoloty musiały zawrócić, zaś "Europa" została poważnie uszkodzona podczas awaryjnego lądowania. Pod koniec marca 1928 roku pilot Hermann Köhlem i właściciel samolotu Ehrenfried Günther Freiherr von Hünefeld, wyruszyli na miejsce startu drugiej próby - do Baldonnel w Irlandii. Na miejscu do zespołu dołączył drugi pilot - dowódca lotniska Baldonnel, major James Michael Christopher Fitzmaurice. Ponieważ lotnisko było podmokłe z powodu ulewnych deszczów, start nie był możliwy aż do 12 kwietnia 1928 roku. Pierwszy bezpośredni lot transatlantycki ze wschodu na zachód trwał ponad 36 godzin - zakończył się na Greenly Island, małej wyspie z latarnią morską w Zatoce św. Wawrzyńca, u wybrzeży półwyspu Labrador. Lot odbył się samolotem "Bremen" - Junkersem W 33 o numerze seryjnym 2504 i numerze rejestracyjnym D 1167, który został wyprodukowany 28 lipca 1927 roku, do czego po 75 latach nawiązywała jubileuszowa Stowa.

 

Przeznaczone do jubileuszowych zegarków tarcze Baumuster A z firmowym logo i napisem "BREMEN D 1167" Jörg Schauer zamówił w firmie Th. Müller Deutsche Zifferblatt Manufaktur. Tarcze były lakierowane, indeksy pokryto trytem, podobnie jak wykończone na niebiesko wskazówki. Szkło główne było szafirowe, podobnie jak to w transparentnym deklu. Koperta rocznicowego zegarka miała średnicę 40 mm, walcową koronkę i matowe, szczotkowane wykończenie. Naprzeciw koronki, pod drugiej stronie koperty, wygrawerowano ramkę imitującą przynitowaną tabliczkę z datami "1927 - 2002" oraz numerem seryjnym zegarka, zapisanym jako kolejny rok. Jeśli już zdecydowano się utrudnić odczyt rzeczywistego numeru limitacji przez taką przedziwną matematyczną analogię, to można byłoby pomyśleć, że pierwszy zegarek z serii będzie miał numer 1927, a siedemdziesiąty piąty - numer 2002. Nic bardziej mylnego! Bo wówczas byłoby bowiem 76, a nie 75 zegarków. Zatem rok 1927 pominięto, a numeracja zaczynała się od roku kolejnego: pierwszy zegarek miał numer 1928, drugi 1929, piąty 1932, i tak dalej. Wspomniany wyżej mechanizm Durowe 7420, ozdobiony niebieskimi śrubami i napisem "Stowa", można było oglądać przez przeszklony, zakręcany dekiel. Na jego obwodzie umieszczono niemieckojęzyczne napisy "75 LAT STOWY 1927-2002", "75 LAT BREMEN D 1167 1927-1928" oraz "28.7.1927 roku to narodziny Bremen D 1167. To właśnie ten historyczny samolot - Junkers W 33 - 12/13 kwietnia 1928 roku wykonał pierwszy bezpośredni lot transatlantycki ze wschodu na zachód".

 

Zegarek, dwa skórzane paski (czarny i brązowy) i papierologię pakowano w metalowy kuferek z przynitowaną na wieku, postarzaną "tabliczką znamionową" samolotu, na której podano oznaczenie modelu Junkersa ("W 33"), jego numer seryjny ("2504"), datę produkcji ("28.7.27") oraz nazwę samolotu ("BREMEN"). Wygląda na to, że używano co najmniej dwóch typów kuferków, co widać na poniższych zdjęciach, pokazujących zegarki nr 1941 (czyli 14) w opakowaniu mniejszym i 1981 (czyli 54) w pudełku większym.

 

 

[tomek123er 725]

[Dirty Harry 3270]

Oprócz przedstawionego wyżej, limitowanego modelu jubileuszowego Bremen D 1167, Jörg Schauer wypuścił jeszcze co najmniej jedną limitowaną serię pilotów Stowa z mechanizmem Durowe 7420. Było to 100 sztuk przygotowanych w roku 2002 lub 2003.

 

Zegarki miały kopertę 40-milimetrowej średnicy - chyba identyczną, jak ta użyta w modelu Bremen D 1167, przygotowanym na 75. rocznicę marki w 2002 roku. Ta sama była koronka i ten sam dekiel - ten sam, choć nie taki sam, bo oczywiście inaczej opisany. Oba szkła szafirowe i wskazówki główne również wyglądały identycznie, natomiast wskazówka sekundnika była teraz dużo ładniejsza, niż w Stowie Bremen D 1167. Kształtem nawiązywała bowiem do wskazówek sekundowych wojennych Beobachtungsuhrów Stowy - z piękną, długą, niebieską przeciwwagą, zakończoną romboidalnym "ciężarkiem". Cecha szczególna, dzięki której najłatwiej na pierwszy rzut oka rozpoznać zegarek z tej limitowanej serii, to charakterystyczny pierścień indeksów. Każda minuta/sekunda podzielona jest pięcioma krótszymi, drobniejszymi liniami - zatem działka elementarna wynosi 1/6 sekundy. Trytem powleczono tylko indeksy godzinowe - kreskowe i cyfrowe, wraz z trójkątem i dwiema kropkami, no i oczywiście wskazówki. Numer seryjny zegarka podany był na deklu w zapisie XXX/100, zaś na sprzączce paska już bez ukośnika i całkowitej liczby egzemplarzy w serii. Warto zwrócić też uwagę, że zapis na sprzączce nie był ujednolicony, co widać na załączonych obrazkach: jest więc dwucyfrowy "Nº 23" na dwudziestym trzecim zegarku z serii (cztery pierwsze zdjęcia), ale już trzycyfrowy "Nº072" na zegarku siedemdziesiątym drugim (sześć kolejnych fotek).

 

 

[tomee05 3368]

[wojtek91 4427]

[rafalmosty 162536]

Z racji tego, że pudełka pękają w szwach, a kolejne zegarki w planach,  w najbliższym czasie trafi na bazarek. 

[Vergangenheit 5561]

[Dirty Harry 3270]

W roku 2006, na zamówienie holenderskiego forum zegarkowego, Jörg Schauer przygotował limitowaną serię B-Uhrów liczącą zaledwie 5 sztuk i nazwaną "DZVL-1". DZVL to skrót od De Zin Van Luxe ("Znaczenie Luksusu") - nazwy nieistniejącego już, holenderskie forum dla miłośników luksusowych zegarków. Forum holenderskiego, a nie duńskiego - jak czasem błędnie piszą w internetach.

 

Zegarek o 36-milimetrowej średnicy miał szafirowe szkło i pełny, stalowy dekiel. Ramki luminescencyjnych wskazówek głównych oraz długa przeciwwaga wskazówki centralnego sekundnika były termicznie barwione na niebiesko. Na czarnej tarczy umieszczono firmowe logo i oznaczenie kraju pochodzenia ("MADE IN GERMANY"). Substancję świecącą niestety położono tylko na kreskowe indeksy godzinowe, wszystkie indeksy liczbowe oraz trójkąt z kropkami. Na zakręcanym deklu wygrawerowano doskonale znaną tabelkę, sporządzoną na podobieństwo tych na wewnętrznej stronie dekla wojennego Beobachtungsuhra. Można się z niej dowiedzieć, że zegarek to B-Uhr marki Stowa, o numerze seryjnym X/5, z mechanizmem ETA 2801-2, wykonany według wymogów nazwanych "DZVL-1" i wyprodukowany przez Jörga Schauera. Szczegółem, który najbardziej zwraca uwagę jest koronka w kształcie cebuli - ale takiej prawdziwej cebuli: niemal idealnie kulista, a nie spłaszczona, wydłużona, czy w jakiś inny sposób zniekształcona, jak zazwyczaj w zegarkach. Piękna! Mechanizm W środku cykał ręcznie nakręcany mechanizm ETA 2801-2, pracujący z częstotliwością 28800 wahnięć na godzinę. Sprzączka paska miała logo i nazwę firmy, ale nie była numerowana, jak w poprzednich, wyżej opisanych seriach limitowanych.

 

Na pierwszym z poniższych zdjęć jest zegarek nr 1/5. Na czterech kolejnych obrazkach egzemplarz nr 2/5, a na dwóch ostatnich - nr 3/5. Zdjęć zegarków nr 4/5 i 5/5 niestety nie mam w swoich zbiorach.

 

 

[tomee05 3368]

[Adam53 555]

Chrono Black Forest Moon 

https://www.stowa.de/chrono-black-forest-moon

 

 

 

 

Edytowane 27 Lutego przez Adam53

[Adam53 555]

Flieger Verus Black Forest Foxfire

https://www.stowa.de/flieger-verus-black-forest-serie

 

 

[Dirty Harry 3270]

[tomee05 3368]

Edytowane 1 Kwietnia przez tomee05

[kornel91 92219]

5 godzin temu, tomee05 napisał(-a):

Świetne zdjęcie. 

[Dirty Harry 3270]

[tomee05 3368]

[Grand1 0]

Panowie, poszukuję zegarka z mechanizmem ręcznym typu roman dial marine. Po długich poszukiwaniach moim wyborem nr 1 została Stowa, według konfiguracji jak na zdjęciach poniżej. Mechanizm Sellita Top Grade, chyba SW215 skoro z datownikiem. Stal nierdzewna, tarcza biała malowana. Wersja 40 mm. Ma ktoś podobny i mógłby się wypowiedzieć jak się sprawuje zegarek w codziennym użytkowaniu?

[Mirosuaw 37364]

2 godziny temu, Grand1 napisał(-a):

Panowie, poszukuję zegarka z mechanizmem ręcznym typu roman dial marine. Po długich poszukiwaniach moim wyborem nr 1 została Stowa, według konfiguracji jak na zdjęciach poniżej. Mechanizm Sellita Top Grade, chyba SW215 skoro z datownikiem. Stal nierdzewna, tarcza biała malowana. Wersja 40 mm. Ma ktoś podobny i mógłby się wypowiedzieć jak się sprawuje zegarek w codziennym użytkowaniu?

 

Miałem Laco na tym samym werku w wersji top (tylko bez datownika). Chodził bardzo dokładnie. Myślę, że nie ma się czego obawiać.

Stowę Marine też miałem, ale w wersji 41mm na Unitasie. Moim zdaniem to jeszcze lepszy wybór niż pokazany wyżej, tylko będzie nieco większa i trochę droższa, ale uważam, że warto. Wygląda jak zegarek z dużo wyższej półki niż sugeruje cena.

Jeśli chcesz coś rzymskiego z jeszcze wyższej półki niż Stowa, to zobacz Nomosa Ludwiga: https://nomos-glashuette.com/en-pl/ludwig/ludwig-38-enamel-white-236

Nomos będzie z kolei nieco mniejszy od Stowy 40, ale ma bardzo wąski bezel, więc optycznie będzie to całkiem spory zegarek.

[tomee05 3368]