Kilka uwag do postu jakubos'a pro publico bono: Niezupełnie. Samo ustawienie makro dotyczy sposobu ostrzenia i zwykle wiąże się ze skróceniem minimalnej odległości od fotografowanego obiektu. W najnowszysch kompaktach cyfrowych wystarczy odległość 1 cm... Zawsze i bezsprzecznie' date=' bez względu na nastawy aparatu. Nawet jeżeli można wykonać dobre zdjęcie bez użycia statywu i tak powinniśmy go używać, ponieważ wówczas zyskujemy pewność, że na szkiełku/dekielku nie zostaną uwiecznione nasze dłonie lub facjata. :-) Dobrze powiedziane, choć niezupełnie Trzeba wyjaśnić co oznacza mała/duża przysłona czy też mała/duża dziurka. ;-) Otóż nie należy zapominać, że wszyscy producenci aparatów podają wartość jako f/x,x. Pogrubiony ukośnik sugeruje, że chodzi o ułamek, zatem duża wartość przysłony do f/2,0 zaś mała wartość przysłony to np: f/8,0. Głębia ostrości - manipulując powyżej opisanymi parametrami można sprawić, że większy obszar zdjęcia pozostanie ostry w zależności: duża wartość przysłony (np: f/2,0) = mała głębia ostrości mała wartość przysłony (np: f/8,0) = duża głębia ostrości Myślę, że jeśli ktoś korzysta z lustrzanki, takie uwagi są zbyteczne. ;-) A tutaj się nie zgodzę - nie używamy lampy błyskowej, chyba, że jest to dedykowana lampa błyskowa do makrofotografii. Podobnież nie zapalamy wszystkiego co mamy, chyba że są to specjalne lampy do fotografowania. Konwencjonalne żarówki mają punktowe źródło światła, czyli coś czego chcemy uniknąć (w ten sposób najłatwiej zepsuć zdjęcie, doprowadzając do przepalenia - białego miejsca w kadrze). Najlepiej używać jarzeniówek lub świetlówek o barwie zbliżonej do światła dziennego. Światło nie powinno być zbyt intensywne. Aby zredukować jego natężenie można zastosować prosty dyfuzor (rozpraszacz światła). Wystarczy przymocować do lampki papier śniadaniowy lub bibułę - światło będzie łagodne i nie stanie się 'tematem' naszego zdjęcia. Słusznie. Jednak do czyszczenia nie zalecałbym jakichkolwiek detergentów (w końcu zegarek to prawie jak dziecko ;-)). Proponuję używać ściereczki z mikrowłókien do czyszczenia okularów. Jeżeli zabrudzenia są uporczywe, na zegarek wystarczy chuchnąć i zetrzeć parę ściereczką - para wodna z powodzeniem zastąpi płyn do mycia. Jakikolwiek papier (nawet o najdelikatniejszej strukturze) zostawia na polerowanych powierzchniach rysy, a tego nie chcemy... Racja. Jeżeli fotografujemy mechanizm lub tarczę, lepiej aby nie pracował podczas wykonywania zdjęcia - pozwoli to uniknąć efektu rozmycia (no chyba, że chcemy uzyskać efekt artystyczny ;-)). To tyle odnośnie opracowania jakubos'a. Ważnym, acz pominiętym aspektem jest czułość filmu/matrycy ISO. Kompaktowe aparaty cyfrowe szumią paskudnie powyżej czułości ISO100. Z tego też względu, aby uniknąć ziarna nie powinno się przekraczać tej wartości. Zatem ograniczamy zaufanie do procesora aparatu i przestawiamy ISO na stałą wartość 100 albo poniżej (80, 64, 50). Kolejna kwestia to użycie samowyzwalacza. Większości kojarzy się on wyłącznie z fotografowaniem samego siebie. Jako, że zegarki są naszymi częściami składowwymi ;-) funkcja ta doskonale sprawdza się przy ich fotografowaniu. Dlaczego jest tak przydatna? Nawet korzystając ze statywu w momencie naciskania spustu migawki (czyli pstryknięcia) może zdarzyć się, że drgnie nam ręka (zwłaszcza, gdy fotografujemy nasz nowy zegarek). Efekt - nieostre zdjęcie. Tak więc po ustawieniu wszystkich parametrów włączamy samowyzwalacz (typowy dla współczesnych kompaktów czas to 2 albo 10 sekund). Po naciśnięciu spustu aparat odczeka zadany czas i zrobi zdjęcia. Poza tym, że wyeliminowane zostaje przypadkowe poruszenie aparatu, samowyzwalcza umożliwia odejście od zegarka, tak, aby nasze odbicie nie skaziło go na fotce. ;-) Mam nadzieję, że ktoś poskłada to w jakiś przejrzysty przewodnik dla początkujących. :-) Gdybym sobie coś przypomniał, z pewnością dopiszę.
