tarant

Jednym z moich pierwszych postów na tym forum, dziesięć lat temu, było pytanie jak wyregulować taki zegar Nikt mnie nie objechał no i tak jakoś zostałem http://zegarkiclub.pl/forum/topic/20475-werk-hermle-jak-regulowa%C4%87-balans/ http://www.clockworks.com/uncategorized/hermle-dates.html

A co jest opisane na obrazku odnośnie tego koła balansowego? Przytrzymaj je, na ruchomym nic nie ustawisz. Ten języczek może być trochę inny, ale zasada jest identyczna. Zwróć uwagę, że języczki są trzy. Murray-hermle.pdf

Trzeba bardzo delikatnie przesunąć ten języczek zaznaczony strzałką. (Slower - Faster). Ty w kierunku S Nie przesuwaj więcej niż o jedno oczko.

Póki co może chcesz nieco rtęci? Zakamuflowałem przed Unią kilka manometrów rtęciowych

I gdzie te czasy, kiedy można było pokłócić się rozmawiając przez telefon, ale nie o telefonie...

Nie mam pojęcia dlaczego, ale forum nadal obraca pionowe zdjęcia zamieszczane przez forumowy hosting. Nie dotyczy to zdjęć ze wszystkich aparatów (różnie zakodowane dane EXif?). Ja w dziale zegarowym przekręcam tak położonych kilka zdjęć kilka tygodniowo.

Ale że jak. Masz zdjęcie z czwartku, pierwszego stycznia 2026 roku? Wcześniej takiego układu nie będzie

Swoją drogą, mechanizm przenoszący młotek na różne (wówczas dzwonki, no i ze sprężynowego napędu) to wynalazek z XVIII jeszcze wieku.

I dorzucać nieco stymulujących (resztę) złośliwości. Tak to już jest

Przegapiłem. Ale po tylu (sześciu) latach... To jeden z pierwszej dziesiątki moich ulubionych zespołów. Jak sporo - przez Beksińskiego.

Wiedeniec, tj. z bocznymi szybkami? Miałem napisać, że były 2 wersje.

Też mam takiego piekielnika. Hałas robi jak zegar wieżowy. Pierwotnie te elementy z gesso były w środku złocone. Chodzi 48 +/-. Nie to, co budżetowe Junghansy starsze o 20 lat. Większość z nich chodziła ponad 2 tygodnie.

Idźcie sobie na PW

I de facto jedynego od pewnego czasu autora blogu Ludzie ruszta się, kupujta wiedeńce!

Lekko debilna ta tabelka. Zarobki w Polsce wychodzą około 4000 - 4200 złotych miesięcznie na rękę.

Taka sama konstrukcję stosował Becker w latach 80 XIX wieku. Mam drzwiczki w których taki łuczek się wypaczył, odkleił i odstaje z jednej strony. Od 3 lat zbieram się żeby go przykleić Jak już się zbiorę, wyciągnę klej, malutki ścisk (gubi się ciągle...) to zmienia się wilgotność i prawie nie odstaje. Więc chowam klej, ścisk. I da capo... O, tutaj widać, jak odstaje. Po wyciągnięciu ww. utensyliów przestaje odstawać

Potrzebny jest widok drzwi od tyłu. Ten łuczek jest z cieniutkiego drewienka, mógł sie kawałek odłupać. Ale jeżeli rzeczywiście wrzwi sie rozeszły, to wracamy do tarczy 18 cm

No tak, nie zawsze wychodzi, ale warto próbować - Posłusznie melduję, panie oberlejtnant, że wszystko jest w porządku, tylko kot jest gałgan i zeżarł kanarka. - Jak to? - zagrzmiał porucznik. - Posłusznie melduję, panie oberlejtnant, że tak: Ja wiedziałem, że koty nie lubią kanarków, więc chciałem tych dwoje zapoznać ze sobą i gdyby ta bestia kot chciał coś przedsięwziąć, to byłbym mu przetrzepał skórę, żeby do samej śmierci nie zapomniał, jak ma się obchodzić z kanarkami. Bo ja bardzo lubię zwierzęta. ... Wyjąłem kanarka z klatki i podsunąłem mu pod nos, żeby powąchał, a on podlec, zanim się spostrzegłem, odgryzł mu głowę. Doprawdy nie spodziewałem się takiego gałgaństwa ze strony tego kota. Gdyby to był, proszę pana oberlejtnanta, wróbel, tobym nic nie mówił, ale taki ładny kanarek i jeszcze herceński. I jak chciwie żarł! Nawet pierza nie zostawił i mruczał bestia, z wielkiej uciechy. Podobno koty nie mają słuchu muzykalnego i nie znoszą śpiewu kanarka, bo się na tym śpiewaniu te bestie nie znają. Wyzwałem tego kota, jak się patrzy, ale, broń Boże, złego mu nic nie zrobiłem. Czekałem na rozkaz pana oberlejtnanta, co trzeba będzie zrobić temu parszywcowi za jego gałgański postępek.

Tak myślę, że złóż tę tarczę i nauczcie się wzajemnej akceptacji

Małgosiu. Czy mogłabyś zdjąć zewnętrzny pierścień tej tarczy (albo lepiej rozmontować całą) i sprawdzić co jest pod tą tekturą? W takim np Reschu lakierowana tektura leży wprost na ocynkowanej (?) blasze.

Ba... Pamiętacie? Ów sławny ołtarz polowy pochodził z żydowskiej firmy „Moritz Mahler” w Wiedniu, która wyrabiała wszelkie możliwe przedmioty kultu i dewocjonalia, jak różańce, obrazki świętych itp. Składał się on z trzech części i był bogato złocony sztucznym złotem, słowem, z wierzchu tylko pozłacany, niczym chwała całego Kościoła świętego. Bez bujnej fantazji nie można było odgadnąć, co przedstawiają obrazy namalowane na trzech częściach ołtarza. Pewne jest tylko, że był to ołtarz, którego mogliby używać równie dobrze poganie z dorzecza Zambezi jak i szamani Buriatów i Mongołów. Namalowany krzyczącymi barwami wyglądał z daleka jak kolorowe tablice przeznaczone do badania daltonizmu u kandydatów do służby kolejowej. Wyróżniała się tam jedna figura. Był to jakiś nagi człowiek z aureolą nad głową i ciałem koloru zielonkawego jak gęsi kuper, kiedy jest w rozkładzie i zalatuje. Temu świętemu nikt krzywdy nie czynił. Przeciwnie, po obu stronach był otoczony jakimiś skrzydlatymi stworami, które miały przedstawiać aniołów. Widz miał wrażenie, że ten święty mąż ryczy ze zgrozy nad społeczeństwem, które go otacza. Anioły wyglądały na straszydła z bajek, coś tak jak uskrzydlony kot czy też bestie apokaliptyczne. Przeciwstawieniem tego obrazu był obraz mający przedstawiać Trójcę Świętą. Jeśli chodzi o gołębicę, to malarz nie mógł sprawy zanadto pokpić. Namalował jakiegoś ptaka, który mógł być równie dobrze gołębicą, jak też kwoką z rasy białych wyandottów. Za to Bóg Ojciec wyglądał jak zbój z Dzikiego Zachodu, taki, jakich się widuje w filmach kowbojskich. Syn Boży natomiast był przeciwstawieniem tamtego; młody, wesoły mężczyzna z pięknym brzuszkiem, przysłoniętym czymś w rodzaju majteczek kąpielowych. Robił wrażenie sportowca. Krzyż trzymał z taką gracją, jakby to była rakieta tenisowa. Z daleka wszystko to zlewało się w jedną całość i miało się wrażenie, że obraz przedstawia pociąg wjeżdżający na stację. Co miał przedstawiać trzeci obraz, nie można było w ogóle dociec. Żołnierze kłócili się zawsze na ten temat i usiłowali rozwiązać ten rebus. Ktoś nawet twierdził, że jest to krajobraz znad Sadzawy. Był wszakże pod tym napis: „Heilige Maria, Mutter Gottes, erbarme unser.”

Swintuch. Francuska kokota co ma Bocota mu się marzy...

Prosím, nemějte přísahu.

Nie ufam opiniom brodatych gości.