Pilot watch fanclub :)

[Dirty Harry 1571]

Może kogoś zainteresuje kolejna limitka Stowy, a przy okazji trochę historii - od historii fabryki mechanizmów, przez historię samolotu, aż po historię słynnego lotu   

 

Jak pamiętamy, po latach przerwy B-Uhry marki Stowa wróciły do produkcji w roku 1997 - pierwszy z nich został opisany na stronie 168 tego wątku. Tymczasem Jörg Schauer realizował kolejne pomysły, z których jeden dotyczył zakupu następnej firmy zegarkowej: Durowe, powiązanej dotąd nierozerwalnie z marką Laco.

 

W roku 1925 Szwajcarka Frieda Lacher i Niemiec Ludwig Hummel założyli w Engelsbrand koło Pforzheim firmę zegarkową Lacher & Co., przemianowaną później na Laco Uhrenfabrik. Produkowali koperty, do których montowali szwajcarskie mechanizmy i sprzedawali gotowe zegarki. W dniu 23 października 1933 roku Ludwig Hummel, wraz z trzema innymi anonimowymi producentami zegarków, założył w Pforzheim Niemiecką Fabrykę Mechanizmów Zegarkowych (Deutsche Uhren Roh Werke - Durowe), uniezależniając się w ten sposób od konieczności kupowania werków u szwajcarskich dostawców. Współzałożyciele opuścili firmę w następnym roku, pozostawiając Ludwiga Hummela jedynym właścicielem. W fabryce Durowe opracowano kilka własnych mechanizmów i nie tylko wkładano je do zegarków Laco, ale też sprzedawano innym producentom czasomierzy. Obie marki rozwijały się z powodzeniem: w roku 1937 roku zegarek Laco z werkiem Durowe został nagrodzony złotym medalem na Wystawie Światowej w Paryżu, a tuż przed wybuchem II wojny światowej miesięczna produkcja mechanizmów Durowe osiągnęła 30 000 sztuk. W czasie wojny obie firmy - Laco i Durowe - produkowały nie tylko doskonale znane na naszym Forum zegarki dla Luftwaffe i werki do nich, ale przede wszystkim detonatory dla Wehrmachtu. W nalocie 23 lutego 1945 roku budynki fabryczne zostały zniszczone, więc Laco i Durowe odrodziły się w prowizorycznych warunkach na terenie kolejnej firmy należącej do Ludwiga Hummela - Fabryki Wyrobów Metalowych Wolff (Metallwarenfabrik Wolff). W roku 1949 nastąpiła przeprowadzka do nowego, pięciopiętrowego budynku fabrycznego, gdzie Durowe i Laco działały jako oddzielne spółki akcyjne, choć mieściły się w tej samej lokalizacji. Do połowy lat 50. ub. wieku produkcja miesięczna osiągnęła liczbę 80 000 mechanizmów zegarkowych: Laco-Durowe zatrudniało 1400 pracowników i było największym producentem mechanizmów w Pforzheim, a werki były kupowane przez wielu innych producentów zegarków. W roku 1952 powstał mechanizm Duromat - jeden z pierwszych niemieckich werków automatycznych. W roku 1957 Durowe ogłosiło wprowadzenie na rynek elektrycznego zegarka naręcznego Laco Electromat, który został zaprezentowany jako prototyp na targach w Hanowerze w roku 1958 i wszedł do produkcji seryjnej pod koniec tegoż roku. W tamtym czasie Laco było wiodącym światowym producentem elektromechanicznych zegarków naręcznych, ale jednocześnie intensywnie pracowało nad rozwojem tradycyjnych werków mechanicznych. I tak np. Laco Planomat był najcieńszym zegarkiem automatycznym produkowanym w Niemczech. W dniu 1 lutego 1959 roku Ludwig Hummel sprzedał swoje udziały w firmach Laco i Durowe amerykańskiej spółce US Time Corporation, później przemianowanej na Timex Corporation. W momencie przejęcia firma zatrudniała 1200 osób, ale Amerykanie interesowali się jedynie rozwojem elektromechanicznych werków Durowe i wkrótce przerwali produkcję tych mechanicznych. Od 1 września 1965 roku marki Laco i Durowe przejęła szwajcarska firma Ébauches SA z Neuchâtel - spółka holdingowa, z której po latach wypączkowała doskonale wszystkim nam znana dzisiejsza ETA, największy szwajcarski producent mechanizmów zegarkowych. Po przejęciu przez Szwajcarów, Laco-Durowe wznowiło produkcję mechanicznych werków, które sprzedawano na całym świecie pod starymi, znanymi markami "Laco" i "Durowe". W ten sposób pod szwajcarskimi rządami Laco-Durowe ponownie stało się ważnym producentem zegarków naręcznych, wytwarzając rocznie około 550 000 mechanizmów (dane z roku 1974). Jednak masowy napływ tanich zegarków kwarcowych z Dalekiego Wschodu szybko sprawił, że produkcja w Laco-Durowe została wstrzymana w 1975 roku. W Pforzheim pozostało jedynie biuro projektowe zegarków kwarcowych, a ich produkcję "po taniości" przeniesiono do Azji. W roku 1983 firmę zamknięto, a pięć lat później - 8 września 1988 roku - prawa do marki Laco nabył Horst Günther, który wskrzesił słynną fabrykę i rozkręcił ją od nowa.

 

Ale kupując Laco Günther nie pomyślał o zakupie Durowe, co po latach zemściło się srodze. Pojawił się bowiem Jörg Schauer, który od roku 1996 był właścicielem Stowy i postanowił nabyć prawa do marki Durowe. Historia zatoczyła więc przedziwne koło i zaśmiała się okrutnie prosto w nos firmie Laco. Bo w roku 1925 założono Laco, dwa lata później powstała Stowa, w roku 1933 Laco zbudowało swoją własną fabrykę mechanizmów w mieście Pforzheim, do którego po kolejnych dwóch latach w roku 1935 przeprowadziła się Stowa (stając się sąsiadem i konkurentem Laco), a w roku 2002 właściciel Stowy kupił sobie Durowe - firmę stworzoną przez Laco dla Laco!

 

Jörg Schauer kupił Durowe z magazynem mechanizmów, które - po serwisie - zaczął oferować w swoich zegarkach Stowa z limitowanych edycji. I tak na przypadający w tymże 2002 roku 75. jubileusz Stowy Schauer przygotował rocznicową serię 75 sztuk zegarków lotniczych z werkiem Durowe 7420. Mechanizm ten miał centralny sekundnik napędzany bezpośrednio, centralnie umieszczone koło minutowe, trójramienny balans osadzony na dwóch systemach antywstrząsowych Rufa-Anti-Shock i ułożyskowanie na 17 kamieniach. Pracował z częstotliwością 21 600 wahnięć na godzinę, rezerwa chodu wynosiła około 42 godziny, a produkowano go od roku 1972.

 

Opracowując ten zegarek, Jörg Schauer postanowił nie tylko uczcić nim jubileusz Stowy, ale i przypomnieć jedno z największych wydarzeń w historii niemieckiego lotnictwa: pierwszy na świecie przelot nad Północnym Atlantykiem ze wschodu na zachód. Wprawdzie 75. rocznica tego wyczynu przypadała dopiero za rok, ale Schauer bardzo sprytnie to obszedł i odwołał się do samolotu, którym leciano. A ten został zbudowany w roku 1927, więc dokładnie wtedy, kiedy założono Stowę. Zatem i Stowa, i samolot obchodziły w roku 2002 swe 75. urodziny, co szczegółowo opisano na deklu jubileuszowego zegarka.

 

W roku 1919 w zakładach Junkers Flugzeug- und Motorenwerke AG skonstruowano pierwszy samolot komunikacyjny o konstrukcji całkowicie metalowej - jednosilnikowy dolnopłat Junkers F 13. Konstrukcję rozwijano, w efekcie czego w roku 1926 powstał samolot wielozadaniowy Junkers W 33, wyprodukowany w liczbie 199 egzemplarzy. Ponieważ bezpośredniego lotu transatlantyckiego ze wschodu na zachód jeszcze nikt nie wykonał, zaś aerodynamiczny kształt Junkersa W 33 skutkował niskim zużyciem paliwa i dawał szansę na możliwość takiego przelotu, trudniejszego niż dotychczasowe loty z zachodu na wschód - postanowiono spróbować. W zakładach Junkersa przygotowano długodystansową wersję samolotu w dwóch egzemplarzach, nazwanych ku czci parowców transatlantyckich "Bremen" i "Europa". Samoloty wyposażono w szereg dodatkowych zbiorników paliwa w kadłubie i w skrzydłach, co zwiększyło teoretyczny zasięg maszyny z 1000 do aż 7000 km. Masa własna samolotu wzrosła o 150 kg, za to ładowność wzrosła aż o 1450 kilogramów, przeznaczonych na zapas paliwa. Powiększyły się również wymiary zewnętrzne i powierzchnia nośna płatów, zmodyfikowano też silnik - rzędowy, sześciocylindrowy, o pojemności skokowej 22,9 litra: podniesiono stopień sprężania i zwiększono moc z 310 do 360 KM.

 

Dwie pierwsze próby ustanowienia rekordu lotu długodystansowego omal nie zakończyły się katastrofą, ale ostatecznie udało się i nowy rekord czasu trwania lotu Junkersa W 33 wyniósł 52 godziny i 11 minut. Uznano więc, że samoloty są gotowe do wykonania zadania i 14 sierpnia 1927 roku specjalnie przygotowane Junkersy W 33 "Bremen" i "Europa" wystartowały. Próba przelotu nad Atlantykiem nie powiodła się i z powodu złej pogody oba samoloty musiały zawrócić, zaś "Europa" została poważnie uszkodzona podczas awaryjnego lądowania. Pod koniec marca 1928 roku pilot Hermann Köhlem i właściciel samolotu Ehrenfried Günther Freiherr von Hünefeld, wyruszyli na miejsce startu drugiej próby - do Baldonnel w Irlandii. Na miejscu do zespołu dołączył drugi pilot - dowódca lotniska Baldonnel, major James Michael Christopher Fitzmaurice. Ponieważ lotnisko było podmokłe z powodu ulewnych deszczów, start nie był możliwy aż do 12 kwietnia 1928 roku. Ale w końcu się udało: pierwszy bezpośredni lot transatlantycki ze wschodu na zachód trwał ponad 36 godzin - zakończył się na Greenly Island, małej wyspie z latarnią morską w Zatoce św. Wawrzyńca, u wybrzeży półwyspu Labrador. Lot odbył się samolotem "Bremen" - Junkersem W 33 o numerze seryjnym 2504 i numerze rejestracyjnym D 1167, który został wyprodukowany 28 lipca 1927 roku, do czego po 75 latach nawiązywała jubileuszowa Stowa.

 

Przeznaczone do jubileuszowych zegarków tarcze Baumuster A z firmowym logo i napisem "BREMEN D 1167" Jörg Schauer zamówił w firmie Th. Müller Deutsche Zifferblatt Manufaktur. Tarcze były lakierowane, indeksy pokryto trytem, wykończone na niebiesko wskazówki również świeciły trytem. Szkło główne było szafirowe, podobnie jak to w transparentnym deklu. Koperta rocznicowego zegarka miała średnicę 40 mm, walcową koronkę i matowe, szczotkowane wykończenie. Naprzeciw koronki, pod drugiej stronie koperty, wygrawerowano ramkę imitującą przynitowaną tabliczkę z datami "1927 - 2002" oraz numerem seryjnym zegarka, zapisanym jako kolejny rok. Jeśli już zdecydowano się utrudnić odczyt rzeczywistego numeru limitacji przez taką przedziwną matematyczną analogię, to można byłoby pomyśleć, że pierwszy zegarek z serii będzie miał numer 1927, a siedemdziesiąty piąty - numer 2002. Nic bardziej mylnego! Bo wówczas byłoby bowiem 76, a nie 75 zegarków    Zatem rok 1927 w numerach seryjnych pominięto, a numeracja zaczynała się od roku kolejnego: pierwszy zegarek miał numer 1928, drugi 1929, piąty 1932, i tak dalej. Wspomniany wyżej mechanizm Durowe 7420, ozdobiony niebieskimi śrubami i napisem "Stowa", można było oglądać przez przeszklony, zakręcany dekiel. Na jego obwodzie umieszczono niemieckojęzyczne napisy "75 LAT STOWY 1927-2002", "75 LAT BREMEN D 1167 1927-1928" oraz "28.7.1927 roku to narodziny Bremen D 1167. To właśnie ten historyczny samolot - Junkers W 33 - 12/13 kwietnia 1928 roku wykonał pierwszy bezpośredni lot transatlantycki ze wschodu na zachód".

 

Zegarek, dwa skórzane paski (czarny i brązowy) i papierologię pakowano w metalowy kuferek z przynitowaną na wieku, postarzaną "tabliczką znamionową" samolotu, na której podano oznaczenie modelu Junkersa ("W 33"), jego numer seryjny ("2504"), datę produkcji ("28.7.27") oraz nazwę ("BREMEN"). Wygląda na to, że używano co najmniej dwóch typów kuferków, co widać na poniższych zdjęciach, pokazujących zegarki nr 1941 (czyli 14) w opakowaniu mniejszym i 1981 (czyli 54) w pudełku większym.

 

Dziękuję bardzo za cierpliwe przeczytanie  

 

 

[kornel91 87118]

[alpaczino 41520]

[Paulus57 137943]

[gamemaster 410]

2 godziny temu, Paulus57 napisał(-a):

Mogę zapytać z ciekawości ile masz zegarków?

[Paulus57 137943]

30 minut temu, gamemaster napisał(-a):

Mogę zapytać z ciekawości ile masz zegarków?

W tej chwili około 160, ale było już ponad 180. Jestem na etapie redukcji, choć bez ciśnienia. Mam zamiar ograniczyć do około 50, więc jeszcze sporo pójdzie do ludzi.  

[Sławol 1119]

Godzinę temu, Paulus57 napisał(-a):

W tej chwili około 160, ale było już ponad 180.

 

Łomatko! W ciągu roku mógłbyś nam każdy zegarek pokazać dwa razy

 

Ten Citizen naładowany detalami fest, wygląda bardzo wojskowo i "specjalistycznie".

[Paulus57 137943]

10 minut temu, Sławol napisał(-a):

 

Łomatko! W ciągu roku mógłbyś nam każdy zegarek pokazać dwa razy

 

Ten Citizen naładowany detalami fest, wygląda bardzo wojskowo i "specjalistycznie".

Dlatego moje zegarki w zdecydowanej większości są prawie jak nowe. Łatwiej sprzedać.  

[Mirosuaw 31779]

1 godzinę temu, Paulus57 napisał(-a):

Dlatego moje zegarki w zdecydowanej większości są prawie jak nowe. Łatwiej sprzedać.  

 

Mam już gotowy plan.

Z tych 160 zostawiłbym powiedzmy 10.

Pozostałe 150 sprzedałbym. Powiedzmy, że średnia cena za każdy z nich to 200 zł (licząc baaaaardzo ostrożnie, realnie pewnie więcej). 150 x 200 zł = 30.000 zł.

Ale bym porządził za taką kasę. Kupiłbym jeden z wysokiej półki, albo dwa z umiarkowanie wysokiej. Do tego 10 pozostawionych sztuk, wśród nich całkiem porządne sztuki. Żyć nie umierać 😍🤩😀

A nie, sorry, rozmarzyłem się. To nie moje zegarki 

 

p.s.

A jeśli się okaże, że średnia cena każdego z tych 150 to np. 500 zł... Wow 

 

Edytowane Środa o 17:53 przez Mirosuaw

[Paulus57 137943]

18 minut temu, Mirosuaw napisał(-a):

 

Mam już gotowy plan.

Z tych 160 zostawiłbym powiedzmy 10.

Pozostałe 150 sprzedałbym. Powiedzmy, że średnia cena za każdy z nich to 200 zł (licząc baaaaardzo ostrożnie, realnie pewnie więcej). 150 x 200 zł = 30.000 zł.

Ale bym porządził za taką kasę. Kupiłbym jeden z wysokiej półki, albo dwa z umiarkowanie wysokiej. Do tego 10 pozostawionych sztuk, wśród nich całkiem porządne sztuki. Żyć nie umierać 😍🤩😀

A nie, sorry, rozmarzyłem się. To nie moje zegarki 

 

p.s.

A jeśli się okaże, że średnia cena każdego z tych 150 to np. 500 zł... Wow 

 

Dzięki za docenienie aż 10.  

Jak dla mnie zegarek nie musi być drogi, żeby mi się spodobał. Myślę, że dałoby się nawet po sprzedaniu setki uzbierać na coś, co mogliby zaakceptować posiadacze drogich zegarków, ale ja lubię chodzić swoimi drogami i w końcu kupuję je dla siebie. 

[Dirty Harry 1571]

Krótkie uzupełnienie: oprócz przedstawionego wyżej, limitowanego modelu jubileuszowego Bremen D 1167, Jörg Schauer wypuścił jeszcze co najmniej jedną limitowaną serię pilotów Stowa z mechanizmem Durowe 7420. Było to 100 sztuk przygotowanych w roku 2002 lub 2003.

 

Zegarki miały kopertę 40-milimetrowej średnicy - chyba identyczną, jak ta użyta w modelu Bremen D 1167, przygotowanym na 75. rocznicę marki w 2002 roku. Ta sama była koronka i ten sam dekiel - ten sam, choć nie taki sam, bo oczywiście inaczej opisany. Oba szkła szafirowe i wskazówki główne również wyglądały identycznie, natomiast wskazówka sekundnika była teraz dużo ładniejsza, niż w Stowie Bremen D 1167. Kształtem nawiązywała bowiem do wskazówek sekundowych wojennych Beobachtungsuhrów Stowy - z piękną, długą, niebieską przeciwwagą, zakończoną romboidalnym "ciężarkiem". Cecha szczególna, dzięki której najłatwiej na pierwszy rzut oka rozpoznać zegarek z tej limitowanej serii, to charakterystyczny pierścień indeksów. Każda minuta/sekunda podzielona jest pięcioma krótszymi, drobniejszymi liniami - zatem działka elementarna wynosi 1/6 sekundy. Trytem powleczono tylko indeksy godzinowe - kreskowe i cyfrowe, wraz z trójkątem i dwiema kropkami, no i oczywiście wskazówki. Numer seryjny zegarka podany był na deklu w zapisie XXX/100, zaś na sprzączce paska już bez ukośnika i całkowitej liczby egzemplarzy w serii. Warto zwrócić też uwagę, że zapis na sprzączce nie był ujednolicony, co widać na załączonych obrazkach: jest więc dwucyfrowy "Nº 23" na dwudziestym trzecim zegarku z serii, ale już trzycyfrowy "Nº072" na zegarku siedemdziesiątym drugim.

 

Dziękuję bardzo za przeczytanie  

 

 

[kornel91 87118]

49 minut temu, Paulus57 napisał(-a):

Dzięki za docenienie aż 10.  

Jak dla mnie zegarek nie musi być drogi, żeby mi się spodobał. Myślę, że dałoby się nawet po sprzedaniu setki uzbierać na coś, co mogliby zaakceptować posiadacze drogich zegarków, ale ja lubię chodzić swoimi drogami i w końcu kupuję je dla siebie. 

Paweł ja też uważam, że zegarek nie musi być drogi żeby się mógł podobać 😀no ale redukując np do 50sztuk nosisz je po prostu częściej 😀ja bym pewnie ze dwadzieścia nosił bardzo chętnie 😀

Ja mam teraz 24 sztuki z czego Adriatica pewnie na ręku ostatnio że 3 lata temu a mam 6 Casio G shock i noszę je tylko po pracy i weekendowo więc realnie 17 sztuk i też za dużo pewnie max 10 by wystarczyło żeby cieszyły i się nosiły 😀

[Paulus57 137943]

11 minut temu, kornel91 napisał(-a):

Paweł ja też uważam, że zegarek nie musi być drogi żeby się mógł podobać 😀no ale redukując np do 50sztuk nosisz je po prostu częściej 😀ja bym pewnie ze dwadzieścia nosił bardzo chętnie 😀

Ja mam teraz 24 sztuki z czego Adriatica pewnie na ręku ostatnio że 3 lata temu a mam 6 Casio G shock i noszę je tylko po pracy i weekendowo więc realnie 17 sztuk i też za dużo pewnie max 10 by wystarczyło żeby cieszyły i się nosiły 😀

Trudno mi dokonać tak wąskiej selekcji, za dużo mi się podoba. Zresztą może m.in. dlatego ożeniłem się w "dojrzałym" wieku.  

[Paulus57 137943]

 

[Mirosuaw 31779]

[callmenigel 165]

[Robnyc 3997]

[alpaczino 41520]

[sanik 83425]

  

[Artur74 57621]

[kornel91 87118]

[manwiththedog 66]

9 godzin temu, sanik napisał(-a):

  

 

 

Fajny!  Co to? Jaka średnica, co w środku? Jeśli można - poprosiłbym o fotkę lumy.

[sanik 83425]

13 minut temu, manwiththedog napisał(-a):

 

 

Fajny!  Co to? Jaka średnica, co w środku? Jeśli można - poprosiłbym o fotkę lumy.

HelenRou, w środku eta, średnica 42mm

[manwiththedog 66]

Dzięki! Nie słyszałem wcześniej o tej marce

[Lincoln Six Echo 77386]