Krótkie wrażenia z kilku ostatnio obejrzanych filmów:
Deep Water na Prime Video - Całkiem ciekawy, zaskakująco dobry zaprawiony wątkiem sensacyjnym film o dziwacznych relacjach między małżonkami. Jest trochę tajemniczo, jest zagadka, jest jakieś napięcie, są pokręcone damsko-męskie relacje. Scenariusz nawet się klei. Ben Affleck i Ana de Armas mają do zagrania ciekawe role. Troszkę jak Historia małżeńska ze Scarlett Johansos i Adamem Driverem, ale z większą dawką sensacji. Warto zobaczyć. Polecam w szczególności fanom Any de Armas, bo w tym filmie można ją podziwiać zarówno za grę aktorską jak i w całej okazałości.
Pajęcza Głowa na Netflixie - Też całkiem przyzwoite kino. Trzyma w napięciu i jest zagrane i nakręcone całkiem przekonująco. Kolejny film, który ma sens i do którego ktoś napisał scenariusz, a nie tylko skleił go z kilku już wcześniej istniejących. Oczywiście pomysł nie jest całkowicie nowy i świeży, ale na tyle oryginalny, że nie można nazwać go kalką innych filmów. Chris Hemsworth nawet dobrze wciela się w rolę geniusza/guru/wizjonera. Solidna pozycja.
Predestination (nie pamiętam polskiego tytułu) na Netflixie. Przyzwoity thriller sci-fi z roku 2014 z Ethanem Hawke w roli głównej. Scenariusz trochę przekombinowany, sam temat paradoksów wynikających z podróży w czasie też już mocno oklepany w kinie. Tym niemniej miłośnicy sci-fi mogą śmiało obejrzeć. Wszystko zrealizowane poprawnie i jeżeli ktoś lubi takie klimaty to raczej nie będzie żałował czasu spędzonego przed ekranem. Moim zdaniem warto było.
Top-Gun. Maverick. Sporo opinii już się pojawiło ale i ja dodam swoje pięć groszy. Generalnie w kinie dostałem dokładnie to, czego się można było spodziewać. Scenariusza praktycznie brak. Jakieś brednie o terrorystycznym państwie budującym podziemną instalację nuklearną w górach, bronioną przez myśliwce V generacji itd... trudno to przełknąć nawet przy największej dozie dobrej woli. Jakiekolwiek odniesienia do rzeczywistości i realnych sytuacji są na poziomie Star Wars albo Star Trek bądź też Dnia Niepodległości. Tylko, że tutaj nie było zaskoczenia. Niczego innego nie oczekiwałem, więc nie było żadnego rozczarowania. To czego oczekiwałem, to świetne zdjęcia lotnicze, widowiskowe ujęcia, granie na emocjach, nostalgia za starym Top-Gun. I dokładnie to dostałem. Zdjęcia lotnicze są świetne. Starty i lądowania na lotniskowcu, walki lotnicze, choćby zupełnie nieprawdopodobne, ale widowiskowe. To wszystko jest zrobione z rozmachem i bez kompromisów. Na ile się dało, na tyle realistycznie. Z naciskiem na "na ile się dało", bo przesadzone "efekciarstwo" jest widoczne na ekranie co kilka chwil. Natomiast tam gdzie się dało zrobić coś efektownego i zarazem realistycznego, to chyba próbowano. Jestem przekonany, że Tom Cruise nawet prawdziwie wystartował z lotniskowca, bo efekty zmieniających się przeciążeń na jego twarzy przy starcie z użyciem katapulty robiły wrażenie prawdziwych.
Inna sprawa to patos. Rzeczywiście stricte amerykańskiego, patriotycznego patosu jest w filmie stosunkowo niewiele. Jest, ale mogło go być dużo więcej i dużo gorzej. To wynika chyba z tego, że film miał się sprzedać na całym świecie, a twórcy zdawali sobie sprawę, że powiewające amerykańskie flagi i salutujący do nich, wypięci jak struny bohaterowie nie w każdym zakątku świata będą wzbudzać entuzjazm. Stąd chyba przesunięcie akcentów z amerykańskiego patriotyzmu na wartości bardziej ogólnoludzkie, takie jak przyjaźń, zaufanie, budowanie więzi w zespole, uczciwość, odpowiedzialność, mierzenie się z konsekwencjami swoich decyzji. To są sprawy dużo bardziej uniwersalne. Niestety, te elementy nie dość że są eksploatowane w filmie intensywnie to jeszcze powierzchownie. Trudno. I tak jest to lepsze niż płomienne, patriotyczne przemowy, których w sumie udało się uniknąć.
Wybierając się na film, oczekiwałem bardzo rozrywkowego kina z doskonałymi ujęciami lotniczymi. Po całej reszcie nie oczekiwałem prawie nic. Dokładnie to dostałem, więc muszę przyznać, że jestem w pełni usatysfakcjonowany.