Wszystko sprowadza się do tego, jakie jest podejście danej firmy do swojego dziedzictwa, czyli w 99,9% przypadków do zegarków naręcznych z XX w. (pojedynczy producenci nadal mają w ofercie zegarki kieszonkowe, ale jak widzę np. kieszonkę Tissota z kwarcowym mechanizmem i skaczącą wskazówką małej sekundy, to może lepiej, aby ich nie mieli 😄 ).
Marki takie jak Longines i Omega mają w tym względzie znacznie większą odpowiedzialność - w takim znaczeniu, że będąc historycznie producentami absolutnie kultowych modeli, jednym nieprzemyślanym krokiem mogą zepsuć reedycję, a tym samym więcej stracić niż zyskać.
LLD jest doskonałym przykładem. Rozmiar 42 i długie uszy, a mimo to popchnął Longinesa do przodu i uplasował markę na pozycji jednego z Liderów w przedziale zegarków Heritage. Dlaczego? Między innymi dlatego, że poza umiejętnie dodanym (a może bardziej schowanym!) oknem daty nie zmieniło się prawie nic i w efekcie model produkowany jest z powodzeniem od kilkunastu lat.
Podobnie Conquest Heritage 35 mm, czyli jeśli się nie mylę, rekordzista pod względem długości życia produktu w portfolio marki. Do kupienia w necie z drugiej ręki są Conquesty Heritage sprzed 30 lat, a zatem czasów, kiedy wielu użytkowników tego forum nie było jeszcze na świecie. Jest to w zasadzie ten sam zegarek co dzisiaj: poza grubością wskazówek i rybką / gwiazdami na deklu de facto nie zmieniło się nic. Pokażcie mi zegarek typu heritage poza Moonwatchem, który w podobny sposób rozbił bank i podbił serca zegarkomaniaków!
Z drugiej strony mamy pełno przykładów zegarków, których lifespan obejmował jeden czy dwa sezony (kto poświęcił nieco czasu na analizę dodanych przeze mnie katalogów Longinesa w dziale Pasjonaci Czasu, ten wie, że było ich całkiem sporo!). Te reedycje się nie udały (przynajmniej komercyjnie), bo podjęto złe decyzje. Najczęściej było to tworzenie na siłę EDC z klasycznych wzorów z minionej epoki. Chronograf na wzór modelu z lat 1916-1918 z oknem daty na godzinie 5-tej i rozmiarem koperty 44? Nie, dziękuję 😉
Obecnie (w przeszłości również, ale w znacznie mniejszym stopniu) klaruje się jasny podział na 2 trendy: reedycje i reinterpretacje. Jedne i drugie podejście nie tylko ma sens i rację bytu, lecz nawet może świetnie współistnieć. Ale ich nieumiejętne mieszanie w ramach jednego projektu zegarka to często przepis na estetyczną i sprzedażową porażkę.
Znów przywołam LLD, jako przykład świetnego podejścia do tematu: mamy w miarę wierną reedycję w oryginalnym rozmiarze 42 jako wyraz uszanowania tradycji marki (nadal nieźle radzącą sobie na rynku dzięki nieustającemu wsparciu marketingowemu przez lata) oraz rozmaite reinterpretacje typu 36 mm ze śliwkową tarczą.
Pomysł robienia wszystkich reedycji eleganckich zegarków na jedną modłę i (ten sam zunifikowany rozmiar plus ten sam zunifikowany mechanizm) to być może biznesowo udana koncepcja, ale niestety pachnąca Swatch-em (z całym szacunkiem dla Swatch-y). Podejrzewam, że najtaniej i najprościej byłoby tylko podmieniać tarcze i wskazówki: proszę bardzo, oto Flagship, a teraz robimy o tak i jest Conquest... A teraz chwileczkę... i voila! Oto Silver Arrow. Innymi słowy, taki zegarkowy McDonald's. Mam szczerą nadzieję, że Longines jednak nie podąży w tę stronę.