Do Ułana: W wymiarze czterdziestoletnim, ale ogólnie "starocie" to może tak: Mnóstwo było wspaniałych przedmiotów i mało znawców, a rynek pod laików ustawiony. Ludziska brali co bardziej eklektyczne i złotolem pomazane rzeczy, brudne, piękne zardzewialce miało się za grosze. Z każdej giełdy wracałem z jakąś zdobyczą, ograniczany finansami jedynie. Odznaki pułkowe często się odkręcało z pasków harcerskich i wymieniało na współczesne- bardziej świecące. Meble cudnej urody, prawdziwie stare, do odnowienia, książki, porcelana, o zegarach nie mówiąc. Stojących prawie nikt nie chciał, bo jak to w bloki obok meblościanki wdusić? Tylko kieszonki i ręczne targowali zawzięcie panowie o aparycji cinkciarzy, tworząc swój zamknięty klan. Potem się rozpoczął biznes, lata 80 i 90 już się charakteryzowały większą ilością "wiedzących", choć i wtedy można było jeszcze coś wytargać w całości i do renowacji 100% oryginał. Po 2000 już wracałem z pieniędzmi- w zalewie kopii nie było na co wydać kasy. Jeszcze przed 6 rano jakieś targi z profesjonalnymi handlarzami dawały efekt... Dziś jadę dwa razy w roku dla fanu bardziej i miłych wspomnień. 90% składaków, wtórne elementy, nówki robione na stare, cały przemysł się pojawił i działa pełną parą. Od kiedy staliśmy się bogatsi, jest na tym chyba bardzo dobry interes do zrobienia, więc kiedyś składak był efektem nieudolnej naprawy partacza, a teraz to "żądza pieniądza". Z czterech zegarów i części do motopompy powstaje nowy "wiedeniec" , wypalarką robi mu się dowolny napis na werku i heja! Jest kasa! Się sprzeda. Może same mechanizmy, części zegarowe, brakujące elementy można znaleźć, ale perełki albo pochowane dla stałych odbiorców, albo "w ludziach". A co do dostępności- myślę, że cezurą było otwarcie granic i rynków na całą Europę. Przez dziesiątki, setki lat z Polski się wywoziło wszystko, łącznie z kamiennymi portykami , więc ceny nielicznych pozostałości szybowały, nie było wiele do kupienia. Teraz np. zegary francuskie kominkowe się zwozi do Ojczyzny i traktuje z atencją, a jest tego na Zachodzie więcej niż krów w Indiach. Nie mówię, że brzydkie, no taki nie jestem . Ogólnie rynek się otworzył, internet umożliwił, sprytni ludzie się uwijają... Trzeba tylko kasy. Trochę tęsknię za atmosferą "polowania", grzebania w śrubkach i guzikach, przepatrywania pudeł, ale to se ne wrati. A przy okazji Kaina i Abla: mistrz Jan Sztaudynger taką fraszkę popełnił: " W końcu historia zapomina czy Kain Abla, czy Abel Kaina"