kingcrimson

Uwielbiam tarczę w tej odsłonie kolorystycznej.

Bardzo fajna sztuka, pomimo to zapytam, nie rozważałeś białej tarczy?

Jeszcze tylko muszę zrobić porządek z datą.

Mając takie świetne IWC tez bym miał wątpliwości.

Panowie Dnlaie, kornel91, dzięki ale o słowa uznania to poproszę za klika lat bo sami wiecie jaka jest dola miłośników zegarków

Jeśli jednozegarkowiec to mit to ja ten mit kultywuje Jestem nim w znaczeniu, że noszę zawsze jeden zegarek (Colt leżakuje i chyba już czas żeby go oddać w dobre ręce). Zarejestrowałem się tu w 2012, zaglądam tu regularnie i raczej za często jak większość z nas wiec chyba to można jakość połączyć. Nie czuję potrzeby rotacji zegarków i powiem więcej, zakładanie każdego ranka tego samego zegarka to naprawdę przyjemność. Plan na AT jest taki, że ma służyć co najmniej 10 lat ale czy zostanie utrzymany to trudno powiedzieć, bo pięknych zegarków jakby coraz więcej

Ten polerowany bezel jest wrażliwy i kontakt z czymś twardym powoduje obcierki więc ostrożność jest wskazana. U mnie taka delikatna obcierka się przydarzyła no ale to już po kilku miesiącach noszenia więc jak w każdym innym zegarku jest to kwestia użytkownika.

Tak, zgadza się. I tu wkracza rola psychologa sportowego, który ma zapewnić żeby rozwój mentalny nadążył za rozwojem sportowym. Oczywiście nie zawsze to się udaje.

Niezmiennie AT rządzi.

W tenisie 23 lata to już zawodnik ukształtowany i doświadczony zwłaszcza gdy chce grać na najwyższym poziomie. To sport gdzie sukcesy, kariera przychodzą wcześnie i jest wiele przykładów np Martina Hingis. Podobnie jest w gimnastyce czy łyżwiarstwie figurowym.

Masz racje chociaż nadgarstek odpoczywa gdy noszę AT bo jest 55 gram lżejsza od Colta:)

Ostatni występ Black Sabbath odbędzie się 5 lipca w Birmingham. Mnie tam niestety nie będzie.

Niespodziewanie dzisiaj trafił na nadgarstek.

Outsider w życiu, outsider w górach. Szósta próba, wejście na Nanga Parbat i tragiczny finał. Śledząc jego losy chyba niestety musiało się tak skończyć.

Armijna nowość. Od wydania ich ostatniej studyjnej płyty minęło 10 lat wiec miałem pewnie obawy ale jest bardzo dobrze, jest fantastycznie. Młody Budzyński krzesze riffy aż miło i generalnie gra w stylu Brylewskiego, stary Budzyński w życiowej formie wokalnej, waltornia jak zwykle gwarantuje niesamowity bajkowy klimat, sekcja rytmiczna ze świetnym perkusistą wszystko napędza i trzyma w ryzach. Pełnokrwista Armia.