tarant

Sam werk, z przerobionym (prototyp mniej prawdopodobny) regulatorem drążka kotwicy, stracił też dźwignię do włączania repetycji.

Namalowany prostokącik był wariantem budżetowym. W droższych skrzyniach była to osobne wstawka, często obłozona innym fornirem/obłogiem i otoczona płaskimi ramkami. Kilka razy widziałem w tym miejscu lustro, ale nie dam głowy, czy to było oryginalne rozwiązanie.

Ciężka jest dola klona, trudniejsza od pierwszorazowych...

A nie jest to wariant tego werku?

Widzieliście? 20 cm.

Policja Warszawa@Policja_KSPW związku z obchodami 10. rocznicy katastrofy smoleńskiej przypominamy, że nie mamy w tym przypadku do czynienia ze zgromadzeniem w trybie ustawy, a poszczególne osoby wykonują swoje zadania w ramach pełnionych urzędów i funkcji. Podobnie, jak prowadzący relacje dziennikarze. W związku z powyższym przypominam, ze w tym przypadku nie mamy do czynienia z naruszeniem regulaminu forum, zakazującym zamieszczania treści politycznych, jest to zdjęcie placu z pustakami i słupami.

Jak już będziesz bogaty, to weźmiesz mojego Opla?

Kundel. Arcydzieło.

Już to chyba kiedyś czytałem

[']

https://i.imgur.com/vrjBpyB.jpg Przepraszam za wielkość, mi działa.

Mam Cię. Miałeś na myśli wpływ listonoszy na bieg historii? No, Panie, stajesz po stronie polityki :D

Jak już dołączyłeś ten obrazek, to może i tekst, który razem z nim nasz hmm "forumowy kolega" porozsyłał zamieścisz?

Być może po milionie powiadomień włącza się prozdrowotna blokada powiadomień.

Myślę, że dokładnie tak. Te wczesne łańcuchowe (w niewielkich ilościach produkowane od połowy lat 80, licznie po 1900 r.) miały osobny cokół, w który nie wchodziły wagi. Coś jak na tym po prawej (to chyba 1902 rok). Wskazówki identyczne. No proszę, secesyjne maki. W przypadku zegarów Jugendstil pojawił się w 1900 roku.

No trochę pokazał. Widać 169. Gdyby to było 169XX - mielibyśmy 1878 rok. Absolutnie bardziej pasuje 169XXXX - 1903. A gdzie on tam wisi?

Z 1875 z medalem po prawej stronie, taka tarcza, wagi, wskazówki, prętowy gong? Hmm... +25.

No już, już, bo nas (...). Dla oderwania się. Moja ulubiona od kilku dni płyta. Większość utworów znana "średniowiecznikom", ale w tym przypadku zadziwiają tym, że tak wiele potrafi przekazać jedna artystka i akustyka.