kasiaMF

Możesz delikatnie zmatowić ale np 200 lub 400. A szelak kolego to musi postać nieco, aby się rozpuścił i trzeba co pół godziny potrząsać butelką z szelakiem i rozpuszczalnikiem aby się dobrze rozpuścił.

Czasik(kolega forumowy) w Mysłowicach (możesz wysłąć pocztą) - Polecam - świetny fachowiec

zegar "unikatowy" to i cena stosowna

Na ebay mnóstwo takich "beckerów i lenzkirchów", a najgorsze jest, ze ludzie to kupują

Obserwowałam tego HAU, faktycznie świetny, no ale wszystkiego mieć nie można. Póki co zdobyłam GB z centralna sekundą, i to on budzikowo rządzi. Co się zaś tyczny Nachtigall, to myślę, że gdyby do mojego budzika dodać oryginalne boczne wsporniki to chyba jednak byłby taki, jak Twój. Jednak sprzedawca nieco pokombinował i na pozostałościach mosiężnych zawijasów widać ślady ingerencji. Konsultowałam to również z kolekcjonerami z Niemiec, porównywałam ze znanymi wzorami (Rosignol, Livy, Treviso) i padło na Nachtigal. Gdybyś jednak znalazł inny wzór daj znać. Może odkryjemy coś nowego

A dobrzy to niby mają lepiej? Uogólniasz coś mistrzu

No to weź znów zadzwoń, bo pisać by tu za dużo. I się nie poddawaj, na pewno dasz radę, tylko cierpliwości trza

I jak tu uwierzyć, że to Redbul dodaje skrzydeł?

A tak wyglądał cały budzik przed renowacją i znaleziony wzór Nachtigall. No i fotki dorobionego dystansu

No to dziś budzikowo. Ostatni obiekt renowacji. Junghans 1907. Po długich poszukiwaniach tu i ówdzie skłaniam się ku twierdzeniu, że to model Nachtigall. Na zdjęciach sprzed mojej renowacji ciekawostki po przeróbkach sprzedawcy. Na uwagę zasługują dzwonki pomalowane srebrolem, plastikowo-metalowe nóżki, no i dystans z uciętej rurki. Boczne wsporniki zostały prawdopodobnie ucięte i wyprofilowane. Dorobienie nowych byłoby zbyt kosztowne więc postanowiłam znaleźć odpowiedni dystans, docięty później przez Czasika, z jednego większego elementu. Nóżki drewniane dorobił Frank, a dzwonki oczyszczono z farby, wypolerowano i zawoskowano. Podstawa po odrobaczeniu i oczyszczeniu okazała się podziurawiona jak ser. Zaszpachlowałam więc i wyszlifowałam ubytki, zmyłam czarne krawędzie (które były pomalowane farbą olejną) i zabarwiłam na ciemno bejcą, na całość położyłam politurę i po zmatowieniu wosk. Mechanizm oczywiście po wyczyszczeniu i konserwacji zegarmistrza. W sumie na efekt złożyła się praca 5 osób. Czasik i Frank dzięki za pomoc.

Słowo się rzekło (Tarantowe życzenia noworoczne), i proszę, jest Ci on – mój numer 1.GB z centralną sekundą model Orest 1912. Po krótkiej wizycie w Kiniola chodzi jak tralala. Efektowna obudowa, fazowana szybka, wypukłe cyfry, porządne zębniki, jak zauważył Kiniol. No, ale żeby nie było tak lirisch und romantisch, ma jednak coś nie teges. Bezwstydny drań jest. No, bo jak to może być, żeby Kasia i Gustav z gołym tyłkiem w jednej windzie… No powiedzcie sami. Na szczęście u Kiniola wczoraj nie działała (winda). Jeśli jest ktoś, kto mógłby temu bezeceństwu zapobiec podaję rozstaw trzpieni chodu i budzenia 4,3 cm (mierzona bez motylków). Wysokość płytki 7 cm, szerokość 5,5 cm, czyli mała płyta. Gdyby ktoś z Was (może Wojtek) miał takowy dekiel, proszę o kontakt.

Jak nałożysz olej, zgodnie z zaleceniami kolegów to kolor będzie inny. Wypróbuj na mniej widocznym miejscu.

To zapewne politura, wiec tak jak Tobie radziłam, wata stalowa 000 + denaturat (pamiętaj o zdjęciu mosiężnego napisu), możesz tez delikatnie papierem np 200, a elementy dekoracyjne spróbuj kupić na Allegro.

Czy można powiedzieć,ze to zegar portykowy?

A swoją drogą to bardzo ciekawe rozwiązanie i zapobiega tak częstej utracie kluczyków.

Na początku mojego zbieractwa też takiego miałam. Ogroooomna sztuka, jak na budziki i dzwoni bardzo donośnie z tego co pamiętam.

Stylistycznie tarcza i wskazówki przypominają zegary Kienzle z 1939 roku.

Franku, nie ktoś, tylko ten, co zostanie mianowany

Fajny .

No bo silentic, to cichy,myślę, że będą to lata 60-70.

Wygląda na schyłek produkcji Beckera. Moim zdaniem Między 1925-1930.

Anetta, takie posuniecie byłoby bardzo ryzykowne. Alarm wprawia budziki w drgania, a półki śliskie, szklane. Sama więc sobie odpowiedz na to pytanie.Poza tym budziki w komodzie to dopiero od dziś. Franciszku, zważywszy, że to moja pierwsza tak duża renowacja to powiem - tak, jestem bardzo zadowolona. Nie spodziewałam się tak dobrego wyniku. I to mnie cieszy

No to jest bardzo fajne

Uczę się dopiero, ale za to u mistrza Lenzkirjusza no i rodzinki Kiniolów . Witryna nie była w tragicznym stanie, żadnego braku forniru, tylko 2 nogi były do przyklejenia. Jednak politura była złuszczona i miejscami bardzo wytarta, zwłaszcza na dolnym i górnym blacie, chyba od doniczki i gorących kubków. Zatem ściągnęłam całą stara politurę, na frontach papier 200 i wata stalowa 000, na blatach papier 120 i wata stalowa 000, z dodatkiem denaturatu, później znów papier i wata stalowa na sucho, szpachlowanie ubytku na górnym blacie szpachlą Liberon (jest fajna, plastyczna i nie zasycha zbyt szybko, to daje duże możliwości) + barwnik 2 krotnie. W kolejnym dniu po odpyleniu położyłam (tamponem) 8 warstw politury 8% orange. Na następny dzień delikatnie zeszlifowałam nierówności papierem 400 i stalką, odpyliłam i położyłam 4 warstwy politury 6% orange. No a dziś, zmatowiłam stalką i położyłam wosk Starwax (dąb rustykalny) wypolerowałam. Czyszczenie bocznych szybek to była niezła dłubaninia. No i to tyle. Wiem, ze warto było, tym bardziej, że cena witryny była niewielką, więc mam tanim sumptem piękna witrynę. Poniżej zdjęcie górnego blatu przed renowacją i po.

Kolejne zdjęcia specjalnie dla Franka, który służył mi cennymi radami. Już się bałam, że przestanie odbierać moje telefony. To mój pierwszy mebel po renowacji.