Ja od siebie napiszę tak: pracowałem sobie 17 lat w korpo: praca stresująca, czasem ciekawa, na pewno dobrze płatna. Zwiedziłem kawał świata, odpowiadałem za kilka krajów (w swoim wąskim dziale). Potem, nagle wszystko się zmieniło, bo wyjechaliśmy z powodu pracy żony do Włoch. I tu, po kilkumiesięcznej przerwie, całkowicie zmieniłem zawód, tj. wróciłem do korzeni (edukacja). I powiem tak: praca super, zero stresu, robię co lubię i jest to łatwe, choć czasem fizycznie męczące. Niemniej, moim zdaniem własna firma to ogromne obciążenie. W korpo, czy miałem bardzo ciężki miesiąc, czy też taki że naprawdę niewiele się robiło (mnóstwo takich „przestojów” w korpo jest, tyle mało kto to przyzna, bo ludzie musieliby częściowo przyznać że większość tych prac jest … zbędna). I tak jak wydawało się nam, że klepanie tabel itp. ma jakieś znaczenie, to naprawdę go nie ma. Teraz widzę postępy ludzi których uczę i to jest super. Niemniej: idę na urlop - zarabiam zero; choruję - zarabiam zero; muszę na kilka dni wziąć wolne - zarabiam zero. I tak mi się fajnie hobbystycznie pracuje, ale przy kosztach życia jakie mam w Mediolanie, to moja praca jest tak naprawdę hobby właśnie, a rodzinę utrzymuje żona. Oczywiście, być może to tylko kwestia branży w której pracuję, która jest jedną z najgorzej płatnych i własna firma w innej branży to inne stawki i inne zarobki.
Natomiast tak czytam wypowiedzi kolegów odnośnie rozwoju, dążenia do celu, motywacji itp. to patrzę na takie wypowiedzi dość ironicznie. Szczerze mówiąc, gdybym mógł nie pracować (właściwie to już mogę, ale chcę pokazać że coś jeszcze jestem wart, no i na kilka zegarków jeszcze zarobić 😁) to bym nie pracował. Tyle książek jest do przeczytania, tyle krajów do odwiedzenia, tyle filmów, ludzi, wina do wypicia, więc na pewno bym się nie nudził. To jest choroba współczesnego świata, że musisz się rozwijać, musisz być wyżej, dalej, lepiej. A po co? Jeśli chcesz, to oczywiście tak rób, ale jeśli nie chcesz, to nie rób. A ci wszyscy kołcze od motywacji to (zaznaczam, wg mnie) bzdura, ściema i lipa. Raz w życiu spotkałem kołcza, który naprawdę mi pomógł (żona mi załatwiła sesję z gościem który jest jej mentorem). Ale to facet, który kołczem został w wieku 55 lat, a wcześniej był CEO w wielu topowych markach, więc on wiedział co doradzić i co to doświadczenie. Nie bez kozery u mnie w pracy w HR-ach mawiało się że jak ktoś nie za bardzo wiedział co ze sobą zrobić w wieku 20-30 lat, to zostawał kołczem. Ale czego taka osoba może innych nauczyć?