“Tajemnica Tajemnic” Dana Browna. Kupiłem, zacząłem i w końcu odkryłem czemu mnie już jego wcześniejsze książki irytowały: to ta nieznośna maniera tłumaczenia rzeczy oczywistych. Być może autor zakłada że jego czytelnicy (a pewnie kieruje swoje książki głównie do Amerykanów) to idioci i trzeba im tłumaczyć oczywiste rzeczy, ale mnie to naprawdę drażni. No i ta maniera budowania dyskretnego luksusu: jeśli bohater książki gdzieś nocuje, to oczywiście musi w Four Seasons; jeśli śniada to w najlepszej kawiarni i przy wspaniałym croissancie. I tak można bez końca. W tej książce posunął się nawet to reklamy wprost, wymieniając nazwy niektórych produktów i nazw. Zacząłem, na razie przestałem i nie wiem czy wrócę.