Dlatego właśnie przedstawiam to z innej strony, by chociażby dać jakiś obraz jak to się prezentuje w rzeczywistości. Trasy wielu amatorskich wyścigów przebiegają przez nie najlepsze drogi w tym szutry, bruki rodem Paris- Roubaix i to nie ze względu na to, że na lepszych jest ruch, czy w Polsce, drogi są tylko ch..we, a właśnie ze względu na trudność, smaczek i konkretną rywalizację. Pamiętam uwagi wielu samych kolarzy, by pewne odcinki po prostu utrudnić wybierąjąc taki, czy taki wariant. Kolarstwo amatorskie brnie w kierunku jak największego upodobnienia pod względem poziomu do tego zawodowego stąd skoro podnosi się poprzeczkę odnośnie chociażby samych etapów to i podobnie dzieje się to w amatorskim. Ktoś kto się ściga, a stać go ma sprzęt z najwyższej półki po prostu go nabywa, jednak nie powiedziane jest, że koła za tysiąc pln nie mogą się nadawać do takich celów. Sprzęt, o którym wspomniałem to w większej mierze są treningówki, ale jak najbardziej nadające się do ścigania. Ludzie nie na takich sprzętach wygrywali wyścigi, nie jednokrotnie ogrywając lepiej wyposażonych sprzętowo. Czy, wygodniej i przyjemniej? I tu znów opony. Dobrze wspominam Michelin Sport 700x28c, koszt jednej to chyba 40 pln. Po szutrach i brukach się na nich cisło ile fabryka dała, a samo odczucie z jazdy jak na holenderce, mięciusio i przyjemnie. Kolarka za dzieciaka - najczęściej wyrób krajowy Romet, model Pasat, tak tym się źle jeździło nawet po asfalcie nie mówiąc już o jakimkolwiek wjeździe do lasu. Niestety "łeee dzisiaj za mocno wieje" jest chyba najczęściej spotykane zaraz po deszczu. Chcąc coś osiągnąć nie ma przebacz trzeba jechać , a nawet tego typu warunki mają swój urok tylko to już trzeba lubić. Masz z domieszką grafenu? Bo są też zwykłe. Te nabyłem podobnie jak pancerniki do crossa by zmniejszyć do minimum łapane kapcie, no i nie oszukujmy się, niosą, trzymają konkretnie w zakrętach i nie zużywają się tak jak zwykłe.