AspirantS

Albo Vratislavia Conceptum Formmeister. Bauhaus jak się patrzy.

Dział V - piloty. Jakoś skręcam w tę stronę. Kosztem diverów. Citizen "Nighthawk" to kolejny zegarek, który miałem, sprzedałem i żałowałem. Miał mi go zastąpić Hamilton khaki field automatic. Nie udało się. Po pół roku Hamilton poszedł w świat. A mnie zajęło trzy lata zanim ponownie kupiłem Nighthawka w tej konkretnej kanonicznej wersji. Niestety już go nie produkują. Podobnie jak Havanę. Wydaje mi się, że fabrycznie nowy dostępny jest tylko w wersji Blue Angels. Gdyby ten zegarek miał szkło szafirowe to byłby ideał. I nie potrafię zrozumieć dlaczego nie podnieśli ceny o 100 zł i nie dołożyli szafiru? Aktualnie mój jedyny solar. Vratislavia Conceptum "Awiator". Właściwie dopiero się poznajemy. Niby wszystko w porządku, ale ku swemu zdziwieniu cały czas mam wrażenie, że gdyby średnica była większa o 2 mm to efekt byłby lepszy. Chyba chodzi o ilość szczegółów na tarczy. Przy większej średnicy byłaby bardziej czytelna. G. Gerlach "Jastrząb". Zegarek z serią wad: właściwie nieistniejący AR, cyfra 9 wydaje się być większa od innych, rozmiar znów o 2 mm za mały i specyficzna koperta o sporej grubości. Ale go lubię. Jakoś w niezrozumiały sposób świetnie siedzi na nadgarstku. No i Zeppelin LZ127. Zegarek od którego zaczęła się choroba. Prezent kupiony na 40 urodziny. Oczywiście przepłacony. Niezrozumiały wybór mechanizmu kwarcowego. Ale... jakość wykonania jest bardzo wysoka. Detale, takie jak: obramówki minitarcz, wykończenie wskazówek, emalia indeksów godzinowych ( lekko wypukła), kształt koperty, jakość paska, "duża" data - zachwycają. Przynajmniej mnie.

Gdzie to lato....?

Dział IV - prostota i elegancja. Trzy zegarki podobne, a jakże różne. Certina broni się uniwersalnością, czytelnością i relacją ceny do jakości. Świetny kształt szkła. I jakby nie było Szwajcar. Jeśli szukać mankamentów to jest nim zapięcie bransolety. Wyjątkowo toporne i "tanio" wyglądające. Kompletnie nie pasujące do wykonania i stylu bransolety. Meccaniche Veneziane to zegar bardzo efektowny. Szkło niby płaskie, a wygląda jak wyniesione ponad kopertę. Ciemniejszy odcień na obrzeżu tarczy daje interesujący efekt estetyczny. No i smaczki - sygnowana koronka, kościół na deklu, nakładane indeksy, kształt wskazówek. Tylko charakter niedookreślony, bo to niby casual, a jednocześnie garnitura. Vratislavia Conceptum kupiona na ślub. I to jakimś rzutem na taśmę dzięki właścicielowi marki, który stawał na rzęsach by paczka dotarła na czas. Czyli zegarek ma dożywocie. Świetny kolor tarczy, na którym bardzo ładnie odznaczają się indeksy godzinowe. Niby dyskretne, a wszystko doskonale widać. Napis centralnie na tarczy, datownik na godz. 6 - idealna równowaga wizualna. Na dodatek dzięki uprzejmości VC mam numer limitacji 002. Czego chcieć więcej.

Dział III - wintydże. Duży ładunek emocjonalno - sentymentalny. Delbana i Wostok należały do mojego dziadka. Delbana była w kiepskim stanie. W moim mieście nie ma tak sprawnego majstra by dokonać pełnej renowacji zegarka. Zatem zostawiłem u zegarmistrza mechanizm, a kopertę przekazałem złotnikowi. Spisał się. Tarcza i wskazówki nieodnawiane. Szkło i koronka - nowe. Wostok w całości oryginalny. I to taki model, że naprawa jest droższa niż zegarek. Póki co na chodzie. Poljota przejąłem od taty. Tu stan był jeszcze gorszy. Kopertę musiał dać jakiś łucz - dawca organów, bo oryginalna byłą nie do uratowania. Teraz bym się pewnie upierał, żeby to również była koperta od poljota. Ale wtedy dopiero zaczynałem i wydawało mi się, że to wszystko jedno. Mechanizm, wskazówki i tarcza bez zmian. Szkło i koronka - nowe. A rakietę kupiłęm bo lubię telewizorki. Są tak brzydkie, że aż ładne. Zresztą to znowu zegarek odkupiony, ponieważ wcześniej sprzedałem jedną. I żałuję do dziś.

Dział II - prezenty od Żony. Właściwie z czasów, gdy Żona jeszcze nie była Żoną. Po prawdzie od czasu, gdy została Żoną, nie było jeszcze prezentów zegarkowych. Raczej nie będę tu kontynuował analizy prawideł rządzących etapami w związku... Oba zegarki to przykłady, jak można sprawić dużo przyjemności za małe pieniądze. Zaś na przykładzie Edifice widać, że dobry pasek potrafi uszlachetnić niepozorny zegarek.

Australian Open.

Fotografie pudełek nie wyglądają za dobrze. Zrobię to na raty. Teraz - divery. Citizen "Majtek" i Seiko "Żółw" to zegarki, które miałem, sprzedałem i żałowałem tego tak bardzo, że odkupiłem. Trochę inne wersje niż pierwotne, ale jakoś ich brak był okropny. Co ciekawe postrzegam kopertę Żółwia jako bardziej wygodną niż koperty Monstera i SKX 007. Dan Henry to wersja 44 mm. Bardzo długo szukałem wersję 40 mm z pierwszej generacji, koniecznie w pomarańczu. Ale gdy w końcu nabyłem 44 mm, to uważam że przez krótkie uszy nadal dobrze siedzi na nie największym nadgarstku, a jest bardziej efektowna. Natomiast montowanie w tym modelu szkła mineralnego zamiast szafiru, i to szkła bardzo wypukłego, to duży błąd. Łapie rysy od samego patrzenia. A reklamowana powłoka szafirowa na szkle mineralnym jest niezauważalna i nie działa. Za to dekiel robi wrażenie. Pagani Design miał mi dać wrażenie obcowania z modelem, którego pierwowzoru nigdy nie kupię. Uważam cenę pierwowzoru za absurdalną. Ale uczciwie przyznam, że mnie na takie wydatki nie stać, i to się nie zmieni. Zegarek do ciorania. Na marginesie dodam, że guma pagani jest bardzo dobrej jakości. No i każdy prędzej czy później przechodzi fazę posiadania Christophera Warda. Różne modele, ale się w tą fascynację wpada.

Spróbuję jeszcze raz. Zanim znowu coś sprzedam.

QSP Pingwin.

Też zauważyłem, że coś poszło nie tak. Zniechęciłem się. Muszę zrobić nowe fotografie.

Tak z ciekawości - ile masz noży? Więcej niż kolega loco ?