Ulubione sceny filmowe

[Lawnowerman 937]

super:

 

https://www.youtube.com/watch?v=ojTW1CogZdY

Czad :

 

[mayor 225]

Ta scena w metrze z "Safe" mało wiarygodna,.Po pierwsze pociąg rusza ze stacji w stronę Coney Island i wjeżdża na Manhattan Bridge,który jest w odwrotnym kierunku. ,A najgorsze jest to że pociągi linii D zatrzymują się na stacji DeKalb Avenue tylko późno w nocy,a akcja rozgrywa się w ciągu dnia., 

[Lawnowerman 937]

O muj Bosze 

 

Dobrze, że targetem dla filmu nie są pracownicy New York City Subway, bo film dostałby Malinową Zwrotnicę 

 

[albiNOS 01 908]

A oto mój typ:

 

Tylko te pagony to chyba dla jaj odwrotnie założył, albo wpadka taka.

Edytowane 6 Stycznia 2017 przez albiNOS 01

[Edmund Exley 7137]

Żeby temat nie przycichł znów na rok, dziś kino polskie, ale tylko kilka tych najbardziej ulubionych i oczywistych rzeczy.

 

- "Człowiek z marmuru", wiele scen, najłatwiej mi dać dynamiczną ekspozycję i świetną czołówkę:

 

 

- "Barwy ochronne" - jak wyżej, ale wybieram tekst docenta: "To przecież tacy sami konformiści jak, nie przymierzając, ja czy pan".

 

- "Wodzirej" - rozmowa Lutka z dyrektorem "Estrady", granym przez Alfreda Freudenheima, o lojalności, mniej więcej: - Ale ja muszę być lojalny… - Wobec kogo?

W ogóle, bardzo lubię Freudenheima w filmach. Gdy gra dobrze ("Wodzirej", "Piłkarski poker"), ale też wtedy, gdy jego ograniczone możliwości aktorskie (to przecież był aktor niezawodowy) wyraźnie widać ("Rekord świata" albo "Przepraszam czy tu biją", gdzie jednak wszyscy grają źle i to jest fajne).

Z „Wodzireja” bardzo lubię jeszcze: „Państwo wszyscy do pana prezesa, czy ktoś jeszcze do mnie?”.

 

- "Psy" - trudno wybrać jedną czy dwie, ale jeśli już, to wynurzenia Stopczyka o komisji budowlanej i fakturach oraz, oczywiście, śmietnisko i tyrada Ola o polityce i dzienniku telewizyjnym.

 

- "Wesele" Smarzowskiego - kwintesencją traumy w tym filmie są dla mnie życzenia mówione do kamery: "Żeby całe wasze życie było tak piękne, jak ta noc".

[Lincoln Six Echo 78243]

https://www.youtube.com/watch?v=A8MOmv5u8D0

[Bartosz 86 45]

Jedna z tych scen które zrobiły na mnie spore wrażenie (oczywiście trzeba rozpatrywać w kontekście filmu):

...chwila rozpaczy Zampano pomimo, że doskonale wiemy, że i tak się nie zmieni. 

[Edmund Exley 7137]

 

Zmarł Michael Ballhaus - ileż ulubionych scen mu zawdzięczamy. O "Chłopcach..." było wiele razy, więc dziś może jedno z moich ulubionych zakończeń z innego filmu Scorsese. Z Rolexem w kadrze - "Hey, I'm back!"

 

[Edmund Exley 7137]

Skoro w poprzednim poście był bilard, a dziś urodziny Ulubieńca Wszystkich Kinomanów Świata to:

 

[Lincoln Six Echo 78243]

[Master Yoda 2171]

[Flaming 105]

Ale fajny wątek 

 

Dorzucę się:

https://www.youtube.com/watch?v=6-QLm6Kvfj0

 

https://www.youtube.com/watch?v=nK10Z9avoYw

Edytowane 25 Kwietnia 2017 przez Flaming

[rafi87 585]

 

 

 

 

[Gość henio.w]

I całkiem niezłą babę zrobił...

 

[grubens 8]

https://youtu.be/dy0hJgf9Rkw

Rozpoznaje ktoś te zegarki?

 

Wysłane z mojego SM-A510F przy użyciu Tapatalka

[Edmund Exley 7137]

Dawno nikt tu nie zaglądał, trzeba więc przypomnieć ten znakomity temat.

 

W temcie filmowym rozmawialiśmy niedawno o latach 60. i 70., a Sam Peckinpah był jednym z wielkich, buntowniczych bohaterów tej epoki. Zrobił kilka filmów absolutnie doskonałych (patrz: http://zegarkiclub.pl/forum/topic/116161-ulubione-sceny-filmowe/page-1?do=findComment&comment=1387069), ale też parę filmów bardzo nierównych, ujawniających jego stopniowo pogłębiający się brak kontroli nad nałogami, pracą na planie, montażem. Jednym z nich jest "Przynieście mi głowę Alfreda Garcii", w którym jest trochę przestojów i banalnych dialogów, ale mimo to jako całość fascynuje. Warren Oates jest idealny jako straceniec snujący się w upale, roju much i strugach krwi w stronę nieuchronnej klęski. I właśnie w tym filmie jest scena, która moim zdaniem stanowi wizytówkę stylu Peckinpaha, może nawet bardziej niż hiperefektowna scena kulminacyjna z "Dzikiej bandy". Powoli narasta napięcie, ekran zaludniają dziwne indywidua (jak dwaj niezapomniani geje-mordercy), torba z wiadomą zawartością przechodzi z rąk do rąk. A co jakiś czas - zwolnione tempo. 

 

Oto ta scena:

 

 

A jako bonus bardzo zabawna parodia w wykonaniu Monty Pythona, którą sam Sam ponoć bardzo lubił:

 

Edytowane 13 Października 2017 przez Edmund Exley

[Gość bart8]

"Psy dziwnie się zachowują" 

 

[Gość fidelio]

 

 

;-)

 

[Edmund Exley 7137]

Rzeczywiście, monolog Hauera jest niezapomniany. Niby science-fiction o robotach, a w istocie neo-noir o śmierci, samotności i rozpaczy.

 

Dziś dodam cztery sceny. Dwie uwielbiam od wielu lat, jedną od kilku, a jedną od tego roku.

 

1. "Okruchy dnia" - mógłbym wstawić tu właściwie każdą, ale po wcześniejszym speechu kongresmena Lewisa daję scenę na wieczornym nabrzeżu, podczas której do Stevensa dociera, że błędów z przeszłości nie da się już naprawić:

 

 

2. "Ojciec chrzestny II" - dwaj wielcy, Pacino i Cazale. Ten drugi w arcymistrzowski sposób odsłania dramat pogardzanego Fredo:

 

 

3. "Cień wątpliwości" - Hitch u szczytu formy, ze wspaniałym Cottenem w roli głównej. Ukochany wujek podczas rodzinnego obiadku zaczyna odsłaniać swoje drugie oblicze:

 

https://www.youtube.com/watch?v=3TOdnxUz9SY

 

4. "Toni Erdmann" - niby nic, jakaś Niemka śpiewa na małym przyjęciu w Rumunii piosenkę Whitney Huston. Ale tylko ona i jej ojciec wiedzą, że na moment znów staje się dziewczynką, pełną pasji, uczuć, tak jak wtedy, gdy zapewne ćwiczyła tę piosenkę z tatą - dziś tak jej obcym.

 

[Master Yoda 2171]

" Okruchy... " to jedna wielka, piekna scena o życiu, wyborach, miłości, jest smutny, ale jakze prawdziwy i mądry...

[mayor 225]

Rzeczywiście, monolog Hauera jest niezapomniany. Niby science-fiction o robotach, a w istocie neo-noir o śmierci, samotności i rozpaczy.

 

Dziś dodam cztery sceny. Dwie uwielbiam od wielu lat, jedną od kilku, a jedną od tego roku.

 

1. "Okruchy dnia" - mógłbym wstawić tu właściwie każdą, ale po wcześniejszym speechu kongresmena Lewisa daję scenę na wieczornym nabrzeżu, podczas której do Stevensa dociera, że błędów z przeszłości nie da się już naprawić:

 

 

 

Niestety ten piękny zabytkowy obiekt- Weston Mare Grand Pier,gdzie sfilmowano tą scenę został doszczętnie strawiony przez ogień w 2008 roku.

[trollu 738]

[Gość Wywar]

Moj kolega byl 21 razy w kinie na Psach, dla mnie scena picia wódki Franca i Nowego najbardziej utkwila w pamieci

Moj kolega byl 21 razy w kinie na Psach, dla mnie scena picia wódki Franca i Nowego najbardziej utkwila w pamieci

[trollu 738]

"...za to z Tobą wypiję..." 

[Edmund Exley 7137]

" Okruchy... " to jedna wielka, piekna scena o życiu, wyborach, miłości, jest smutny, ale jakze prawdziwy i mądry...

 

Dokładnie.

 

Niestety ten piękny zabytkowy obiekt- Weston Mare Grand Pier,gdzie sfilmowano tą scenę został doszczętnie strawiony przez ogień w 2008 roku.

 

Szkoda, nie wiedziałem o tym smutnym zdarzeniu.