Po zakończonej transakcji cała rodzina zaczęła wymachiwać tamburynami(wysypało się ich z "balerona" chyba z ośmioro), a stara cyganka powróżyła mi w gratisie. 😆
No, a jak myślisz
Jak ktoś odkopuje post sprzed dwóch lat. To jak mam być poważny?
EDIT.
Ale celem uzupełnienia do postu podważającego. Przedstawione w poście modele są to Mk2, które są bardzo charakterystyczne; produkcją tych kukri zajmowały się m.in:
ARMY TRADERS DEHRADUN w latach 1942,1943,1944,
MILITARY INDUSTRIES Ltd. w latach 1941,1942,1943,
PIONNER z Kalkuty w latach 1942,1943,1944,
QUEERA BROS w latach 1942,1943,1944
JNB w latach 1942,1943,1944,
MAT i MAD w latach w roku 1944
Produkowali również cywile m.in.
AS i Synowie Ltd,
E.Boota Singh i Synowie z Rawalpindi w roku 1917
a także Rifle Factory Inshapore
Mowa o wspomnianym przez Osmodeusza modelu Mk2.
Problem polega na tym, że prócz Mk2, były również Mk1,Mk3,Mk4 i Mk5
Ten mój to prawdopodobnie Mk5, ale nie mam pewności i dla przykładu te z bazy w Dahranie miały oznaczenie ORDEP NEPAL z pieczęcią daty.
Wspomniałem wówczas, że model który jest w kolekcji nosi określone oznaczenie i (prawdopodobnie) należał do...
Co do okresu produkcji nie mam wątpliwości, że jest to XX letni wyrób.
Zarówno rękojeść jak i klinga są oryginalne, co do pochwy i oprzyrządowania nie mam pewności.
Oryginalne mam na myśli, że rzecz jest użytkowa i została wykonana z dobrej gatunkowo stali i solidnej rękojeści przez jednego z producentów (NKH).
Na pewno nie jest to replika wykonana dla gawiedzi w celach pamiątkowych z wątpliwej jakości stali, która pełni funkcję ozdobną.
Cechami charakteryzującymi oryginały są na pewno:
Kształt ostrza kukri o wyraźnej krzywej do wewnątrz, z wyraźnym brzuchem. Ta krzywizna ma kluczowe znaczenie dla jej skuteczności w zadaniach odpowiednich ruchów.
Krzywa powinna być gładko wyprofilowana i rozciągać się stopniowo od podstawy do końcówki ostrza, tworząc charakterystyczny kształt, który odróżnia go od innych noży. Krzywa do wewnątrz pozwala na potężne ruchy siekania i zwiększa możliwości ruchów tnących.
Wysokowęglowa stal ostrza dająca odpowiednią twardość i ostrość.
Oznaczenia na klindze.
Rękojeść wykonana z drewna, ewentualnie owinięta sznurem.
Pochwa odpowiednio dopasowana dobrze trzymająca ostrze, ale nie blokujące go, obszyta skórą. Lico zdobione elementami metalowymi.
Grzbiet od 5 do 10mm.
Ostrze rozciąga się przez pełną długość, aż do wcięcia zwanego Kaura.
Na wyposażeniu winnien mieć Chakmak i Kardę.
Waga i długość do znalezienia w necie.
Być może się mylę, nie będę na siłę upierał się, że nie jest to gniot.
Ale takie stanowcze stwierdzenie na podstawie zdjęcia, jest dla mnie zastanawiające.
Zwłaszcza, że nie przywiozłem tego z Indii, Nepalu, Pakistanu ani Bangladeszu.