PM1122

No, kolego Zadra - krótko i zwięźle .... i prawie dobrze napisałeś. PS ... Proszę się nie gniewać , ale pozwolę sobie zwrócić uwagę, na dwa istotne punkty. ....... zresztą , kto chce to chyba w internecie znajdzie lepsze i ,,prawidłowsze" instrukcje ... .... bo ja to z pamięci , no prawie z dzieciństwa . Więc w punkcie..... 1.... Rozgrzać , ale broń boże do czerwonego ! .... bo to odpuszczanie , a nie rozhartowanie ! a w punkcie .... 4..... nie ma potrzeby hartować , bo końcówka lekko odpuszczona , ma mniejszą twardość i daje się wiercić , itd. .... daje się także wyginać , ale nie tak lekko , bo zachowuje część sprężystości . Dlatego , końcówka zewnętrzna , czy środkowa , przy zakładaniu - wyjmowaniu , czasem się wygina , ale nie pęka . Pozwala to , odpowiednio dogiąć , jeśli jest taka konieczność - głównie środek sprężyny , by pasował na ośce i trzymał się haczyka . ( nie rozgina się tak lekko , bo choć zmiękczony , to zachował jeszcze trochę twardości i sprężystości ) Hartowanie sprężyn - robi się inaczej , niż zwykłe hartowanie .... nie wiem , ale myślę iż sądzisz , że nagrzać do czerwonego i studzić w oleju . .... nooo , to pęknięcie sprężyny murowane. Nie jestem w tej dziedzinie ,,orłem" , ale we wczesnej młodości , miałem pracę , gdzie wykonywałem sprężyny , od początku do końca - co prawda , to nie były sprężyny zegarowe. ..... No i coś niecoś , w głowie jeszcze zostało

Masz taki stary katalog Junghansa w PDF ?

Prawda - w oleju jest zdecydowanie lepiej !

Tak z godzinkę temu, kupiłem budzik Junghansa. Znany i powszechny, a że był pod ręką..... No, nie taki stary, bo i werk kropkowany W231 i z 1940 r. No i chodzi. Cyfry świecą, a wskazówki dużo słabiej.

Tak , Pan Marek tak pisze i wiem , że tak robiono . Nie wiem , czy to dobre , bo ja nie zegarmistrz . Ale wiem , że wówczas sprężyna wcale dobrze nie pracowała , a dodatkowo powodowała ucisk na sąsiednie zwoje , co czasem prowadziło do pęknięcia . np. jeśli tylko haczyk w bębnie jest za duży , to już widać ślad wgniatania w następny zwój sprężyny i często , tu właśnie , następowało pęknięcie. ...... Do Kinola ... o żadnym moczeniu nie piszę ! Kto tu mówi o o MOCZENIU ? Nie rób z igły , widły ? Robię na sucho . To w końcu przecież , nie ma żadnej mowy o hartowaniu. Nie wiem , jak Yodek mocno to rozgrzeje , ale kilka setek będzie i po co się poparzyć ? Więc jakby co , to może ....... a zahartować , to się nie zahartuje w takiej temperaturze . Za to, można zatrzymać dalsze odpuszczanie . Poczytaj sobie o odpuszczaniu i kolorach , które mówią nam jaką przedstawiają temperaturę . I ta chwila w wodzie , nie spowoduje rdzewienia . Można wytrzeć i natłuścić . Jak ludzie , całe bębny wrzucają do ultradźwiękówek - to dopiero jest moczenie !

Jak nad kuchenką gazową , .... to najpierw , lekko koniec oczyścić papierem ściernym , tak by móc obserwować ( po nagrzaniu ) barwy stygnięcia . One mówią nam , o temperaturze odpuszczenia . Najlepiej grzać tylko sam koniuszek sprężyny , tak przez jakąś chwilę , ale nie do czerwonego ...( w górnej części płomienia ). Po wysunięciu z płomienia , gdy zacznie stygnąć , to w kierunku tego końca będą się przesuwać kolory ( to podobnie jak ze wskazówkami ) . Jak będzie niebieski i tak zostanie , to OK . .... A jak dalej się zmienia , to w wodę . .... chodzi o to , by jakaś twardość została , a nie całkiem miękkie było. Ja obywam się bez wody. Po prostu staram się nagrzać koniec , ale nie przegrzać go. Ważne , by było odpuszczone tam gdzie wiercimy i piłujemy . .... jak za mało to powtórz.

Możesz. To, tak na oko, tylko jeden zwój, wiec będzie krócej chodzić. Trochę odpuść końcówkę - chyba wiesz jak ? .... by dało się wiercić i wypiłować. Później staraj się nie nakręcać do końca.

Ma napewno więcej niż 100 lat .... ale czy 120 czy 130, a może nawet 140.... tego narazie nie wiemy.

Tak trzeba. To jest to, co ,, tygryski " lubią najbardziej.

Taaak, trzeba się nieco na gimnastykować, by parę dobrych zdjęć zrobić.

No, niestety nie. Ale to będzie małe kółko, bo blisko wychwytu, no i długość ośki też mniejsza od innych małych roczniaków. Po pracy pomierzę. Brak także drugiej ośki, która z wychwytem współpracuje. Ale chciałbym poprosić Yodka, że jak już będzie swój rozkręcać, to czy mogłaby wówczas zrobić zdjęcia i zwymiarować ?

Taaak, też widzę podobieństwa i może coś na tych krawędziach będzie..... popatrz.

Super wyszło ! Nic chyba nie trzeba. Wygląda dostojnie i urzędowo, że Hei 😀

No, mam ten sam, ale brak koła wychwytowego..... i czeka i czeka, a nic na horyzoncie nie widać

Też prawda. Ale myślę, że Yodek pokaże, co w środku było i co się stało.

Nie z Al.... - ale z czegoś podobnego . Wspaniale brzmiący zegar wahadłowy - Rosja , koniec XIX w. 1000 € Melodyjny zegar ścienny. Carska Rosja Chodzi i gra melodię Stan dobry - zadowalający. Dobry jak na swój wiek.

Bo nie ma specjalnie co narzekać . Świetny zegar . W Lenzkirchach nie siedzę , więc się nie znam , ale nieco wcześniej , to mocniejsi koledzy , którzy dużo wiedzą , to główne zastrzeżenie mieli tylko do wahadła . Więc ogólnie , to chyba śmiało można mówić , że Lenzkirch , bo przecież liczy się mechanizm ..... a , parę drobnych rzeczy .... nie ma co szukać dziury

Skrzynia wcale nie jest taka nowa ,.... grube plecy , śruby głęboko osadzone . Becker takie zawieszenie skrzyni robił ! A wahadło też stare ..... trudno powiedzieć jakie miał przejścia - historię .

No, świetnie sobie Pani poradziła. Wkładając z powrotem, proszę zwrócić uwagę na to, by taki pręcik od mechanizmu, trafił odrazu przy wkładaniu, w szczelinę widoczną w górnej części kija wahadła.

Tak jak kolega pisze ! Najpierw wagi, potem unieś - przesunąć mechanizm w górę ( tak może z 1cm. Wyjąć mechanizm. A wahadło na koniec, lub wcale, nooo byle nie latało. Na tym zdjęciu widać jeden z kołków z których trzeba zdjąć mechanizm - schodzi jednocześnie ze wszystkich

Zobacz jeszcze plecy skrzyni, czy są jakieś ślady po innym mocowaniu sanek.

To jest dobry stan i nie ma problemu, ale trzeba fachowca. No, po tylu latach, to mechanizm pewnie suchy i konieczne choćby kapnięcie oleju tam gdzie trzeba. Ps....jak sprawdzić. Powiesić, ale bez wag i wahadła, no i na porządnym kółku i śrubie - zachowując pion i na boki i przy ścianie ( zwykle góra musi sporo odstawać od ściany). Wtedy zawiesić wahadło i wagi. A następnie bujnąć leciutko wahadłem. Naprawdę lekko, bo zbyt duży wychył może przestawić kotwicę ( taki ważny element ) Wtedy można się cieszyć, ale i tak szukać fachowca, co przeprowadzi konserwację mechanizmu i renowację skrzynki

Dyskusyjne jest jedynie wahadło, ale bym nie narzekał, bo za jakiś czas napewno się wyjaśni i może być, że całość to oryginał.

To już jest dorabianie i zmienianie starego zegara na uwspócześnionego. Taki ładny gadżet. Może się podobać, ale to już nie oryginał. Wiadomo, że czasem czegoś brakuje, bo zgubione, zniszczone, ale zawsze staramy się to odtworzyć zgodnie z oryginałem. PS. też widywałem takie bloczki i korbkę. Ładne, ale to już nie to.

Podobnie Thomas Haller , ale to też była prosta gwiazda bez poprzeczki , a nie taka jak tu , odlewana i z poprzeczką o wzorze takim samym jak niższa i wyższa . Więc , może to jest oryginał ? Ja nie mam Lenzkircha i nie znam się na nim , więc może któryś z kolegów , który w tym gustuje , wypowie się , lub natrafimy na jakieś zdjęcia innych zegarów , które mają takie samo wahadło.