Piotr Ratyński

Z tymi tekstami o tapatalakuku to jest podobnie jak w starym kawale: Kierowca pierwszy: Panie błotnik się panu telepie. Kierowca drugi: Panie nic nie słyszę bo błotnik mi się telepie.

Noo... faktycznie zegarek klubowy, trudno by było tego nie zauważyć. Ciekawy sposób realizacji takiego pomysłu.

No tak, te zdjęcia...

Obie wyglądają ciekawie. Ze względu na przeładowanie powierzchni liniami wzoru, dobrze jest indeksy robić w jakimś mocniej kontrastującym kolorze czy odcieniu.żeby w tym nie "zginęły".

Piękna i rzadka pozycja.

Wiadomo trudno zrobić zdjęcia, które nie przekłamują zupełnie. A sam projekt ciekawy, warto by tu moim zdaniem poeksperymentować z kształtem i kolorem indeksów.

Tak, wygląda ciekawie, ale faktycznie przydałoby się lepsze zdjęcia najlepiej na białym tle.

Tylko co to ma wspólnego z zegarkiem? Kształt?

Hmm... Tarcza zegarka, to nie nowoczesny obraz olejny, przede wszystkim ma być czytelna i dawać możliwość odczytania aktualnego czasu. Jak to wygląda w tym przypadku, można będzie ocenić dopiero po wykonaniu prototypu.

Jedynie mamy podział na kotwice boczne i czołowe, oraz równoramienne i nierównoramienne, ale to zależy od rodzaju wychwytu szwajcarskiego (czy innego). To, że kotwica jest bardziej czy mniej wygięta, czy to że ma polerowane krawędzie i tym podobne różnice w budowie należy tak bardziej do estetyki i zależy od fantazji firmy. Zegarki wyższej klasy maja przeważnie kotwice wykonane w wyższej klasie dokładności, co jest najważniejsze, a wygląd... no też jest ważny.

Rodzaje kotwic zależą od wychwytu, zależnie od wyglądu w zasadzie się ich nie dzieli, kotwice wychwytu szwajcarskiego, mogą wyglądać rożnie, ale to zawsze są kotwice wychwytu szwajcarskiego i ich działanie się nie zmienia czy maja przeciwwagi (wąsy), czy nie, czy maja schowane palety kamienne, czy nie itp. Różnice zasadnicze są dopiero pomiędzy kotwicą wychwytu angielskiego, a szwajcarskiego, natomiast kotwica wychwytu glashuckiego w zasadzie działa tak samo jak kotwica wychwytu szwajcarskiego, tak jak cały wychwyt glashucki zresztą, ale zwyczajowo się te dwa wychwyty (a wiec i kotwice) wyróżnia.

Szewc bez butów...

No bo u nas to były tylko szkiebry i kacapy ( to po pyrlandzku), alianty to tak raczej z importu. Zestaw wojaków fakt świetny.

Grawerowanie maszynowe po prostu trzeba umieć, ale do grawerowania ręcznego potrzeba też talentu.

Wygląda na zegarek jubileuszowy, albo za zasługi, pokaż cały.

Oczywiście że zbieranie jest OK, a dopiero fascynacja ideologią jest BE. Przecież to też jest kawał historii, obojętnie jak ocenianej, ale tak czy owak historii, która się wydarzyła i w związku z tym nie powinna być zapomniana, a zbieranie artefaktów temu tez służy.

Mam znajomego (handlarz i kolekcjoner), który jeździł po mieście niemieckim motocyklem z czasów wojny w kompletnym stroju SS-mana (mundur, peleryna, hełm), nie udało mi się wyciągnąć od niego zeznania po co to robił, pewnie to jakaś tajemnica...

Monard to dość często używana marka, czyja tym razem, nie wiem: http://www.mikrolisk.de/show.php?site=280&suchwort=Monard&searchMode=exact&searchWhere=trademark#sucheMarker Mechanizm to modyfikowany popularny surowy wek od Lepine kaliber V, jako kluczykowy produkowany między 1850-1870.

Koniecznie usuń ta kalkomanię, bo strasznie szpeci.

A to jest jeszcze inny rodzaj farby, podobne efekty otrzymywało się dawniej przy pomocy farby "młotkowej", teraz rodzajów farb jest zdecydowanie więcej.

Nikt nie dodaje brokatu do takiej farby, ona ma tak sama z siebie, szczególnie jak się nią pryśnie na piaskowaną powierzchnię, bo przygotowanie podłoża ma tu często kluczowe znaczenie, tak jak na przykład wałkowany na forum niedawno szlif promienisty. Różnych farb przydatnych do odnawiania tarcz jest zatrzęsienie, miedzy innymi i takie, dobrych farb jest zdecydowanie mniej.

Złe nie jest robienie błędów tylko dopiero ich powtarzanie...

Gdy ciepła woda z detergentem nie pomogła, to ja onegdaj robiłem co następuje (było to dawno, więc obecnie na pewno są dostępne lepsze płyny zestawiane z rożnych chemikaliów): Pozbywałem się całej starej powłoki ochronnej (rożnymi metodami chemicznymi lub mechanicznymi najlepszymi w danym wypadku)Jak występowała jeszcze taka potrzeba wybielałem drewno - w kolejności od mniej intensywnej metody do bardziej intensywnej- woda utleniona - perhydrol - ługiem - amoniak - kwas szczawiowy naprawiałem i wygładzałem powierzchnię - uzupełnienie ubytków, szpachlowanie, szlifowanienadawałem własciwy kolor - bejcowaniepokrywałem odpowiednia powłoka ochronna.PS Podobno są preparaty firmy Strawax, które wykonują perfekcyjnie ta cała poprawę wyglądu drewna.