Kilka moich ujęć Grande Lange 1.
Idealne proporcje tarczy Lange 1 zaprojektowano ponad 30 lat temu, do dziś jest to dla mnie jeden z najpiękniejszych zegarków na świecie.
Kiedy Günter Blümlein, Walter Lange i projektant Reinhard Meis tworzyli ten zegarek na premierę w 1994 roku, ich celem było zaprojektowanie asymetrycznej tarczy, która mimo braku centralnego układu nie wywoływałaby chaosu.
Relacja tarczy głównej do średnicy koperty: Stosunek średnicy całej tarczy do średnicy głównej subtarczy ze wskazaniem godzin i minut również odpowiada złotej proporcji.
Trójkąt równoramienny osi: Centra trzech kluczowych wskazań — osi wskazówek godzinowych (po lewej), środek datownika (góra prawo) oraz osi małej sekundy (na dole po prawej) — wyznaczają wierzchołki idealnego trójkąta równoramiennego.
Zasada nieprzenikania się: Żaden z elementów tarczy (subtarcza godzinowa, mała sekunda, rezerwa chodu, podwójny datownik) nie zachodzi na drugi. Wszystkie leżą na precyzyjnej geometrycznej siatce, a pionowa oś okna daty wyrównana jest dokładnie z osią małej sekundy.
Co ciekawe w widocznym na zdjęciu Grande Lange 1 pierwszej generacji z 2003, kiedy klienci zaczeli domagać się większych zegarków, firma Lange powiększyła koperte do prawie 42mm, ale mechanizm pozostał niezmienny, zatem powiększono subtarcze, godzin i minut oraz sekundnika, efektem czego zlamano zasadę nieprzenikania - wielu kolekcjonerom nie spodobało się złamanie pierwotnych reguł, które ustanowily stylistykę i drogę Lange. W 2 generacji od 2012 roku zastosowano już nowy mechanizm, o innych rozmieszczeniach osi, efektem czego powrócono do niezakłóconego designu i zasada nieprzenikania powróciła.
Pasek na zegarku - turkusowy JFS Aligator z mojej pracowni, zdjęcia zrobiłem przy okazji montażu paska dla klienta.