Typowo poznańskie regionalne nazwy dań to parzybroda, ślepe ryby, gzik i plyndze. Tej a tu gwara na wesoło: O jednym co pyńdziuł jak dziko świnia Tej, a jedyn lecioł na bane do Mosiny, bo jachoł na funkte do Ceglorza, nie. Tej, pyńdzi jak dziko świnia – rukzak go klepie wew krybunki lepi czym dziod babe po ślubie wew purzytki. Leci naobkoło jakigoś pola, o łogigloki i jakiejsiś charunzki na dródze ponaćpowane sie potyko – o małe co by sie buł obaluł. A tej, na tym polu ci stoi bamber. I sie tyn co lecioł, go pyto: – Tej, co byś powiedzioł, jak jo bym nie lecioł naoobkoło tego twojygo pola ino bez pole szage – bo sie śpiesze na bane na czwortum trzydzieści i moge nie zdunżyć? A tyn bamber dó niegó tak godo: – Tej, możesz so lecieć na szage, jak chcesz. Jo tam ani nie byde na cie szpycowoł, ani nie nic. Ale tej, jak cie zoboczy tyn czorny byk, co sie tam szudro wew kierzkach, to ty zdunżysz nie na tum bane o czworty trzydzieści, ale na tum o czworty pietnaście i jeszczy bydziesz mioł czas so zapolić ćmika!