Też bardzo lubię, to co Taylor Sheridan wypuszcza. Mayor of Kingston - trzecia seria jakoś mnie na razie nie wciągnęła. Chyba pozapominałem wątki z pierwszej i drugiej. Pierwsze dwie oglądałem z dużym zainteresowaniem. Natomiast Yellowstone to chyba sztandarowy, najlepszy (najbardziej "oglądalny") z jego produktów. Podobał mi się też 1883, czyli prequel Yellowstone i 1923. Klasyczny western w stylu "jak zdobywano Dziki Zachód" ale pokazany z ciekawej perspektywy młodej dziewczyny. To świetny przykład dla wszystkich twórców "woke" jak się powinno robić porządną i interesującą "silną postać kobiecą", która nie wygląda jak zdjęta ze sztandaru propagandy światopoglądowej i która potrafi przyciągnąć zainteresowanie przeciętnego widza, który od serialu/filmu oczekuje po prostu dobrej rozrywki.
I tak jeszcze będąc w okolicach "Yellowstone". Na Netflixie pojawił się ostatnio bardzo podobny serial, ale wyprodukowany w Australii i osadzony w australijskich realiach (Terytorium). Na pewno nie jest tak dobry jak Yellowstone, ale nie jest też zły. W efekcie można się wciągnąć w fabułę i wciąż daje się obejrzeć z zainteresowaniem.
Z innej beczki. W weekend obejrzałem dwa interesujące filmy:
Babilon z (między innymi) Bradem Pittem i Margot Robbie. Film w zamiarze reżysera miał chyba zostać "epickim arcydziełem" i "hołdem dla Hollywood z czasów kina niemego". W mojej opinii chyba nie do końca się udało. Epicko rzeczywiście jest, ale miałem wrażenie, że wszystkiego jest tam za dużo i za mocno. Wszystko przesadzone i przerysowane. Chyba styl Quentina Tarantino był inspiracją (Kill Bill mi się od razu kojarzył oraz Pewnego razu w Hollywood) z tym, że Quentin w takie klimaty potrafi, a Damien Chazelle chyba nie do końca. Jest trochę fajnych scen i fajnych pomysłów, ale wszystko to idzie w zapomnienie przy kilku przesadzonych i przerysowanych scenach, które zapewne miały wzmacniać przekaz filmu a w rzeczywistości go infantylizują. Długa, otwierająca scena imprezy kompletnie przerysowana, Podobnie końcowa scena, która pewnie miała być sentymentalna i poruszająca a dla mnie okazałą się trochę sztampowa i przesłodzona. W konsekwencji najbardziej zapadł mi w pamięci poboczny w sumie wątek czarnoskórego bohatera granego przez Jovana Adepo. Film warto obejrzeć, bo to w sumie niezłe kino. Widać wysoki budżet i staranne odtworzenie realiów początku XX wieku. Jest jakaś ciekawa opowieść, jest trochę dramatyzmu i zwrotów akcji, ale coś mu brakuje, żeby uznać go za wybitny, czy choćby nawet za bardzo dobry.
Prawdziwy ból (Real Pain). Jest o tym filmie w tej chwili u nas w kraju dość głośno, więc nie będę się rozwodził nad fabułą. Niskobudżetowa, fantastycznie zagrana opowieść o wycieczce dwóch Amerykanów żydowskiego pochodzenia do Polski, śladami swoich przodków. Prawdziwy balsam na naszą polską duszę. Nie dość, że znany amerykański gwiazdor (Jesse Eisenberg) postanawia przyjechać i nakręcić u nas film, to jeszcze pokazuje w nim nasz kraj niemal jak pocztówkę i turystyczną reklamę. Do tego nienachalnie, ale jednak z wyraźną sympatią do Polski. Film jest mądry, wyważony i pełen ciepłego humoru. Jesse jako reżyser coraz bardziej przypomina mi Woody Allena (też reżyseruje i gra we własnych filmach) i pewnie za niedługo zajmie jego miejsce (niszę) w kinie. Jesse razem z Kieranem Culkinem tworzą świetny duet i są bardzo prawdziwi i przekonujący. Jeżeli ktoś lubi kino kameralne, grające na uczuciach i emocjach a nie na efektach specjalnych, to ten film powinien mu się spodobać. Ja zdecydowanie polecam.