Homer, opisując Helenę, używa określenia „białoramienna”. Epitet ten (po grecku: λευκώλενος, leukōlenos) składa się z dwóch części: Leukos (λευκός) - "biały", "jasny" lub "świetlisty" (w starożytnej grece odnosiło się to do jasności, blasku lub bladej tonacji skóry) i Ōlenē (ὠλένη) - "ramię" lub "przedramię" (od łokcia do dłoni). W kontekście eposu homeryckiego odnosi się do widocznych części ciała, które były eksponowane w starożytnych szatach kobiecych.
Całość tłumaczy się więc jako "o białych ramionach" lub "jasnoramienna". W polskim przekładzie często spotykamy "białoramienna", co oddaje ten poetycki obraz. Homer używa tego epitetu wielokrotnie.
W starożytnej Grecji jasna, blada skóra była symbolem kobiecego piękna i wysokiego statusu społecznego. Kobiety z elit (jak Helena, księżniczka i królowa) nie pracowały na słońcu, w przeciwieństwie do chłopek czy niewolnic, które miały opaloną skórę. Jasne ramiona sugerują więc delikatność, czystość i arystokratyczne pochodzenie - coś, co czyni Helenę "bosko piękną".
Jasna skóra kontrastowała z opaloną, brązową skórą wojowników (mężczyzn), co podkreślało podział płciowy: kobiety jako delikatne, mężczyźni jako twardzi i wystawieni na żywioły. W sztuce greckiej (np. wazowej) kobiety często malowano na biało, a mężczyzn na czerwono-czarno, co wizualnie oddaje ten kontrast.