Lincoln Six Echo

„Moim zdaniem to jest, nie wiem, przykład zjawiska pokazującego, że, nie wiem, ludzie się trochę pogubili…” „On był taki, nie wiem, dziwny…” „To ma, nie wiem, klimat lat 80…” "Wiem, to może brzmieć, nie wiem, jakoś dziwnie może, nie wiem, ale to jest, nie wiem, chyba jasne i, nie wiem, klarowne, do cholery!" I jeszcze wszechobecny "specyficzny" jako ekwiwalent "dla mnie niezrozumiały". „To bardzo specyficzny człowiek.” „Ma specyficzne poczucie humoru.” „To specyficzny film.” „Panuje tam specyficzna atmosfera.” Tylko że „specyficzny” coraz częściej niczego realnie nie opisuje. Jest bezpiecznym słowem-wytrychem używanym wtedy, gdy ktoś nie bardzo wie, co właściwie chce powiedzieć albo po prostu nie rozumie osoby, zjawiska czy estetyki, o której mówi. Bo przecież można powiedzieć: chłodny, pretensjonalny, neurotyczny, absurdalny, manieryczny, melancholijny, egzaltowany, szorstki, duszny, chaotyczny, itd. Ale po co, skoro wystarczy: "To jest taki, nie wiem, specyficzny, jakby, nie wiem, człowiek".

Jakoś tak wyszło, że dopiero teraz "odkryłem" ten temat. Pozwolę sobie na "dwa zdania". Nie maluję i nie jestem znawcą malarstwa, więc odbieram je raczej intuicyjnie niż „akademicko”. Ale od czasu do czasu, od wielu lat, kupuję albumy malarskie, a będąc gdzieś mniej lub bardziej przypadkiem, zaglądam do muzeów albo na wystawy. Najbardziej lubię obrazy, które nie próbują wszystkiego tłumaczyć wprost. Wrzucam parę randomowo wybranych dzieł, które podobają mi się BARDZO. Lubię też okładki płyt inspirowane malarstwem lub bezpośrednio wykorzystujące znane prace.

Nick Beggs - facet, który nigdy nie był tylko „basistą od tła”. Bardzo charakterystyczny, z własnym stylem grania i sceniczną charyzmą. Później robił też masę ciekawych rzeczy z artystami progowymi i bardziej ambitną muzyką, ale ja mam ogromny sentyment właśnie do tego okresu Kaja/Kajagoogoo. Mam wrażenie, że dziś trochę za rzadko się o nim wspomina, a przecież to był naprawdę ważny element brzmienia tamtej epoki.

ssstwitter.com_1778790222844.mp4

Gdyby o wszystkim decydowało wyłącznie „co z tego?” i „przecież wolno”, to pojęcia takie jak norma, standard, styl, maniery, czy klasa dawno przestałyby istnieć. A nadal, mimo wszystko, jakoś funkcjonują.

„Musimy podjąć konkretne działania. W związku z powyższym powołamy zespół do spraw analizy możliwości podjęcia działań.” „Polacy oczekują dialogu. W związku z powyższym nie wykluczamy rozmów o możliwości rozpoczęcia konsultacji.” „Sytuacja jest dynamiczna. W związku z powyższym na ten moment jest za wcześnie, by mówić o konkretach.” „Nigdy nie powiedziałem tego, co powiedziałem. W związku z powyższym moje słowa zostały wyrwane z kontekstu.” „Obywatele mają prawo oczekiwać transparentności. W związku z powyższym dokumenty pozostaną niejawne.” „Inflacja spada wolniej, niż zakładaliśmy. W związku z powyższym możemy mówić o sukcesie naszej polityki gospodarczej.” Jeżeli ktoś nie zauważył, W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM proszę natychmiast zauważyć!

Nie mów, że nigdy nikogo nie usiłowałeś! Z jednej, dwóch albo chociaż trzeciego!

To twardy orzech do zgryzienia. Dla rozluźnienia, posłuchajmy Kinga Ozzy Diamondo-Osbourne'a.

Brzmi trochę "zbyt młodo", zgadza się.