ireo

Zdecydowanie "coś lepszy mechanizm". To jest ETA24xx, pewnie 2471 z lat '60, stosowany m.in. w zegarkach Dugena, Bucherer, Kelek, Yema, ta liga.

Bardzo mi się podoba ten model, nieprzekombinowany. Jaka to referencja?

No nieee, niewiele tu wspólnego z "Baby Ploprofem", chociaż to fajny zegarek był. Może też zostanie reanimowany, bo wydaje mi się że nie miał bezpośredniego następcy. Duży Ploprof czyli "kowadło" to już zupełnie inna "kategoria wagowa". O, IDGuy! Ten chłopak zazwyczaj ma coś ciekawego do powiedzenia, lubię go posłuchać. Ten filmik potwierdza moje pierwsze wrażenie, że nowa PO w założeniu miała być raczej "normalniejszą" wersją Ultra Deep, taką do codziennego noszenia, a nie bezpośrednim rozwinięciem dotychczasowych edycji PO. Zdaje się, że projektanci Omegi uznali klasyczną PO za wyczerpany kierunek i postanowili ją odświeżyć sięgając do rozwiązań wypróbowanych w Ultra Deep. Nawet ma to sens, tylko ten nieszczęsny Hippocampus bardzo od tego zmizerniał. Może na większych głębokościach zabrakło mu trawy morskiej, czy co tam Hippocampy jedzą.

A tak, nawet niedawno zerknąłem na tamten Filipowy wątek, jeden z fajniejszych na forum. Rzadko tam bywam, bo zagadki wywołują we mnie przymus ich rozwiązywania a nie za bardzo mam na to czas. Poza tym przestraszyłem się Twojego Tullocha, wpatrywał się we mnie dwoma bębnami sprężyn.

To chyba miała być zagadka. Udała się, bo niezłą miałem zagwozdkę. Wzór tarczy przypomina Grand Seiko ale nie z takim wzorkiem. Indeksy i wskazówki z jakiejś innej bajki, jakby Ch.Ward albo inny, mało znany microbrand. Bardzo dobre wrażenie robi ta tarcza. Erebus?

Najpierw zobaczyłem górne zdjęcie i już miałem chwalić, że zaszumienie ostatnio znacznie mniejsze. A potem spojrzałem na dolne Pewnie to kwestia ustawień ajfona.

I pasek do sweterka. Sector Dial najlepiej wygląda na pasku; bransoleta powoduje efekt nadmiaru żelastwa.

A ja ponownie wybrałbym wersję białą, którą mam od pół roku i nadal bardzo mi się podoba. Gdzieś już o tym pisałem, że przez tyle lat „zegarkozy” udawało mi się opierać urokowi Moonwatcha ale po premierze białego nie wytrzymałem i pękłem. Zdałem sobie sprawę, że cały czas czekałem na tę wersję. To niby tylko biała tarcza i trochę inne, trójwymiarowe indeksy, a wrażenie jest powalające. Na pewno nie dla każdego, być może większość nadal woli czarną klasykę, ale dla mnie biały to hit. Pozostały upgrade, wspólny dla wersji czarnej i białej, to podrasowany werk z certyfikatem METAS oraz lepiej układającą się bransoleta ż mikroregulacją (niewielką ale zawsze) i zmienionym połączeniem z kopertą, bardziej dostosowanym do wąskiej ręki.

Nierealne. Obecnie PO ma grubość ok. 13,8 a Moonwatch - z ręcznym naciągiem - ok. 13,2.

Może w Omedze chcieli koniecznie udowodnić, że ich dekle nie są robione w Chinach. W efekcie zaczynamy wierzyć że dekle może faktycznie nie, ale tarcze...

Ależ skąd

żeby nie było wątpliwości, "A." przed nazwiskiem założyciela Johanna A. Hanharta to oczywiście od "Adolf".

Ho ho, "Rio", "Spectre", "Trilogy"... Niezły zestaw!

Mocna rzecz. Takich zegarków już nie ma.

Ja też się śmieję a potem wyciągam podświetlaną lupę i oglądam. W międzyczasie uprzedzam że jestem czepialski, na wypadek gdyby ktoś jeszcze o tym nie wiedział.

A kto „normalny” ma kilka zegarków?

Dziwna sprawa, wygląda to jak zarysowanie lakieru przy krawędzi logo. Prawdopodobieństwo odebrania z salonu nowej Omegi z wadą w tym samym miejscu PO RAZ DRUGI wydaje się tak małe, że trudno w to uwierzyć. Na miejscu klienta, za drugim podejściem obejrzałbym zegarek pod szkłem powiększającym od razu w sklepie. Na miejscu sprzedawcy również. Wygląda na to, że zarówno salon jak nabywca przeoczyli podobną wadę po raz drugi. No cóż, klient nie bardzo ma inne wyjście niż wrócić do salonu jeszcze raz, licząc że na jego widok sprzedawcy nie pouciekają z krzykiem i nie zabarykadują się na zapleczu.

To co innego. Grube nie zawsze znaczy brzydkie.

Zbiór brukselki?

Zanim schowam do pudełka, zrobię zdjęcie, bo niedługo zacznie się robić szaro.

To ja może pokażę Tissoty, póki jest jeszcze trochę światła, bo się akurat trzy uzbierały.

Na tarczę też trzeba się gapić godzinami, żeby zauważyć ruch wskazówki. To w ogóle jest zegarek dla kogoś kto ma mnóstwo czasu, że o pieniądzach nie wspomnę, Wszystko przede mną.

Też tak kiedyś myślałem. Akurat Santosa ani najbardziej klasycznych wersji modelu Tank (Louis Cartier, Solo, Must, itp.) nie poszukiwałem, ale Tank Américaine bardzo do mnie przemawia i z przyjemnością go noszę. Cartier to osobna planeta w zegarkowym wszechświecie. Nie są to zegaki dla każdego, ale może to być również kwestia etapu, do którego się dochodzi. Szkoda że oryginalna koronka nie przetrwała. Jaki to mechanizm, z fabryki Masliennikowa?

Hahnhart wygląda świetnie. Zestaw wskazówek bardzo mi się podoba, zwłaszcza ten oryginalny sekundnik. Dobór wskazówek to mój częsty zarzut pod adresem współczesnych Longinesów, których wskazówki nie są już tak dopracowane jak w zegarkach historycznych i ograniczają się do zaledwie kilku standardowych wzorów. Niestety, pod tym względem Hahnhart wciąga Longinesa nosem. Bransoleta też robi bardzo dobre wrażenie, przynajmniej na Twoim zdjęciu. P.S. Początkowo moją uwagę zwróciło zdanie „Nie oceniam tego ani dobrze, ani źle”, jak w piosence Maanamu pt. „Po prostu bądź”. Ten kawałek z lat ’90, śpiewany przez Korę, mógłby być podstawą rozpaczliwego songu o Spiricie zepsutym przez brak gwiazdek, ale mój proces twórczy tego nie przełknął. Byłoby to jednak zbyt rozdzierające.