ireo

Ale jeśli ktoś lubi Rolexy GMT, to niech sobie kupi (znaczy, niech próbuje). Ten GS ma estetykę typową dla zegarków japońskich, można to lubić albo nie. Ciekaw jestem jak to wygląda na żywo. Przy okazji, rezerwa chodu na tarczy to nie jest taki zły pomysł, bo wizualnie równoważy okienko daty. Data po prawej stronie to najbardziej typowa konfiguracja i wszyscy się do tego przyzwyczaili, ale taki projekt ciąży optycznie w prawo i to nie zawsze jest fajne. Nie narzekałbym również na to, że skala rezerwy jest „namalowana” zamiast jakichś nakładanych mini-indeksów, bo to by „zapchało” tarczę już nie do wytrzymania.

Świetne zdjęcie. „Wichrowe wzgórza”, mimo że wzgórz nie widać. Kuzyn. Szmok Wawelszki 👍 Nie żałapałem szę, niesztety.

Pierwszą definicję spełnia Poljot odziedziczony po wujku. Drugą - Casio F-91W. Można zaproponować jeszcze niejedną definicję, np. "jeden z pięciu zegarków przewijających się w wątku Heritage".

To pierwsze zdjęcie, na którym ten zegarek mi się podoba. Wszystko byłoby dobrze gdyby nie ta mikroskopijna data, przyklejona do trójki. Najczęściej spotykane rozwiązanie, które akurat mnie nie za bardzo pociąga. Koronkę też dałbym inną ale to szczegół, ogólnie cool.

Cudowny sposób na życie: nie mieć wędek. Problem solved

Shenzhen w ataku. Te zegarki muszą być głośne, żeby wszyscy wiedzieli że nadchodzą. Oryginałem (albo, jak piszą sprzedawcy, "inspiracją") jest zapewne Arnold & Son Instrument UTTE, z tourbillonem w kopercie o grubości 8.3 mm (zdjęcie z monochrome-watches.com). Możliwe, że w Chinach wykonanie tarczy z naturalnego minerału jest tańsze niż z syntetyków. Nie wiem co to za materiał, pewnie jakaś odmiana kwarcytu. Wygląda bardzo efektownie. Tradycyjnie proponuję odpowiednie wdzianko do kompletu.

Bransoleta zdecydowanie nadaje się do noszenia, jest wygodna i dobrze się układa. To sprawa bardzo indywidualna, ale w moim odczuciu tej bransolecie nic nie brakuje. Wygląda dość delikatnie, bo ogniwa są wykrojone z dość cienkiej stalowej płyty, ale dobrze spełnia swoją rolę i nie przytłacza zegarka. Cechą bransolety PRX-a są sztywne pierwsze ogniwa, w praktyce mają zerowy zakres ruchu na połączeniu z kopertą, czyli "nie pracują" tylko zachowują się jak przedłużenie koperty. Z tego względu "normalny" PRX 40 mm nie nadaje się na szczupły nadgarstek (powiedzmy 16 cm), ale na większym powinien wyglądać OK. Gumowy pasek na pewno będzie wygodny, ale moim zdaniem PRX w takiej konfiguracji traci styl i po prostu nie wygląda. Zintegrowana bransoleta jest istotą tego projektu, bez niej to już nie to, ale co kto lubi. Z tym AR to tajemnicza sprawa. NIektórzy podają, że wersje z automatem mają podwójny AR. Spotkałem się też z informacją, że niektóre wczesne PRX-y w ogóle nie miały autorefleksu. Mało prawdopodobne, żeby obie te informacje były prawdziwe. Mogę tylko poiwiedzieć, że mój PRX z brązową tarczą (T931.407.41.291.00) zdecydowanie ma AR, które raczej wygląda mi na jednostronne (wewnętrzne).

Oczywiście, że bez odkęcania. Zwłaszcza z cartierowskim zapięciem z białego złota bym uważał. To na zdjęciu wygląda na stalowe, więc można kręcić, ale mimo wszystko wskazane jest wyczucie. p.s. Zakup pojedynczego wkrętaka zegarmistrzowskiego słabo się opłaca.

To zależy. Jako "zwykły człowiek" zapewne "przepłaciłeś", jako zegarkowy freak raczej nie. Mnie by kusiło, żeby w tym zegarku reanimować wszystko poza tarczą. Wtedy to dopiero byś "przepłacił".

Piękna ta tarcza.

Jak mówił Kwinto, "trzeba było uważać".

„Vanishing Point” a.k.a. „Capless”. Atrament też fajny.

Mam wrażenie jakby krzywa była w rzeczywistości pętlą, którą pokonuję w kolejce elektrycznej. Niby już zaliczyłem stację nr 8 ale wciąż lubię Seiko.

Tej grupy nie ma na forum (chyba że w dziale "Sprzedam"). Ześlizgują się po opadającej części "krzywej kolekcjonera" i dopiero teraz dowiadują się jak trudno sprzedać coś, co się kiedyś kupiło.

Ostatnia grupa wciąż jest zajęta zarabianiem na zegarki. Dwie pierwsze grupy już trochę zarobiły i łapią oddech wisząc na forum.

Nie znałem tego modelu, bardzo ciekawy. Projektant nieźle pojechał z eklektycznym podejściem; sześć różnych krojów czcionki na jednej tarczy to swoisty rekord.

Dzięki, znaczy przegapiłem "małego czarnego". Zdziwiłem się nawet, że tak ładnie leży na tym zdjęciu. Teraz wszystko jasne, muszę się dokładniej przyjrzeć tej wersji.

Cool. Właściwie to zupełnie nie wyklucza mojej wersji, że zegarek został zdjęty z ręki kogoś nieżywego.

Ach, no tak, czyli zapewne wczesne lata '50. Do Saudów miałem stosunek dosyć neutralny bo mało o nich wiedziałem, dopiero sprawa Jamala Khashoggiego otworzyła mi oczy, ale to już niedawna historia z 2018 r. Myślałem, że Cię wyciągnę na jakąś anegdotę o tym zegarku, np. że został zdjęty przez amerykańskiego marine z ręki niezidentyfikowanego oficera, oderwanej przez minę na polu naftowym w Kuwejcie, itd.

Saddam? Ciekawe gdzie robili te tarcze. Zazwyczaj takie modyfikacje są dziełem lokalnych dystrybutorów, ale logo przeniesione poniżej osi wskazówek i dostosowane do tego liternictwo pozwalają się domyślać, że być może taki wariant tarczy powstawał jeszcze w Szwajcarii.

Industrial 👍🏻

Oj tam, to szczegół, Najważniejsze, że rozmiar dobrze dobrany. Cartier robi tak wspaniałe zegarki, że nawet nie muszą działać żeby dobrze wyglądać.

Można też powiedzieć, że udaje kilka zegarków na raz 😀 Hand set Omegi, tarcza Choparda, indeksy Rolexa… dla każdego coś miłego.