Edmund Exley

Świat żegna "Toto"... Salvatore Schillaci był gwiazdą jednej imprezy, ale za to jaką gwiazdą! Tu z Reverso?

Wygląda spektakularnie...

Po ponad 40 latach Aston Villa wróciła do gry o najwyższe europejskie trofeum (abstrahując od tego, jak ono teraz wygląda). Young Boys z klasą upamiętnili pamięć Gary'ego Shaw, triumfatora Pucharu z 1982 roku, który zmarł wczoraj po kilkudniowej walce o życie w szpitalu: W weekend dwa angielskie kluby, które lubię najbardziej, grały przeciwko sobie. I znalazłem taki żarcik, pasujący do sytuacji...

Tak grają

Muzyka filmowa umila monotonną (czasem) pracę przy komputerze. Oto drugi zestaw lubianych przeze mnie filmowych motywów. Najpierw jeden z absolutnych faworytów, aczkolwiek z nieobejrzanego (jeszcze) filmu: Teraz zaś jeden z hitów wszech czasów, w dodatku z filmu, który kocham. I właśnie w tym kontekście chcę dodać: pierwszy raz oglądałem "Pata Garretta..." gdy miałem 10 lat. I w scenie, w której rozbrzmiewa "Knockin'" miałem niemal łzy w oczach. Coburn-Garrett "na zimno" likwiduje oprycha, a bohater Slima Pickensa idzie umrzeć nad rzekę. Przygląda się temu kochająca go Katy Jurado, filmowana w poetyce klasycznych westernów z lat 50. - z niskiego kąta, na tle monumentalnych, barwnych chmur. I na to Dylan. Epicki moment: Z kinem Greenawaya niewiele mnie łączy, ale ten motyw jest świetny: I teraz niespodzianki - lubiana muzyka z filmów, których raczej nie lubię Takie włoskie paradoksy:

Ja polecam poruszającą historię człowieka i jego zegarka - pewnie wielu ją zna, ale ja akurat poznałem ją dopiero przy okazji tegorocznej rocznicy: https://www.watchesofespionage.com/blogs/woe-dispatch/lets-roll-a-heros-rolex-frozen-in-time-september-11?srsltid=AfmBOoqRPU0BJu10edgA3hRfXGVfI-tCTXWPBncFjHyKT8Q3Ppp1r7Pc

Nie było niestety 38mm, który wydaje się niezwykle kuszący, ale przymierzyłem większą wersję. Pomijając rozmiar, całość zrobiła na mnie naprawdę świetne wrażenie...

@AK&AK, dzięki za bardzo interesujący wpis! Trzeba sobie wszystko na spokojnie obejrzeć, bo jest tu mnóstwo rarytasów

O rany... Dokładnie, Glenn i Chris nabrali nawet jakiejś leciutko uszlachetnionej patyny lat 80., ale o hicie Gascoigne'a to już naprawdę nie można powiedzieć niczego dobrego. No może poza tym, że dobrze oddaje osobowość wokalisty... A wracając do spraw piłkarskich: Hoddle'a z boiska pamiętam tylko z prasowych relacji jako grającego menedżera w Swindon i Chelsea. Nagrania archiwalne z Tottenhamu i Monaco pokazują jednak, że to był naprawdę świetny gracz, z techniką mocno wyłamującą się ponad ligowy standard w Anglii lat 80. Dlatego właśnie tak dobrze poradził sobie w Monaco. Waddle'a natomiast pamiętam jako aktywnego gracza, na Mondiale, a później w Sheffield Wednesday (ale tu też relacje prasowe). Z OM najbardziej pamiętam bramkę z Milanem, którą zachwycał się zawsze mój kumpel. Sukcesy OM (w tym rewanż z Lechem) okryte są jednak dość gęstą mgłą podejrzeń, jak wiadomo.

Nie pamiętam, czy ktoś już to tutaj wrzucał, ale jeśli jakiś miłośnik Grand Seiko jeszcze nie widział, to warto:

@Lincoln Six Echo, słyszałeś to? Czytałem o tej piosence kiedyś w "Przeglądzie Sportowym", ale dopiero teraz wysłuchałem.

Świetny temat. Kocham kino, zwracam dużą uwagę na muzykę w filmach. Oczywiście, lubię inteligentne wykorzystanie znanej muzyki rock i pop (najbardziej u Martina Scorsese), ale mam też swoje ulubione oryginalne soundtracki. Numer jeden to chyba: Koherencja brzmienia muzyki z klimatem i kolorystyką filmu jest tu totalna. "Ryzykowny interes" to też piorunujący soundtrack TD. Uwielbiam także: I cóż - koherencja brzmienia muzyki z klimatem i kolorystyką filmu jest tu totalna, a jakże Przy takiej muzyce aż chce się podrukować trochę własnych pieniędzy, a później wsiąść do 308 GTS. Z Morricone najbardziej lubię "Le Marginal": Wielokrotnie wracam też do mniej znanej muzyki z kanadyjskiego filmu "Jezus z Montrealu", która fantastycznie komponuje się w tym filmie z wieczornymi panoramami miasta: A z bardziej klasycznych motywów - wielkie wrażenie zrobił na mnie główny motyw z "Pogardy": I ulubiony polski motyw - eksperymentalne disco okazuje się być perfekcyjnie dopasowane do rasowego thrillera politycznego: Będę jeszcze tu pewnie pisał

Wynik 0:0 jest rozczarowaniem, niestety. Ale za to jakie koszulki!

Kończy się epoka - to nadużywane w świecie futbolu zdanie tym razem jest jak najbardziej zasadne. Ostatni mecz w kadrze zagra Luis Suarez. Wiem, że wielu go nie lubi, ale dla mnie to wielki symbol urugwajskiej piłki, może nawet największy. Ktoś, kto może godnie stanąć obok Andrade, Nasazziego, Schiaffino i Obdulio Vareli, kto przegonił Mazurkiewicza, Francescolego i Forlana. Ileż wspaniałych chwil dał kibicom Urugwaju, ale też Barcelony, Ajaxu, Atletico i Liverpoolu i wszystkim, którzy cenią techniczną wirtuozerię, waleczność i oddanie drużynie.

Większość filmów Polańskiego widziałem, wiele lubię. Najwięcej razy oglądałem "Nóż w wodzie" i "Chinatown", to wielkie kino, a szczególnie lubię "Gorzkie gody". Najpiękniejszym obiektem w jego filmach jest Nastassja w "Tess". Trzy razy zaczynałem "Nieustraszonych pogromców wampirów" i ani razu nie dotrwałem do końca Nie widziałem też "Matni", "Co?", "Piratów", "Prawdziwej historii" i tego najnowszego "The Palace". Ostatnio mało oglądam: - "Henio" - 10-minutowy dokument o Henryku Błaszczyku. Ciężkie, ponure czasy. - "Kler" - po raz pierwszy od lat obejrzałem coś na TVN. Bloki reklamowe jeszcze gorsze niż dawniej. Sam film ogląda się niby nieźle pod kątem zagęszczenia wątków, tempa, intryg, tym niemniej na koniec całość jawi się jednak jako efekciarska i dość toporna. Zakończenie odebrałem jako mętny pastisz "Usłyszcie mój krzyk", który uważam za najlepszy polski film dokumentalny w historii. A pamiętacie niezrealizowany jak dotąd internetowy synopsis filmu Smarzowskiego o szkole? - "Jedno życie" - prosty, ale solidny film o sile dobra wobec wielkiego zła. Hopkins niezawodny w swoim stylu, są wzruszenia i przede wszystkim podtrzymanie pamięci o kimś, kto na to bardzo zasługuje.

Bernard Genghini - mistrz Europy 1984, dwa lata wcześniej na Mundialu zasłynął świetnymi, precyzyjnymi rzutami wolnymi w samo okienko (gole z Kuwejtem i Austrią). Współcześnie nosi na nadgarstku Cartier Tank Obus.

Liczyłem, że Sampdoria będzie dla niego przełomem. Fajnie byłoby wrócić do Serie A z takim nazwiskiem na ławce trenerskiej. Niestety, choć zdarzyło się kilka dobrych okresów, to jednak nie było stabilizacji, właściwie z każdym ta drużyna mogła tracić punkty, często w samych końcówkach. Teraz przyszedł Andrea Sottil, którego kojarzę głównie z Udinese. Na razie 0:0 z Bari, co przyjęto za niezły start.

Warto przypomnieć dziś prawdziwego poetę defensywy, jakim był bez wątpienia Gaetano Scirea. Poniżej link do fajnej kompilacji (oczywiście, jakość nagrań jest różna), w której znajdziemy nie tylko jego popisowe interwencje, ale też większość zdobytych goli, kontrataki, "wszystkie" czerwone kartki oraz wzruszające pożegnanie:

@Dnlaie - pasek w przypadku tego modelu na pewno wygląda bardziej harmonijnie. Tym niemniej komfort noszenia niemal zawsze przemawia za bransoletą (np. w taki dzień jak dziś nawet najfajniejszy Panerai na grubym skórzanym pasku wydaje się torturą), a poza tym - zestawienie to ma dużo "vintage'owego" uroku w stylu lat 40. czy 50., gdy popularne było noszenie zegarków na bransoletach bez maskownic.

Wygląda znakomicie, rozmiar moim zdaniem też w sam raz: https://monochrome-watches.com/review-grand-seiko-heritage-hi-beat-icefall-37mm-sbgh347-reedition-9s-1998-specs-price/

Ale rarytasy! O paru z nich marzyłem w dzieciństwie - najbardziej o takim Blacktronie z tą niezależną kabiną-kopułą, która ogromnie mi się podobała.

Bardzo fajne usystematyzowanie tematu. Moje ulubione to Dauphine, ale koniecznie z cienkim paskiem lumy.

Świetna wiadomość. Bardzo miło wspominam dyskusje o nowościach publikowanych na naszych najpopularniejszych zegarkowych portalach. Na pewno potrzeba będzie trochę czasu, by nabrały rozmachu, ale liczę, że się uda.

No i Pirlo zwolniony. Kurczę, niby człowiek się spodziewał, ale jednak się łudził...

Fajna koncertowa wersja: Z ekscytacją myślę o tym projekcie - nie dlatego, by miał odkryć coś nowego, ale po prostu moich dwóch ulubionych muzyków zagra znów razem, w dodatku w takim repertuarze i z takim wsparciem!