Edmund Exley

Większość filmów Polańskiego widziałem, wiele lubię. Najwięcej razy oglądałem "Nóż w wodzie" i "Chinatown", to wielkie kino, a szczególnie lubię "Gorzkie gody". Najpiękniejszym obiektem w jego filmach jest Nastassja w "Tess". Trzy razy zaczynałem "Nieustraszonych pogromców wampirów" i ani razu nie dotrwałem do końca Nie widziałem też "Matni", "Co?", "Piratów", "Prawdziwej historii" i tego najnowszego "The Palace". Ostatnio mało oglądam: - "Henio" - 10-minutowy dokument o Henryku Błaszczyku. Ciężkie, ponure czasy. - "Kler" - po raz pierwszy od lat obejrzałem coś na TVN. Bloki reklamowe jeszcze gorsze niż dawniej. Sam film ogląda się niby nieźle pod kątem zagęszczenia wątków, tempa, intryg, tym niemniej na koniec całość jawi się jednak jako efekciarska i dość toporna. Zakończenie odebrałem jako mętny pastisz "Usłyszcie mój krzyk", który uważam za najlepszy polski film dokumentalny w historii. A pamiętacie niezrealizowany jak dotąd internetowy synopsis filmu Smarzowskiego o szkole? - "Jedno życie" - prosty, ale solidny film o sile dobra wobec wielkiego zła. Hopkins niezawodny w swoim stylu, są wzruszenia i przede wszystkim podtrzymanie pamięci o kimś, kto na to bardzo zasługuje.

Bernard Genghini - mistrz Europy 1984, dwa lata wcześniej na Mundialu zasłynął świetnymi, precyzyjnymi rzutami wolnymi w samo okienko (gole z Kuwejtem i Austrią). Współcześnie nosi na nadgarstku Cartier Tank Obus.

Liczyłem, że Sampdoria będzie dla niego przełomem. Fajnie byłoby wrócić do Serie A z takim nazwiskiem na ławce trenerskiej. Niestety, choć zdarzyło się kilka dobrych okresów, to jednak nie było stabilizacji, właściwie z każdym ta drużyna mogła tracić punkty, często w samych końcówkach. Teraz przyszedł Andrea Sottil, którego kojarzę głównie z Udinese. Na razie 0:0 z Bari, co przyjęto za niezły start.

Warto przypomnieć dziś prawdziwego poetę defensywy, jakim był bez wątpienia Gaetano Scirea. Poniżej link do fajnej kompilacji (oczywiście, jakość nagrań jest różna), w której znajdziemy nie tylko jego popisowe interwencje, ale też większość zdobytych goli, kontrataki, "wszystkie" czerwone kartki oraz wzruszające pożegnanie:

@Dnlaie - pasek w przypadku tego modelu na pewno wygląda bardziej harmonijnie. Tym niemniej komfort noszenia niemal zawsze przemawia za bransoletą (np. w taki dzień jak dziś nawet najfajniejszy Panerai na grubym skórzanym pasku wydaje się torturą), a poza tym - zestawienie to ma dużo "vintage'owego" uroku w stylu lat 40. czy 50., gdy popularne było noszenie zegarków na bransoletach bez maskownic.

Wygląda znakomicie, rozmiar moim zdaniem też w sam raz: https://monochrome-watches.com/review-grand-seiko-heritage-hi-beat-icefall-37mm-sbgh347-reedition-9s-1998-specs-price/

Ale rarytasy! O paru z nich marzyłem w dzieciństwie - najbardziej o takim Blacktronie z tą niezależną kabiną-kopułą, która ogromnie mi się podobała.

Bardzo fajne usystematyzowanie tematu. Moje ulubione to Dauphine, ale koniecznie z cienkim paskiem lumy.

Świetna wiadomość. Bardzo miło wspominam dyskusje o nowościach publikowanych na naszych najpopularniejszych zegarkowych portalach. Na pewno potrzeba będzie trochę czasu, by nabrały rozmachu, ale liczę, że się uda.

No i Pirlo zwolniony. Kurczę, niby człowiek się spodziewał, ale jednak się łudził...

Fajna koncertowa wersja: Z ekscytacją myślę o tym projekcie - nie dlatego, by miał odkryć coś nowego, ale po prostu moich dwóch ulubionych muzyków zagra znów razem, w dodatku w takim repertuarze i z takim wsparciem!

Limitowane edycje na 140-lecie: Więcej: https://www.hodinkee.com/articles/breitling-unveils-its-first-perpetual-calendar-chronograph-movement-in-not-one-but-three-models

Roque Maspoli - jeden z najwybitniejszych bramkarzy w historii, mistrz świata 1950, później ceniony trener (Copa Libertadores, Puchar Interkontynentalny, Mundialito, w pracy jeszcze w wieku 80 lat) i Seiko 6138 Kakume:

Odszedł Eriksson, świetny trener i barwna osobistość świata futbolu.

Pewnie już wielu Kolegów widziało - ciekawa fotorelacja, dużo pięknych aut i fajnych Rolexów: https://www.hodinkee.com/articles/experiencing-car-week-through-the-lens-of-rolex

Zdjęcie z centralnej części kadru Thorgerson przedstawił jako projekt okładki "Dark Side Of The Moon".

Do Torino mam sentyment z racji wielkiej drużyny z lat 40., którą przypomniałem niedawno we wspomnieniowym poście. Natomiast Sampdorię bardzo polubiłem już jako małe dziecko. Na moją wyobraźnię zadziałały piękne koszulki, ale też znakomici piłkarze: Lombardo, Vialli, Pagliuca (uwielbiałem ten rym w jego imieniu i nazwisku), Mancini i Vierchowod. Przez lata Sampdoria była moim klubem nr 2 (o ironio, po Barcelonie, za którą - trochę rozdarty, ale jednak - byłem w finale w 1992), a gdy kilka lat temu z Barcą coś we pękło (naprawdę, "Nie wiem ciągle dlaczego zaczęło się tak, Czemu zgasło też nie wie nikt"), to po prostu trzymam kciuki za Sampdorię we Włoszech, a za Villę i mistrzów walki o utrzymanie z Goodison Park w Anglii. Lepiej mieć chyba kilka dziewczyn niż jedną Co ciekawe, z moim kumplem w latach 90. graliśmy "swoimi" klubami rozgrywki w piłkarzyki sprężynkowe (te takie precyzyjne, nie te toporne, które teraz królują) i na kartkach rysowaliśmy sobie starannie znaczki i pisaliśmy składy. Do dziś kilka z nich mam, a na nich ustawienie Barcy z Koemanem, Sampdorii z Plattem, Villi z McGrathem i Evertonu z Southallem w bramce Toro na razie prowadzi, ale jeszcze cała druga połowa.

W związku z chwilową nieobecnością w Serie A Sampdorii najbardziej będę wspierał w tych rozgrywkach Torino, które dziś zagra właśnie z Milanem. W Anglii grają też Everton (liczę na spokojne utrzymanie) i Aston Villa (powtórka wyniku z ubiegłego sezonu byłaby super).

Ciekawe, bo to także moje trzy ulubione albumy King Crimson

Jak wiesz, ten album to mój nr 1, a bas Tony'ego jak zawsze wgniata w fotel. Cały "THRAK" to szalony eklektyzm ujęty jednak w niesłychanie spójną całościową koncepcję (już może pisałem, że dla mnie nawet okładka oddaje brzmienie albumu! ). A ja dziś słucham ciekawej, bardzo amerykańskiej płyty, którą kiedyś rekomendowano w "Tylko Rocku":

Dziś media podały, że zmarł Angel Salazar - może nie był gwiazdą, może nie każdy kojarzy jego nazwisko, ale jego wygląd zna każdy koneser filmów z Alem Pacino. W "Człowieku z blizną" zagrał Chi Chiego, a później w "Życiu Carlita" pojawił się jako Walberto w świetnej, na poły nostalgicznej scenie ulicznej, gdy Carlito wraca na swój teren, a tam niby wszystko po staremu, a jednak - wszystko już inne. A jako że ja każdą scenę z tego filmu mógłbym zamieścić w tym temacie, to oto kadr:

"Buntownika..." i "Good Morning Vietnam" już wtedy znałem (podobnie jak "Stowarzyszenie..."), a m.in. "Fisher King", "Przebudzenia" i... "Pani Doubtfire" wciąż są na liście do obejrzenia Zgadzam się z Tobą, "Zdjęcie w godzinę" to świetny i trochę niedoceniony film, którego jakość w gigantycznym stopniu opiera się na złożonej roli Williamsa. "Bezsenność" zapamiętałem jako solidną rzecz, ale nie było dla mnie w tym filmie czegoś powyżej tej solidności. Chyba trochę mniej widzów pamięta, że Williams zagrał też główną rolę u Altmana - w filmie "Popeye", który wygląda zaskakująco w filmografii tego reżysera. Zagrała tam też Shelley Duvall:

Piosenkę "The Future" polubiłem dzięki "Urodzonym mordercom". Cały album jest jednak bardzo dobry:

Fajny wpis. Taki właśnie w stylu jego najlepszych ról. Ja nigdy nie byłem fanem Williamsa, ale lubiłem jego obecność w amerykańskim kinie i wciąż pamiętam, jakim wstrząsem była wiadomość o jego śmierci. Dzień czy dwa później obejrzałem sobie "Świat według Garpa".