Edmund Exley

Sizemore w latach 90. miał świetną passę. Moje ulubione ujęcie z nim to: Obejrzałem "Aftersun", o którym jest teraz dość głośno. Rzeczywiście, gdy człowiek wejdzie w ten rytm, to mocno przykuwa uwagę. Jest tu bardzo dobre aktorstwo (ten Paul Mescal naprawdę świetny) i kilka ciekawych pomysłów na zaintrygowanie widza, których nie psuje nawet - uwaga! - trochę na siłę dodany motyw LGTB.

Do dyskusji w temacie "Przydatność komplikacji":

"Ice blue" na żywo: Ciekawe, czy zrobią automatyczne w rozmiarze 35mm?

W internecie przyjmowany raczej chłodno, i to pomimo wodoszczelnego pudełka.

Mam tak samo - "Caravanserai" to jedna z moich ulubionych płyt. Właśnie jej sobie teraz słucham A okładka, wiadomo - w dyskografii Santany było kilka mocnych projektów, ale ten jest nie do pokonania!

"Wideodrom" - James Woods nosi przez cały film ten sam zegarek. Już w pierwszym ujęciu widać go dość dobrze, ale trudno jednoznacznie powiedzieć, co to. Logo kojarzy mi się z Wittnauer (lub... Emporio Armani).

Bardzo cenię pierwszy okres twórczości Santany, a w szczególności genialną płytę "Caravanserai". Z tego okresu pochodzi znakomity, długi album koncertowy z piękną okładką (jak to często u Santany) i tytułem wielokrotnie przywoływanym na naszym forum https://youtu.be/urgnkiV3CSs Ostatnio przypomniałem też sobie jeden z filmowych motywów, który lubię - gitarowe solo z filmu "Jezus z Montrealu", słyszane w nim na tle wieczornych panoram miasta. Obejrzałem ten film pod koniec podstawówki i zrobił na mnie duże wrażenie, po paru latach wróciłem do niego i wydał się już nieco zbyt dosłowny, ale mimo wszystko nadal ciekawy. https://youtu.be/gvnY-mV62aU

"Podejrzana" - nie za bardzo lubię azjatyckie filmy. Poprzedni film tego reżysera - "Służąca" - był lepszy, ale i ten jest niezły, choć może nieco zbyt przeciągnięty. Na plus fajne nawiązania do "Zawrotu głowy". Są też dwa zbliżenia na Rolexa Day-Date z czarną tarczą na bransolecie jubliee - ale nie wiem, czy oryginał. "Hallo Szpicbródka" - uwielbiam Fronczewskiego, ale nie byłem sobie w stanie przypomnieć, czy widziałem kiedyś ten film od A do Z. Dla mnie świetna rozrywka, złożona ze sprawdzonych składników: backstage musical + heist movie + kino retro. Reżyserowali uznany operator Jahoda i Rzeszewski - gość od telewizyjnych widowisk u Szczepańskiego. Oczywiste więc, że finałowa sekwencja rozgrywa się na podświetlanych schodach Sporo dobrych numerów scenicznych. Ale mnie szczególnie podobała się scena, gdy Karewicz wywiera presję na Fronczewskiego, a w tle wschodni tancerze przy akompaniamencie transowego akordeonu tańczą egzotyczny taniec. Nie powstydziliby się tego w Hollywood "Wideodrom" - zawsze bardzo lubiłem aktorstwo Jamesa Woodsa, nie do końca wykorzystanego aktora, i to z jego powodu obejrzałem ten film. Debbie Harry w dodatku naprawdę piękna Jak na podwaliny body horroru przystało - tu i ówdzie trochę obrzydliwy, ale dziś chyba dzieci z podstawówki nie byłyby tym zszokowane. Woods w każdym razie w świetnej formie - to było tuż przed "Dawno temu w Ameryce". "Menu" - bez rewelacji, choć jako całość lepsze niż "W trójkącie" (oba starają się "odkrywać" to samo). Wśród gości na kolacji Benny Blanco z Bronxu

Mówiłem już, że mój młody miłośnik Lego budował lokomotywę wąskotorową - oto ona, inspirowana belgijską maszyną, umiejscowiona na stacji w stylu obrazków z moich książeczek z lat 90.: A ja w tym czasie połączyłem normalne Lego z Duplo i ułatwiłem sobie budowę naczepy:

Widzieliście "Podejrzaną" Park Chan-wooka? Fajnie nawiązuje do "Zawrotu głowy", a dwa razy jest istotne dla rozwoju akcji duże zbliżenie na czarnego Rolexa Day-Date, ale na bransolecie jubilee. Ciekawe, czy wykorzystali jakiś oryginał czy - uwaga, zdradzę pewien szczegół - z uwagi na przebieg tego wątku skorzystali z jakiejś azjatyckiej podróbki. Zresztą, z racji tego, kto go nosi, może nawet byłoby to bardziej prawdopodobne.

Tu jeszcze zwięzła recenzja wideo z ch24: Gdybym ja miał porównać najnowszą wersję z Heritage 1935, to (abstrahując od tego, że żadnego z nich nie widziałem na żywo) postawiłbym na ten nowy. Główne powody to wodoszczelność, wskazówki, brak daty, mechanizm i przede wszystkim przywrócenie funkcjonalności obrotowego pierścienia. To bardzo przydatny na co dzień element. Najmniej podoba mi się chyba ta tabliczka z rokiem 1935. Mam nadzieję, że nikomu się nie odkręcą te śrubki... Sam zegarek skojarzył mi się trochę z Panerai, ale u Longinesa militarne konotacje umiejscowione są po właściwej stronie barykady

Charakter ma, jaki ma, ale niewielu było w historii piłki równie wszechstronnych i dobrych graczy - Lothar Matthaeus u szczytu swej wielkiej kariery, a na nadgarstku - jak sądzę - Hublot MDM Chronograph.

Chyba trochę za mocno powiedziane? (no chyba że to miał być taki żart ) Bo po drodze był jeszcze ćwierćfinał Legii w LM w sezonie 1995/1996, a Wisła w 2003 w Pucharze UEFA (dużo bardziej wówczas prestiżowym niż dzisiejsza Liga Konferencji) to też była 1/8.

Dziś do koszuli w barwach Aston Villi:

Są już zdjęcia na żywo nowego modelu: https://www.hodinkee.com/articles/the-longines-pilot-majetek-is-homage-done-the-right-way-live-pics

Ech, ta autokorekta...

Kilka lat temu przybliżyłem tu przypadek Granta.

A Nick Mason na to: Potrzymaj mi piwo (i rotomat ) Zastanawia mnie, co tutaj ma. Czytałem, że nosił Seiko 6139, ale wewnętrzny ring wydaje mi się zbyt biały.

Zestaw w moim stylu, choć "In Through The Out Door" nie słuchałem chyba jakieś 15 lat... U mnie dziś zespół, który wciąż znam za słabo, ale w ostatnich latach to nadrabiam, o czym kilka razy już pisałem:

Słucham sobie porywającego koncertu Rush i natrafiłem na smakowity wywiad z Geddy'm: https://wornandwound.com/geddy-lee-clockwork-angel/ Wśród jego rarytasów m.in.: Warto dodać, że zaczynał tak: Nieodżałowany Neil Peart też miał gust - tu z Vacheron Constantin Overseas Ref. 42040/423A-845 (najprawdopodobniej):

Mam nadzieję, że wybaczycie mi moją monotematyczność. Ale sytuacja była taka: bawimy się, a starszy krasnal mówi, że właściwie to chciałby wszystkie zielone elementy, bo zamierza zbudować lokomotywkę wąskotorową. Ja mu mówię, że ok, ale później, bo przecież mam je wykorzystane. Zaczęła się narastająca dyskusja, którą przerwało wkroczenie mojej małżonki - jej jedno spojrzenie zmusiło przekonało mnie do zdemontowania zielonego K100. Ale szybko zorientowałem się, że to jest szansa, by zrobić coś lepszego. Czas na kolory będące kwintesencją Ameryki! Pierwszy raz używałem granatowych elementów - na zdjęciach tego może nie widać, ale świetnie komponują się z bielą i czerwienią. Najważniejsze to jednak chyba optymalny przód, z zaokrąglonymi bocznymi krawędziami: Ulepszeniem jest też otwierana i bardziej komfortowa kabina - z telewizorem plazmowym i szerokim łóżkiem: I jeszcze dwa plany pełne - barwy Ameryki, ale dach to polska flaga, bo mój ludzik to polski trucker: Białe okienka boczne w kabinie są dużo lepsze: Zabawa dzisiaj była super, bo już sporo towarów przewiózł

A nie, po prostu nawozy z Polic rozwozi po okolicy A skoro już tak się rozgadaliśmy, to pozwolę sobie wrzucić efekt dzisiejszego piątkowego popołudnia - nie będzie to nawet ukończona rzecz. Moje Kenworthy K100 miały zawsze zaburzone proporcje - szeroka oś, a kabina na 6 studów. Przez to moje cabovery traciły spójność, gubiąc brutalność i zwartość sześciennej bryły prawdziwego K100. Wynikało to głównie z szerokości szybek - te, które mamy, są maksymalnie na 6. Ale zwolniły się dwie szybki na 4 i krasnal przekonał mnie do przebudowy (sam zbudował DAF-a, też szerokiego na 8). I idzie chyba dobrze I efekt (prawie) końcowy:

No to jeszcze budowle mojego ośmiolatka, któremu od zawsze podobają się pojazdy z epoki PRL:

Dla mnie to kwintesencja Longinesa.