Edmund Exley

Słucham sobie porywającego koncertu Rush i natrafiłem na smakowity wywiad z Geddy'm: https://wornandwound.com/geddy-lee-clockwork-angel/ Wśród jego rarytasów m.in.: Warto dodać, że zaczynał tak: Nieodżałowany Neil Peart też miał gust - tu z Vacheron Constantin Overseas Ref. 42040/423A-845 (najprawdopodobniej):

Mam nadzieję, że wybaczycie mi moją monotematyczność. Ale sytuacja była taka: bawimy się, a starszy krasnal mówi, że właściwie to chciałby wszystkie zielone elementy, bo zamierza zbudować lokomotywkę wąskotorową. Ja mu mówię, że ok, ale później, bo przecież mam je wykorzystane. Zaczęła się narastająca dyskusja, którą przerwało wkroczenie mojej małżonki - jej jedno spojrzenie zmusiło przekonało mnie do zdemontowania zielonego K100. Ale szybko zorientowałem się, że to jest szansa, by zrobić coś lepszego. Czas na kolory będące kwintesencją Ameryki! Pierwszy raz używałem granatowych elementów - na zdjęciach tego może nie widać, ale świetnie komponują się z bielą i czerwienią. Najważniejsze to jednak chyba optymalny przód, z zaokrąglonymi bocznymi krawędziami: Ulepszeniem jest też otwierana i bardziej komfortowa kabina - z telewizorem plazmowym i szerokim łóżkiem: I jeszcze dwa plany pełne - barwy Ameryki, ale dach to polska flaga, bo mój ludzik to polski trucker: Białe okienka boczne w kabinie są dużo lepsze: Zabawa dzisiaj była super, bo już sporo towarów przewiózł

A nie, po prostu nawozy z Polic rozwozi po okolicy A skoro już tak się rozgadaliśmy, to pozwolę sobie wrzucić efekt dzisiejszego piątkowego popołudnia - nie będzie to nawet ukończona rzecz. Moje Kenworthy K100 miały zawsze zaburzone proporcje - szeroka oś, a kabina na 6 studów. Przez to moje cabovery traciły spójność, gubiąc brutalność i zwartość sześciennej bryły prawdziwego K100. Wynikało to głównie z szerokości szybek - te, które mamy, są maksymalnie na 6. Ale zwolniły się dwie szybki na 4 i krasnal przekonał mnie do przebudowy (sam zbudował DAF-a, też szerokiego na 8). I idzie chyba dobrze I efekt (prawie) końcowy:

No to jeszcze budowle mojego ośmiolatka, któremu od zawsze podobają się pojazdy z epoki PRL:

Dla mnie to kwintesencja Longinesa.

Po znakomitej recenzji napisanej przez Kolegę @jezyk10 poszedłem sobie znowu przymierzyć te bardzo fajne zegarki. Ideałem byłaby chyba dla mnie wersja 35mm w automacie z tarczą "electric blue" z pionowym szlifem (jak u @Krygo).

Co ja poradzę na to, że najbardziej lubię budować coś takiego? Ale liderem u nas jest już mój starszy synek. Tu np. jego lizboński tramwaj:

@jezyk10, bardzo udana recenzja: przemyślana konstrukcja, elegancki język, oryginalnie wykadrowane zdjęcia. I bohater tekstu też mocny - bardzo fajna wersja modelu, który bez wątpienia jest jednym z zegarkowych przebojów ostatnich lat. Miłego użytkowania!

@rads - doskonałe opracowania! Dzięki za fantastyczną robotę, jestem pełen podziwu.

Z ostatnio obejrzanych najpierw polecam coś dla dzieci - "Młodego Winnetou". Nie byłem nigdy fanem tych ersatzwesternów z lat 60., ale to zupełnie inna forma - przygodowa, mądra opowieść dla dzieci, ze świetnym tempem. Polski dubbing dobry. "W trójkącie" - dwuipółgodzinna adaptacja internetowych memów. Wystarczyła na Złotą Palmę w Cannes, ale konkurencja była niezbyt mocna (i tak jest lepszy niż "IO" oczywiście). Sekwencja rejsu jest brawurowa, z kilkoma celnymi scenami, ale wszystko jest cynicznie obliczone na reakcje widowni, oparte na stereotypach i pozornie niepoprawne. Ale i tak warto, dla tych kilku scen. O Rolexach też mówią. "Śubuk" - ładny, gładki, wzruszający, na ważny temat. "Kobieta na dachu" - całkiem udany. Nie tak dobry, jak "Dzikie róże" (poprzedni film autorki), ale godny uwagi. I klasyk - "Na wylot" Królikiewicza. Do dziś zawstydziłby całą stawkę gdyńskiego konkursu nowatorstwem, odwagą, brutalnością. Przeszywająca muzyka, eksperymentalne kadry, selektywny dźwięk. Trudna próba, ale daje wiele satysfakcji. Warto sobie też poczytać o historycznym kontekście filmu.

Taki napis to dla mnie gwarancja mistrzowsko wykreowanego obrazu:

Dla mnie Vialli zawsze będzie przede wszystkim symbolem świetności Sampdorii, którą wtedy bardzo polubiłem i do dziś mi zostało, choć nie zostało już nic z samej świetności. Wtedy zaczynałem pasjonować się piłką. Obrazek z gumy Cin Cin z Viallim był jednym z najważniejszych w mojej niewielkiej kolekcji. Pamiętam pewne rozczarowanie, gdy odszedł do Juve i zaskoczenie jego nową fryzurą, wówczas jeszcze nie tak modną. TVP retransmitowała pierwszy mecz Viallego przeciw Sampdorii, było 1:1, a ja chyba pierwszy raz widziałem wtedy zmieniające się bandy reklamowe wokół boiska. W Juve jednak też oczywiście go lubiłem i miałem nawet w 1995 roku plakat z Piłki Nożnej Plus - niezbyt dobre ujęcie z pucharowego meczu z Eintrachtem.

Znów żegnamy wielką postać świata futbolu, dużo za wcześnie.

Filmowy rok zakończyłem tak, jak zamierzałem - przed północą wróciłem z "Fabelmanów". Fajna rzecz jest jeszcze przed rozpoczęciem - Spielberg zwraca się do widzów i dziękuje, że oglądamy film w kinie. I później przenosimy się na dwie i pół godziny do lat 50. i 60., a ja mógłbym zostać tam jeszcze z godzinę W świetnej aktorskiej drużynie liderem jest Michelle Williams - kto wie, to może będzie Oscar. David Lynch raczej jako sympatyczny dodatek, ale za to jaki

"Pasażerowie nocy" - kwintesencja porządnego francuskiego filmu obyczajowego, z klimatycznymi panoramami Paryża z lat 80. i nostalgicznym słuchaniem Joe Dassina. Oryginalna muzyka naprawdę bardzo dobra!

Cóż, na pewno mógł osiągnąć znacznie więcej, gdyby nie znane problemy. Przy okazji - nie wiedziałem, że Wisła miała kiedyś na koszulkach (bodaj jako pierwsza w Polsce!) taką reklamę:

Dwie szybkie przymiarki. Dekiel przepiękny, wiadomo. Z przodu niby też ok, ale jednak ja nie lubię małych sekund. Szerokość paska to porażka, ten można jednak zamówić u eksperta z naszego forum. Tym niemniej - z czarnych klasyków z linii Heritage lepsze wrażenie zrobił na mnie Conquest. Ale moje zdanie Koledzy znają - gdy się ma srebrnego Conquesta, to w tej kategorii już niczego więcej nie trzeba. Za to diverów może być kilka - i to chyba obecnie mój faworyt: To 39mm, a zdjęcie trochę zniekształca - w rzeczywistości wydawał się odrobinę mniejszy, a przez to chyba wręcz idealnie dopasowany do mojego szczupłego nadgarstka. Kolor tarczy, jak już wiemy, jest fantastyczny i świetnie współgra z bezelem - odcienie i faktury są różne, przez to elementy te nie zlewają się w jeden duży niebieski obszar. Trzeba przyznać, że całość mocno się błyszczy, ale jest kapitalnym produktem Longinesa.

Majstrowania przy Mistrzostwach ciąg dalszy: https://www.sport.pl/mundial/7,154361,29299630,mundial-zmieni-sie-nie-do-poznania-juz-od-2026-roku-jeden.html#do_w=91&do_v=685&do_st=RS&do_sid=766&do_a=766&s=BoxSportLink&do_upid=685_t&do_utid=29299630&do_uvid=1672071973056 Nie wiem, co Wy uważacie, ale dla mnie najciekawsze były turnieje z 24 zespołami, gdy 3. miejsce w grupie może dać awans. Do 32 zespołów zdołaliśmy już jednak przywyknąć. A teraz zapowiada się monstrualny turniej-moloch.

Schematyczne zdjęcie mojego Longinesa na tle choinki - tradycja musi zostać zachowana:

Podczas wigilii: A skoro Święta to czas rytuałów, to teraz - jak każdego roku od 22 lat, odkąd znalazłem go pod choinką - album, w środku którego można znaleźć taki oto widok:

A ja pod choinką znalazłem to: Bardzo się ucieszyłem. Mówię: dawno nie dostałem na gwiazdkę autka! A mój starszy synek: Może dlatego, że święty Mikołaj myślał, że jesteś już dorosły?... A tak wygląda w parze z pomarańczowym:

I jak? Bo zwiastun mnie zaciekawił jakiś czas temu. Bruhl to dobry aktor, tu w autotematycznej roli i jeszcze jako reżyser, akcja w jednym miejscu jak u Polańskiego - dobrze wyszło?

No i rację miał Infantino - to był najlepszy Mundial w historii a na pewno jeden z lepszych. Także dlatego, że w środku sezonu piłkarze mogą więcej niż w czerwcu. Messi zdobył to, na co zasłużył tak bardzo. Nie było piłkarza, który tak długo byłby takim tytanem. No i Martinez. Fantastyczny bramkarz. Na fb Villi go kochają. To chyba pierwszy Mistrz Świata z tego klubu, co?

Sprawiedliwości stało się zadość. Jan Ciszewski