ireo

Wszystko super, dekielek miedziowany żeby nie brudził, itd. Tylko ten ichtiozaur jakby trochę za tłusty.

Jeśli coś jest napisane bez emotikonów, to nie znaczy że to na poważnie.

II Film Kieślowskiego „Biały” z cyklu „Trzy kolory” ukazał się w połowie lat ’90. Wkrótce kupię sobie Tissota PR 50 w pozłacanej kopercie, dla mnie wówczas szczyt luksusu. Zegarek kupiłem w sklepie „Jubiler”, bo wtedy wszystko kupowało się w sklepach stacjonarnych i osobiście, wyjątkowo metodą wysyłkową. Nie przez internet, bo go jeszcze nie było. Tzn. powstawał w międzyczasie gdzieś na drugim końcu świata, w Kalifornii albo na amerykańskich uniwersytetach, ale nie w Polsce. Nie było też telefonów komórkowych. Pierwsze, które się pojawiły, nie obsługiwały internetu tylko zwykłe połączenia głosowe, później również wiadomości SMS. Za pomocą takiego telefonu nic nie dało się kupić, chyba że dzwoniąc pod numer podany w ogłoszeniu w gazecie. Nieliczni posiadacze komputerów korzystali z nich w warunkach niemal zupełnego odcięcia od świata zewnętrznego ponieważ, jak wspomniałem, nie było internetu. Serio. Programy komputerowe, np. jakieś proste gry, nagrywało się na kasety magnetofonowe od kolegów albo z radia, które czasem nadawało je w „audycjach dla młodzieży” w formie dźwiękowej, jako ciąg pisków i skrzeków. Nie jestem pewien czy ten opis coś da, bo młodsi czytelnicy raczej nie zdołają sobie tego wyobrazić. Wkrótce zgubię mojego Tissota na lotnisku w Wiedniu podczas jednej z moich pierwszych podróży na Zachód, ale jeszcze o tym nie wiem i zachwycam się nową technologią PVD, która umożliwia pokrycie stali warstewką złota w taki sposób, że złoto nie wyciera się pod wpływem normalnego użytkowania. Miałem też kwarcowego Timexa z wyświetlaczem na ciekłych kryształach czyli LCD. Na taki zegarek mówiło się „elektroniczny”. Wyrażenie „zegarek kwarcowy” również było znane i używane, początkowo jako synonim zegarka z wyświetlaczem. Kwarcowe zegarki z konwencjonalnymi wskazówkami należały wtedy do rzadkości. Były też próby symulowania wyglądu i ruchu wskazówek na ekraniku wyświetlacza. Pomysł niespecjalnie się przyjął, wyglądało to średnio. Ale nawet jeśli „kwarc” miał prawdziwe wskazówki, to czasem towarzyszyło im dodatkowe okienko z małym wyświetlaczem LCD żeby pokazać, że zegarek nie jest jakimś tam przestarzałym mechanizmem napędzanym sprężyną, tylko szczytem współczesnej techniki zasilanym bateryjką. Nazywało się to "analog-digital” albo „dual display”. Takie zegarki z lat ’70-’90 raczej nie cieszą się uznaniem kolekcjonerów ale bynajmniej nie umarły, bo przecież na tej właśnie zasadzie wciąż opiera się wiele G-Shocków i innych zegarków znacznie droższych marek, np. Breitlingi serii Professional. Do G-Shocków jeszcze dojdziemy, tymczasem urońmy łzę nad losem Timexa, który zakończył swój zegarkowy żywot wskutek jednej podróży. Na początku lat ’90 zabrałem ten zegarek na pokład samolotu linii British Airways i po raz pierwszy w życiu poleciałem do Londynu. W tym celu musiałem najpierw wystąpić o wizę i odstać wiele godzin w kolejce do ambasady brytyjskiej przy ul. Wawelskiej w Warszawie. Wcześnie rano ustawiłem się w tłumie oczekujących i udało mi się dostać do wnętrza ambasady jeszcze tego samego dnia przed zamknięciem okienek, więc poczułem się prawdziwym szczęściarzem. W Londynie usiłowałem związać koniec z końcem podejmując zajęcie ulicznego sprzedawcy, ale większość zarobionych pieniędzy wydawałem na komunikację i koncerty. Jeśli spotykałem ludzi noszących dobre zegarki, skupiałem się raczej na treści rozmowy i radzeniu sobie z angielskim. W ówczesnej Polsce kontakt z cudzoziemcem był rzadkością, dopiero za granicą można było sprawdzić praktyczną znajomość języka „w warunkach bojowych”. Na początku byłem zdziwiony, bo wprawdzie wszyscy doskonale mnie rozumieli ale w drugą stronę już nie za bardzo to działało. Musiałem się naprawdę spinać, żeby rozumieć ludzi mówiących z różnorodnymi akcentami. W klubie jazzowym Ronniego Scotta w Soho okazało się, że właściciel właśnie ma urodziny i stawia szampana wszystkim obecnym gościom. Pomyślałem, że nie byłoby elegancko nie złożyć życzeń gospodarzowi, więc przeciskałem się przez tłum aż udało mi się dotrzeć do Ronniego Scotta. „A, z Polski jesteś?” – zapytał – „pozdrów ode mnie Zbigniewa Namysłowskiego”. Obiecałem wtedy, że przekażę te pozdrowienia ale nie zdążyłem. 30 lat później byłem blisko, wybierałem się na koncert z postanowieniem wejścia za kulisy i odszukania najsławniejszego polskiego saksofonisty. Okazało się, że nie zagra, odwołał swój udział. Zmarł w lutym 2022 r. Powinienem wcześniej zabrać się za pozdrowienia z Londynu ale myślałem, że będzie żył wiecznie. Każdy tak myślał. A w Timexie, kiedyś wzbudzającym podziw moich kolegów z liceum, wyświetlacz rozlał się w czarne plamy jeszcze przed lądowaniem na Heathrow.

Czy to rozmowa w rodzaju "po co kupować Maserati, kiedy jest Fiat Grande Punto"? To się może źle skończyć, np. „Po co różne samochody, kiedy można mieć Multiplę.”

Nie wiem o co chodzi, ale piękny jest A te pryzmaty, pokazujące miesiąc i dzień tygodnia na bocznej ścianie koperty, to bardzo ciekawy pomysł. Nie widziałem jeszcze czegoś podobnego.

Para proporcjonalnych subtarczek zawsze wzbudza moje uznanie.

Solo Large? Ładnie pasuje do ręki. Dla mnie największy problem z ofertą Cartiera to rozmiary, zwłaszcza że sprzedawcy nie zawsze je podają. Zwykle wielkość "XL" wydaje mi się o wiele za duża, "L" trochę za duża a "M" za mała (o ile rozmiar "M" w danym modelu w ogóle występuje, bo czasem są tylko wersje "S" i "L"). To nie jest popularna marka (pojęcia "popularna" i "luskusowa" są raczej nie do pogodzenia), więc nie można tak sobie wyskoczyć do miasta i przemierzyć co się chce. Przeglądając Cartiery robię różne cuda, wyszukuję po referencjach (jeśli sprzedawcy podają), wycinam makiety z papieru, itp. A potem i tak nie wiem co z tego wyniknie.

Dobrze to wygląda. Nie wiem czy nie jeszcze lepiej z poprzednio pokazanym paskiem typu rallye, zależy jak się układa przy kopercie.

Wg mnie, jest dobrze. Chociaż jeśli chodzi o chronografy, to miałbym ochotę dokupić jeszcze jakiegoś Breitlinga i TAG Heuera.

Bransoleta bardzo ładna, ale jednak doradzałbym wybierać mniejsze zegarki. Jest ich mnóstwo, nowych i używanych. Szczupła ręka to żadna wada (raczej zaleta, bo można nosić bardzo ciekawe zegarki, które dla wielu byłyby za małe), trzeba po prostu zaakceptować że nie każdy zegarek będzie na niej dobrze wyglądał.

I tak nic nie widać, bo ostrość jest na powierzchnię skóry a nie na zegarek.

Rozwiązaniem jest Moon z białą tarczą. Sprawdziłem, żadnego milky ring

Jest taka seria internetowych filmików o motoryzacji pod tytułem „Pertyn Ględzi”. Zainspirowany produkcjami pana Macieja Pertyńskiego stwierdziłem, że też mógłbym wyprodukować moją własną porcję ględzenia, tyle że o zegarkach. Jest parę popularnych kanałów zegarkowych, które dostarczają publiczności odpowiedniej dawki gadaniny o niczym nawet co tydzień, ale czy to nie za mało? Ględzenia wszak nigdy dosyć, nikt od tego nie umarł i zawsze można bezpiecznie zwiększyć dawkę. Więc zwiększam, zapowiadając z góry że będą dygresje, niektóre niezrozumiałe. Już na początku zapomniałem o czym chciałem napisać. Aha, o ewolucji hobby zegarkowego. Nie wiem nawet jak to się po polsku prawidłowo nazywa. Kiedy wiele lat temu zakładaliśmy Stowarzyszenie MZiZ, było trochę dyskusji jak by tu oficjalnie nazwać to dziwne hobby lub zamiłowanie. Stanęło na stowarzyszeniu i klubie „miłośników” zegarów i zegarków. Wyszło ładnie ale trochę ze staropolska, niczym „daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj”. Równie dobrze moglibyśmy się nazwać klubem „entuzjastów mierzenia upływu czasu” albo „zwolenników noszenia dziwnych przedmiotów na nadgarstkach”. To drugie wykluczyłoby fanów zegarków kieszonkowych i zegarów szafkowych, ale za to potencjalnie otworzyłoby drzwi posiadaczom i posiadaczkom wszelkiego rodzaju „smartłoczy” i zwykłych bransoletek, a nawet kolorowej włóczki noszonej „od uroku”, więc może ilościowo wyszłoby korzystnie. Inkluzywnie. Zaczyna się zwykle od jednego konkretnego zegarka, zapamiętanego w jakimś momencie wczesnego życia i trwale skojarzonego z ważną sytuacją lub osobą. Dla mnie takim zegarkiem była naręczna Omega mojego dziadka, z sektorową srebrnoszarą tarczą i małą sekundą na szóstej. Zegarek miał pierwotnie kopertę ze srebra. W ciężkich, powojennych latach koperta została sprzedana i zastąpiona aluminiową, na stałych teleskopach. Historia tego pięknego przedmiotu toczyła się wraz z losami naszej rodziny w czasach wojny i okupacji, obejmując tragiczną śmierć dwóch braci mojego dziadka w niemieckich więzieniach i obozach koncentracyjnych, a potem powojenne prześladowania przez komunistów, wprowadzających w Polsce „ustrój powszechnej szczęśliwości”. W kioskach nie było wtedy zachodniej prasy ale można było kupić ilustrowany magazyn propagandowy „Kraj Rad”, wydawany na luksusowym papierze przez warszawski oddział sowieckiej Agencji Prasowej „Nowosti”. Ludzie ironicznie przekręcali tytuł na „Raj Krat”. Kiedy byłem małym chłopcem, jak w piosence Tadeusza Nalepy, dziadkowa Omega wciąż była na chodzie. Później, w nieszczęśliwym momencie, zegarek zaliczył upadek na podłogę i znieruchomiał. Został skazany na nienaprawialność z powodu braku dostępu do dobrego zegarmistrza i oryginalnych części. Na rynku zegarków, o ile można to nazwać „rynkiem”, również dominowały wyroby sowieckie. Niechęć do nich zachowałem do dziś, chociaż moim pierwszym własnym zegarkiem był dress watch tamtych czasów czyli pozłacany Poljot (o którym wspomniałem w wątku „subiektywny alfabet zegarkowy”). A pierwszym, który sam sobie kupiłem, był - również sowiecki - Łucz w ośmiokątnej, stalowej kopercie. Wyglądał „prawie” jak zegarki szwajcarskie, co nie dziwi, zważywszy że Sowieci nie krępowali się respektowaniem patentów ani praw autorskich i masowo kopiowali co tylko im się podobało. Mój wujek odpalał „Klubowe” radziecką kopią zapalniczki Ronson i golił się radziecką maszynką elektryczną, do złudzenia podobną do amerykańskiego Remingtona tylko trochę głośniejszą. Ja oprócz zegarka miałem jeszcze dalmierzowy aparat fotograficzny Zorki 4K, ruską kopię słynnej niemieckiej Leiki (powiedzmy, że była to ekstremalnie toporna wersja aparatu Leica III). Dobry zachodni zegarek można było kupić w Peweksie za dolary (których oficjalnie nie wolno było posiadać; również posiadanie konta dewizowego w zachodnim banku było przestępstwem) albo w komisie, gdzie trafiały przedmioty z prywatnych zasobów albo z przemytu. Przed sklepami „Pewex” wystawali „cinkciarze”, którzy skupowali i sprzedawali zachodnią walutę po czarnorynkowym kursie. Nosili ówczesne symbole statusu materialnego czyli dżinsowe albo skórzane kurtki i pozłacane zegarki, np. marki Orient, zwłaszcza ulubiony model zwany „patelnią”, duży i płaski. W powieści Janusza Głowackiego „Z Głowy” występuje niejaki Tadek Długie Ręce, przemytnik zegarków. Tadek chytrze starał się mijać stanowiska odprawy celnej lekkim krokiem i z wytrenowaną swobodą, niosąc w każdej ręce walizkę pełną zegarków w taki sposób, żeby walizki wyglądały na lekkie. W tych warunkach każda rzecz pochodząca z „wolnego świata” automatycznie stawała się przedmiotem pożądania. Samochód, zegarek, zapalniczka, buty, para oryginalnych dżinsów. Ważne było żeby zegarek nie był „ruski”. Nie wiem czy pamiętacie scenę z filmu „Biały” Kieślowskiego, w której fryzjer Karol Karol (Zbigniew Zamachowski) wraca do Polski, ukryty w ogromnej walizce (znowu motyw walizki i zegarka). Na lotnisku Okęcie walizkę kradnie gang bagażowych, którzy na podwarszawskim wysypisku śmieci otwierają bagaż i wyciągają z niego fryzjera, poszukując przy nim cennych rzeczy, które mogliby ukraść. Złodziei doprowadza do ostatecznego szału że zegarek, który nosi Zamachowski, jest „ruski” czyli bezwartościowy.

Przez chwilę byłem pewien że tam jest napisane "CRAFT BEER". Gorąco jest 🍺

Ostatnio pokazywałem tę Alpinę w zeszłym roku, więc może warto odświeżyć. Przy okazji cynk dla przyjaciół, na Ch24 pojawiła się rzadka Alpina Heritage LE na oryginalnym, rewitalizowanym werku AL-490. Z jasną tarczą, jeden z 14 istniejących egzemplarzy.

Kiedyś to były Orienty

Wątpię.

Seamaster 9050 z 1955 r. za $300? Poproszę!

Ja bym z kolei łatwo przebolał brak pierwszego z lewej, ale ogólnie świetna i przemyślana kolekcja. I paski fajnie dobrane, chyba żaden nie jest oryginalny.

To jeden z wiecznych problemów, w rodzaju poszukiwania nieparzystej liczby doskonałej w matematyce. Po pierwsze, lepsza jest bransoleta o jedno ogniwo za luźna niż o pół ogniwa za ciasna, podobnie jak przy dobieraniu butów. Po drugie, jeśli się już uda wyregulować bransoletę na długość "odrobinę za luźną" i trochę się już ponosi zegarek na ręce ("trochę" tzn. kilka dni a nie kilka godzin), to okazuje się, że taka długość jest dobra. Zwykle idealna jest taka długość bransolety, która pozwala na zmieszczenie pod nią jednego palca (tzn. opuszki palca drugiej ręki, oczywiście kiedy bransoleta jest zapięta). Jeśli powyższe punkty nie wystarczają do wygrania walki z bransoletą, to być może została ona prawidłowo wyregulowana na rozmiar ale źle na położenie zapięcia, bo to są dwie różne rzeczy. Oprócz właściwie dopasowanego obwodu, położenie zapięcia bransolety powinno być takie, żeby zegarek dobrze się układał na nadgarstku. To kwesta zdjęcia lub dołożenia odpowiedniej liczby ogniw po obu stronach zapięcia, czyli odpowiednio od strony godziny 12. i 6. zegarka. W sklepach i zakładach zegarmistrzowskich rzadko zwracają na to odpowiednią uwagę. Ustawienie zapięcia dokładnie po przeciwnej stronie zegarka czyli tak, żeby wypadało dokładnie na środku spodniej strony nadgarstka, nie zawsze wystarczy bo każdy ma inną rękę. Trzeba się z tym trochę pobawić i sprawdzić doświadczalnie. Nawiasem mówiąc, jeśli ktoś nie umie sam wyregulować bransolety albo mu się nie chce, to zwykle dołącza do chóru domagających się mikroregulacji w każdej bransolecie. To jest trochę absurdalne, bo elegantsze bransolety nie wyglądałyby dobrze z mikroregulacją, a sportowe czy nurkowe i tak wymagają zdjęcia z ręki żeby tej mikroregulacji użyć. Sens istnienia bransolet jest taki, żeby leżały jak trzeba, niezależnie od wahań obwodu nadgarstka spowodowanych temperaturą i ciśnieniem atmosferycznym. Miałem różne zegarki z bransoletami o różnej konstrukcji ale jeszcze nie spotkałem się z taką, której nie dałoby się wyregulować w akceptowalnym zakresie. Kwestia czasu i cierpliwości. Dobrze wyregulowaną bransoletę poznaje się po tym, że ani nie oodciska się na skórze, ani nie zsuwa się za bardzo w stronę dłoni przy opuszczonej ręce, ani nie wymaga użycia mikroregulacji. Z paskami jest podobnie, z tym że zwykle nie ma możliwości regulacji położenia zapięcia. Sprawdziłem w praktyce, że na mojej ręce zegarek leży lepiej jeśli założę pasek odwrotnie, czyli część z klamerką na godz. 6. a wolny koniec na 12. Większość pasków tak noszę ale nie wszystkie, zależy od zegarka i od paska. Mam nadzieję, że trochę pomogłem.

świetne zdjęcie👌

Mnie się podoba "Aerobovale". Potencjalna nazwa dla kolejnego zegarka z AliExpress, dziwne że jeszcze na to nie wpadli.

Ok. 18,5 czyli bransoleta jest skrócona o 3 ogniwa. Ale zdjęcia kłamią, zwłaszcza robione telefonem. Na większości zdjęć "nadgarstkowych" zegarki wyglądają na większe niż w rzeczywistości.