Edmund Exley

Przybijam piątkę Idealnie zestawiony z błękitną koszulą.

Everton wygrywa 2:0 z Southampton na pożegnanie Goodison Park. Uwaga, ten materiał naprawdę wzrusza:

Świetny, gratulacje. A tu - zdjęcia białego na żywo: https://www.fratellowatches.com/introducing-an-icy-new-white-dial-variant-of-the-longines-legend-diver/

Chciałem tu Aston Villę, ale pierwszy w dziejach triumf Crystal Palace też fajnie odnotować: A tu jeszcze trafny artykuł, który można też odnieść do rozstrzygnięcia tegorocznego Pucharu Włoch: https://pilkanozna.pl/triumf-crystal-palace-to-takze-triumf-pucharu-anglii/

Dzięki!

Parę dni temu jechałem sobie poza miasto i usłyszałem w radiu - ciekawe:

Moja podstawowa mini kolekcja jest już dobrze znana i zrecenzowana, teraz czas na ujawnienie klucza doboru kolorystycznych akcentów - tak, żeby zgrywały się z innymi ważnymi rzeczami

Kapitalna wersja, a ten mesh-milanese... https://www.hodinkee.com/articles/hands-on-jaeger-lecoultre-reverso-tribute-milanese-link-bracelet

Widziałem kilka lat temu "Winnych". Całkiem niezły. Daj znać, czy ten jest ok.

To zanim Tomek zdominuje temat, napiszę jeszcze o filmie, który obejrzałem - "Symfonia o umieraniu". Tytuł dość "radosny", a czas trwania to 180 minut. Ale po raz kolejny Niemcy pokazują, że potrafią robić celne i świetnie zagrane kino. W obsadzie jest kilka gwiazd obecnego bardzo dobrego średniego pokolenia tamtejszych aktorów: przede wszystkim Lars Eidinger, ale też Ronald Zehrfeld (albo przytył do roli, albo za dużo bawarskiej kuchni, ale gra bez zarzutu), wiarygodna w niewdzięcznej roli Lilith Stangenberg, Robert Gwisdek no i Saskia Rosendahl, choć w nieco tłumiącej ją fryzurze. Kilka bezlitosnych dla widza scen w stylu Hanekego z lat 90. Ale jest też humor - w tym jedna z lepszych jak dotąd scen z samochodem elektrycznym. Film o świecie bez wartości, zagubieniu i samotności - po raz kolejny, ale warto. Zwiastun:

Odkąd tylko pamiętam, Lancia w barwach Martini była dla mnie najpiękniejszym rajdowym autem. A jak Waszym zdaniem barwy te wyglądają na Breitlingu?... https://www.hodinkee.com/articles/breitling-top-time-b01-martini-racing

Pomijając cenę wygląda fajnie, zwłaszcza na takiej bransolecie: https://www.fratellowatches.com/hands-on-with-the-vertex-m36/

Cóż, mnie cieszy triumf Bolonii. Lubię takie powroty starych firm. Trofeum to taka pieczęć na najlepszym od lat okresie.

Faktycznie, nie skojarzyłem tego i jak przymierzałem, to myślałem, że to jest jakieś 40 mm i że 37-38 byłoby w sam raz.

Serie C... Tak nisko jeszcze Sampdoria nigdy nie była. Pozostaje mieć nadzieję, że skoro Napoli, Fiorentina, Genoa i Parma dały radę się odbudować, to uda się też Sampdorii.

Na fali entuzjazmu z powrotu do Tissota ponownie przymierzyłem PRX: Wygląda świetnie, choć zastanawiać się będę dopiero wówczas, gdy pojawi się wersja pośrednia między 35 a 40. Mam też wrażenie, że bransoleta jest trochę zbyt delikatna w zestawieniu z masywną kopertą, ale może to tylko złudzenie. A jako drugi - model, który jawi mi się jako niedoceniony, mocny punkt katalogu Tissota: Tu też oczywiście odjąć 2-3 mm i byłoby idealnie, tym niemniej i tak jest naprawdę fajny. Zwracają uwagę wskazówki - czytelne na niebieskiej tarczy ze szlifem pomimo braku lumy. Ich wyprofilowanie jest jednak przemyślane i odbijają światło tak, że w salonowych warunkach bez trudu dało się odczytać dokładnie godzinę. Do tego świetny kształt koperty, piękne szkiełko i, niestety, niepotrzebne przeszklenie dekla.

Dziękuję i cieszę się, że podobają Ci się zdjęcia - to moim zdaniem zawsze ważny element recenzji. Hehe, może jeszcze kiedyś coś wpadnie Bardzo dziękuję za miłe słowa i... zaskakujący komplement porównujący tekst do powieści. Dzięki! Bardzo dziękuję za uważną lekturę i miły komentarz.

Tymczasem gdzie indziej dokonała się katastrofa.

To może jeszcze tu pozwolę sobie zaprosić do lektury: A bohater tekstu także dziś noszony przez dużą część dnia:

Zapraszam do zapoznania się z napisaną przeze mnie recenzją, która dostępna jest na naszej klubowej stronie: https://kmziz.pl/artykul/tissot-heritage-1938-automatic-cosc

Zapraszam do zapoznania się z napisaną przeze mnie recenzją, która dostępna jest na naszej klubowej stronie: https://kmziz.pl/artykul/tissot-heritage-1938-automatic-cosc

Tak mi się skojarzyło tło

Fajne zdjęcie, panie detektywie.

"La cocina" (z polskim podtytułem "Apetyt na więcej", który sugeruje trochę lżejsze kino) - bardzo dobry, formalnie wręcz wybitny. Trochę w stylu Altmana i jego portretów zamkniętego środowiska, ale obok samej goryczy jest też jakiś rodzaj poetyckości, w której świadomy kicz miesza się z autentyczną wzniosłością. Kilka scen ociera się o perfekcję. Lekko przedłużony czas trwania nie jest aż taką wadą. Jest też kilka punktów wspólnych z naszym majstersztykiem, czyli "Zaklętymi rewirami".